ორსულობის ოთხი თვის თავზე ქართულ ინტერნეტ-პორტალებს ვესტუმრე, სადაც ერთადერთი მნიშველოვანი ის შევიტყვე, რომ ამ მეტად ბუნებრივი პროცესის გამო, განსაკუთრებულ მდგომარეობაში ვყოფილვარ თურმე, რომ პატივში ვარ და სხვებსაც უნდა მოვთხოვო პატივი მცენ. ხოდა თავი საშინლად, შეურაცხყოფილად ვიგრძენი და უკან გამოვბრუნდი. არა, ნამდვილად არ მჭირდება არანაირი შეღავათები. სანამ, იატაკზე არ გავიშხლართები ამ ბუნებრივი პროცესის გამო, მანამდე არ მინდა ჩემს თანამშრომელ ბიჭს დავემსგავსო და კვირანახევარიანი გრიპის სცენები გავითამაშო, ყოველ კვირაში მოწამვლა, დიარეა და ან ყაბზობა მოვიმიზეზო და პასუხისმგებლობები ასე ავირიდო თავიდან. მაინც, იმ აზრზე ვრჩები, რომ კაცებს განსაკუთრებით სჩვევიათ, პასუხისმგებლობებისგან თავის არიდება ან სათანადოდ, ვერ ახერხებენ საქმეების ორგანიზებას, ალბათ იქნებიან გამონაკლისებიც…

ვიღაცამ შეამჩნია.

ერთხელ მეტროში ვიღაც გოგომ ადგილი დამითმო, დიდი ხვეწნა მუდარის შემდეგ, ნუ თვითონ მეხვეწა, მაშ შემდეგ რაც კარგად დამითვალიერა ხელები და როგორც, შემდეგ მითხრა ხელზე “კალიცო” შემამჩნია. მერე მე გავწითლდი და დავჯექი. ბავშვობის შემდეგ არ გავწითლებულვარ მგონი, შეღავათები სულ მაწითლდებდა მაშინაც და ეხლაც, მერე კი დავასკვენი რომ არა ე.წ “კალიცო”, იმ ადგილას ვერ აღმოვჩნდებოდი. რა ჯობია, იყო ამპარტავანი თუ ხალხს ის აკეთებინო, რაც სულაც არ სიამოვნებთ?

შემდეგ. ექიმს ვუთხარი, რომ ვგრძნობ რაღაცა ამოძრავდა მუცელში, ხან მარჯვნივ და ხან მარცხნივ, განსაკუთრებით შუაღამით გააქტიურდება და იწყებს კაკუნს. მართლა აკაკუნებს. უტას ეზარება დიდხანს ლოდინი, როდის დააკაკუნებს და მერე მეკითხება, რა ქნა, დააკაკუნა. ექიმმა კი მითხრა, რომ უკვე ნამდვილად არის დრო, რომ გაზებივით იმოძრავოს. საწყალი ბავშვი, ხან ხაჭოა და ხან გაზები, არა უშავს მერე ნამდვილად გამოვა რამე. მანამდე, კი მის მოსაფერებლად დრო საერთოდ, არ მრჩება, ან ჩემს მუცელს ხომ არ მოვეფერები, ან რა უნდა ველაპარაკო, როცა აზრზე არ ვარ ჯერ რა ხდება. თავიდანვე ხომ არ დავიწყებ მის მოტყუებას.

რატომ, არ მიყვარდა ორსულები? ოდესღაც, მონასტერში ჩემი სტუმრობის დროს  დაემთხვა, ვიღაც ორსული გოგო მოვიდა და ტრაპეზზე ჩემს წინ დასვეს, ის გამალებით ნთქავდა ყველაფერს, ხმამაღლა და აჩქარებულად  სუნთქავდა, მისი ფშვინვა ისე მაღიზიანებდა მინდოდა გავქცეულიყავი, ამის გამო ხშირად ვრჩებოდი მშიერი, გული მერეოდა საჭმელზე და ვეღარაფერს ვეღარ ვჭამდი.

ხოდა, ასე ყველაფერი კარგადაა და რაც მთავარია, უაზრო სენტიმენტების გარეშე, ჯერ არანაირი დედობრივი გრძნობა არ გამჩენია, თავს არც ავადმყოფად და უნარშეზღუდულად არ ვგრძნობ და არც, ორმაგი დოზით ვიკვებები, არც იმის ილუზიები მაწუხებს, რომ როცა გაჩნდება ცა განათდება და ა.შ.

