საგაზაფხულო ინდექსი

ამომივიდა ლიმნიანი ჩაი ყელში, შინდის მურაბიანი ჩაი, უნალექო და ნალექიანი ყავები და საერთოდ ამდენი სითხე წვიმის სახითაც, ყელში მაქვს ამოსული. გაღიზიანებული ადამიანის განწყობაა. ყოველ დილით ამ კვირაში, საქართველოს ამინდის პროგნოზის შემდეგ, პარიზის, ბუდაპეშტის და ლონდონის სინოპტიკურ ცნობებს ვეცნობოდი და ამით ვცდილობდი, ამდენი ყელში ამოსული სითხის დავიწყებას. კვირის ბოლოს ოდნავი შვება ვიგრძენი. პარასკევია და მიხარია, თან გარეთ წვიმს, თან ის ბიჭუნა სადღაც ახლოს მყავს ორი დღეა,გადაღებაზეა  სადღაც ხობში თუ ფოთში, ხოდა ასე მგონია ძაან ახლოს არისთქო და ცოტათი ეგეც მახარებს. არადა ზამთარი , რომ არ იყოს წამოვხტებოდი და გავვარდებოდი, მის სანახავად. მაგრამ  ეს იდეა თავიდანვე განწირულია.

ამ კვირაში ბლოგზეც ავიღე ხელი, საშინლად არაპროდუქტიული გავხდი. არაპროდუქტიული და უმოტივაციო. უმოტივაციო და უხალისო. უხალისო და ბებერი. ამ ზამთარმა მაგრად დამაბერა. ამაზრზენი ვართქო მთელი კვირა ჩემს თავს ამას ვეუბნებოდი და მოკლედ საკუთარი თავისადმი უკმაყოფილების ტალღა იზრდება. 

ხვალ ქუთაისს ორი დღით გავეცლები და კვირას ისევ აქ ვიქნები. მერე ისევ გაგრძელდება ერთკვირიანი გადაბმული დილის ეთერები და იქნებ ერთ დილასაც საკუთარი თავით კმაყოფილი დავრჩე. გადაბმულად წვიმს, ჩექმების გაწმენდვა საშინლად მეზარება ამ ყოველდღიური წვიმებისგან. სიმშრალე მინდა, მზე, მეტი სამუშაო და  კეთილგანწყობილი ადამიანები. დავიღალე ამდენი უაზრო მუქარებით, დაპირისპირებებით და უაზრო ჭორებით. კიდევ კარგი ამ ყველაფერში არ ვერევი, ვცდილობ ზედმეტად არაფერს მივაქციო ყურადღება და ტყუილად არ ვინერვიულო. ამას თუ მივეჩვევი, ამასაც უტას დამსახურებებში ჩავთვლი.(ტავტოლოგიებს ყურადღება არ მიაქციოთ. ვაღმერთებ) თებერვალი გადის, მარტი მოდის. წელს სულ სხვანაირი უნდა იყოს რადიო პროექტი, შემომთავაზეთ იდეები და საინტერესო და საჭირბოროტო თემები (ჩემი კრეატიულობის ინდექსი- 0 რაოდენობრივი თვალსაზრისითაც და ხარისხობრივადაც) მოკლედ უკან და უკან მივდივარ.ჩავყვინთე ღრმად ჭაობში. თან ქოლგაც არ მაქვს და ყოველდღე ასეთ ამინდებში, გაფუებული თმებით დავდივარ და მთელი ძალებით ვიპრესავ თმებს. თმები ცალკე პრობლემაა, რომელსაც სერიოზული ყურადღება სჭირდება. უტა მეუბნებოდა გუშინ ფოთიდან, რომ რა ჯობია ქოლგას, ძალიან დიდ ქოლგას, როცა მაგრად წვიმს და თავზე ქოლგა გახურავს. მე ვუთხარი, წვიმა რომ გადაიღებს მერე მაგის თრევა არ გინდათქო. კაცები მაინც იოლად პოულობენ გამოსავალს. მოკლედ ქოლგა არ მაქვს და ძალიან მჭირდება, თან იმ რადიო პროექტს ორი წელი “ფორთოხალი” ერქვა, იმდენი დაძაბულობა და ნერვების მოშლა შემამთხვია, რომ ეს ციტრუსიც ყელში ამომივიდა და საერთოდ ნარინჯისფერი სეზონიც. სამზარეულოშიც ახლაც იმდენი დევს და არც ვეკარები. ხოდა რახან ქოლგა არ მაქვს, გადაცემას რომ “ქოლგა ” დავარქვა რა მოხდება? თან იმის საშუალება ნამდვილად გვექნება, სადამდეც მოგვინდება იმხელაზე გავშალოთ. მიუხედავად იმისა, რომ დამფინანსებელი გვეუბნება აპრილიდან დაიწყეთო, მე მაინც ახლავე ვიწყებ ფიქრს კარგი რა გავაკეთო. იმედი მაქვს ამ პროექტში მაინც, მოვახერხებ ჩემში  არსებული რაღაც პოტენციალის რეალიზებას. მომწყინდა ერთი და იგივეს ბლუყუნი და საათის და ამინდის პროგნოზების კითხვა. ეს ქალაქი ადამიანებს სულიერად ჭამს და მარტო ხორცს უტოვებს, რომ მთლად არ დაუძლურდეს და ლასლასი შეძლოს. ის წიგნის მაღაზიაც მწერალთა სახლში, რომელიც ერთადერთი კულტურული სხივი იყო ამხელა შენობაში, ისიც კი იხურება. სამაგიეროდ მწერალთა სახლში იხსნება კომპიუტერული ცენტრები, ქორეოგრაფიული სტუდიები, მუსიკალური სტუდიები და ა.შ. კიდევ კარგი თქვენ არ იცნობთ თემურ ლანჩავას, სამაგიეროდ მაყვალა გონაშვილს იცნობთ:) ანუ იმის თქმა მინდა, რომ თემური მაყვალაა:) მგონი რთული არ არის იდენტიფიკაცია.

ზემოთ, რომ გოგოა და გაზაფხულისფერი კაბა, ეგეთის შეკერვა მინდა, მაგრამ მაგაზე ტყუილად ვოცნებობ. აქ ეგეთს ვერავინ შეკერავს. ახლა ვფიქრობ იქეთა შაბათ-კვირას სად წავწანწალდე.