ჰედონისტური განწყობა და პუჭუტები

მშვენიერი ამინდია აქ, ჩემს ერთსაათიანი სიმყუდროვით ავსილ ბუდეში, ეს ერთი საათი, რომ გავა ისევ ყველაფერი ახმაურდება და მეც მეცოდინება, რომ დღეს შეიძლება მოიღრუბლოს და იწვიმოს. ხანდახან უცნაურად ვიზმორები, იცით როგორ? ერთ ხელს იღლიის ქვეშ შევიყოფ და მერე რაღაც უცნაური ფორმით მივდივარ სარკესთან და ჩემს ამ უცნაურ გაზმორებას იქ ვაკვირდები. არაფერია საინტერესო აქ. წელს არ ვიცი როგორ ზაფხული იქნება ჩემთვის, დიდი ხანია ისეთი ზაფხულები არა მაქვს, ბებიაჩემი წიგნის კითხვას რომ არ მაცლიდა და თავის გაკეთებული ცხელი საჭმლის ჭამას მაიძულებდა. კიდევ იცით როგორი ზაფხული არ მექნება? ბებიაჩემი შემწვარ წიწილას, მაყვლის წვენში, რომ ჩააწყობდა და მე მაინც, ყველი და ჭადი მინდოდა. ბებიაჩემი იძახდა, სადღაც იქეთ უნდა გაგათხოვოო, მერე კი იმასაც იძახდა ეგეთ უხაბროს ვინ წაგიყვანსო, ვის ოჯახს გააბედურებო. მოკლედ ბებიაჩემს ჩემი იმედი თავიდანვე არ ჰქონდა, ალბათ იმიტომ, რომ ქათმის გაკუჭვა ვერა და ვერა და  ვერ ვისწავლე და კიდევ არასოდეს არაფერი მომიხუფავს. სწორად ვამბობ? თუ დამიხუფავს არის სწორი. მარივით ხელმარჯვე ვერ გამოვდექი.

ჰო მარიზე მინდოდა რაღაცის თქმა? გუშინ მკითხა ”იმას” თუ მოსწონს შენი ბლოგიო. მეთქი არ მოწონს, მაგრამ იტანს მეთქი. გაუხარდა მარის, თავისი განწყობის მოზიარედ რომ აღმოაჩინა ”ის”. რა არის მანდ მოსაწონიო, თუ შენთვის გინდა წერა წერეო, სხვას რას დაეძებო. პრინციპში ნახევარი სიმართლე მითხრა, თუმცა მარის ახლა ვერაფერს გავაგებინებ და არც იმის ახსნას დავიწყებ რატომ მომწონს ჩემი ბლოგი და რატომ მინდა არსებობა გააგრძელოს.

გუშინ დავამთავრე ჯულიას და ჯულიას ყურება. ასეთი რამ ფილმის ყურების დროს არასდროს დამმართნია, მარტომ დავიწყე ყურება მგონი მეხუთედ და მარისაც მოუნდა,მთხოვა ვიბანავებ და ერთად ვუყუროთო. დაველოდო და როგორც იქნა ეს ფილმი დავამთავრე. ძალიან მომინდა კატა, ოღონდ წამიერად მომინდა და მერე ისევ გადავიფქრე.

ამ დღეებში, დედა შუშანიკს ფოსტით გრძელი წერილის გამოგზავნა გადავაფიქრებინე. ისე არასოდეს მომსვლია ფოსტიდან წერილები, არასოდეს გამიხსნია კონვერტი და საერთოდ აზრზე არ ვარ, როგორია ასეთი წერილები. რატო გადავაფაქრებინე? არ ვიცოდი რაზე უნდოდა ჩემთან ლაპარაკი, თუ მესიჯით მოწერას ვერ ახერხებდა, მაშინ ალბათ მძიმე და რთული წერილი იქნებოდა წასაკითხად, თან რაღაცაირად არ მინდოდა ჩემს გამო შეწუხებულიყო. მორჩა აღარავის ავურევ მშვიდ ცხოვრებას, რაც არ უნდა ახლობელი იყოს. ჩემს თავში უნდა მოვძებნო სიხარულიც, სიმშვიდეც, ბედნერება, ცხოვრებით ტკობობა. ”იცხოვრეო” დედა შუშანიკმა ეს მომწერა. ყველა ჰედონისტური ძალა ჩემს ირგვლივ უნდა შემოვიკრიბო, ჩემს თავში, უნდა გავაერთიანო და მერე ეს დიდი ერთიანობა ჩემს სახეზე უნდა გადმოვიტანო, რომელიც ”იმის” აზრით არის მკაცრი და სექსუალური. ხოდა ეს სიმკაცრე ერთხელ და სამუდამოდ უნდა მოვიშორო, ჩემი ტუჩის კუთხეებიდან, ის სიმკაცრე რომელიც მამაჩემს მამსგავსებს სახით და ერთხელ სტუდენტობის დროს, ფოიეში მდგარი ჩემი ერთი საყვარელი ლექტორიც კი შეაწუხა. მოვიდა და მკითხა, რატომ გაქვს ეგეთი შეწუხებული სახეო, როგორც კი ეს მითხრა, იმ წამსვე გავხსენი წარბები და მამაჩემის სახის ნაცვლად ჩემი სახე დავიბრუნე. არადა მიხდება მგონი ღიმილი. ხო მიხდება? რაც არ უნდა ცუდი ღიმილი იყოს, ყველა ღიმილი მაინც დადებითს გადმოცემს. ხოდა ეხლა ისე გულიანად გამეღიმა ჩემი უშნო ღიმილით, რომ ვიცი სულაც არაა ხელოვნური. ხო, როცა გავიღიმებ, ფოტო არავინ გადამიღოს. საშინლად არ მომწონს ასეთი ფოტოები. 

ჩემი დილის თავისუფალი დროც სრულდება. პუჭუტები გამახსენდა. დარწმუნებული ვარ არაავის გაუგია რა არის პუჭუტები. ბებიაჩემი ცხელ კეცის ჭადს და ყველს ერთმანეთში აზელდა და მახსოვს, მთელი ბავშვობა ეს იყო ჩემი საყვარელი საჭმელი. ვერ ვეკარებოდი ტკბილეულს, ცომეულს და ამნაირებს ვინც კი ჭამას მაძალებდა, ჩემი მტერი მეგონა. ჰოდა ზაფხული ჩემთვის სულ პუჭუტებთან ასოცირდება, გემრიელი ყველი, ცოცხალი ბებიაჩემი და მისი ხელისგულის გემო.

ამ დღეებში დავაკვირდი ,ისე მალე აღარ ღამდება.

მშვენიერი ამინდია აქ.