ყველაფერი, ძალიან კანონზომიერია ამ ქვეყანაზე, უბრალოდ ჩვენ ვართ ზედმეტად შეშლილები.

ბოლო დროს ვფიქრობ უნდა არსებობდეს განწყობის კონტრაცეფტივები, რომ უსიამოვნო გრძნობები თავიდან აირიდო, მოიშორო ნევროზული გადაღლილობა და მეგობართან ერთად ასკილის ჩაი დალიო, ყელში მოწოლილი სიტყვები ამოყარო და საერთოდაც, მშვიდი ძილით იძინო, რომლიც მთელი დღის განმავლობაში გეყოფა. ვგრძნობ, რომ რაღაცაა დასაბრუნებელი, რომელიც ყველაფერს გამოაკეთებს და სასიკეთოდ შეცვლის.

ვეღარ ვწერ

ცოტა ხნის წინ, ჩემს ცხოვრებაში საინტერესო პერსონაჟი გამოჩნდა, ის ნამდვილი გმირია საშობაო ამბების, მხიარული და მუდამ , დადებითი. მასზე, ცოტა ხანში მოვყვები, როცა კიდევ გავთავისუფლდები სხვა ადამიანური დამოკიდებულებებისგან, რომლის გამოც ნაწილობრივ პარალიზებული ვარ.

ამ დღეებში ბევრი რამ გავიხსენე, წინა პოსტის შთაგონების შემდეგ, ჩემი სკოლის თაყვანისმცემელი გამახსენდა, მასზეც დავწერ, თუ უტა არ გაბრაზდება. იგი იყო ნამდვილი რეზინის კაცი, უცნაურად დადიოდა და სიარულის დროს ხელებს საშინლად იქნევდა. მე  მისი საშინლად მეშინოდა, მაშინ მერვე კლასში ვიყავი და წვრილ ფეხებს ელასტიკებში ვმალავდი, არც ისე ბევრ ბიჭს მოვწონდი და ვისაც, მოვწონდი ყველა შავგრემანი და ხუჭუჭთმიანი იყო, ასეთი ბიჭები კი არასდროს მხიბლავდნენ. რეზინის კაცს თმა, საერთოდ არ ჰქონდა, მერე გავიგე რომ მკურნალობდა კიდევაც. მოკლედ სწორედ, მის გამო იყო, რომ სკოლამდე შემოვლითი გზებით დავდიოდი. წინა პოსტშიც ვწერდი და ეხლაც გავიმეორებ, ბიჭებს მოსწონდათ ფრიადოსანი და თან, პედაგოგის შვილები, მგონია რომ სწორედ ამის გამო აღმოვჩნდი მის ობიექტივში. სკოლის გაკვეთილებს და სხვა საკითხავებს გაზაფხულობით აივანზე ვმეცადინეობდი, რბილ პლედებს დავაგებდი, ყავას დავიდგამდი და სანამ, საღამოს სიგრილე ცოტათი არ გამომაფხიზლებდა, ესთეტურ მეცადინეობებს  გავდიოდი. ხშირად დამინახავს, როგორ იხედებოდა ჩემი აივნისკენ, რამდენჯერაც გამოივლიდა ზემოთ იხედებოდა, ასე გრძელდებოდა დიდხანს. შემდეგ, როცა ყველანაირი იმედი გადაეწურა და მიხვდა, რომ ჩემნაირ ტიპთან ძალადობრივი მეთოდებით(მაშინ, პანტა-პუნტით იტაცებდნენ გოგოებს ჩემს უბანში)ვერაფერს გახდებოდა, თავისი მეზობელი და დაქალი მოიყვანა ცოლად. მისი ცოლი ხუჭუჭთმიანია, ბავშვსაც დედის თმები აქვს და ალბათ, უკვე დიდი გოგო იქნება. ამ ამბავმა, რატომღაც საშობაო განწყობა შემიქმნა და სურვილი გამიჩნდა, ყველა იყოს ბედნიერი, მათ შორის მეც.

მე, კიდე დიდი მოლოდინით ველოდები შობას, რომელიც მოვა და სიმშვიდეს და სიყვარულს მოიტანს ალბათ, ყოველ წელს ეს განცდა მაქვს და მჯერა, ეს წელიც არ გამიცრუებს იმედებს.

შემდეგი, პოსტი იქნება ლურსმანაზე, თუ ეს განწყობა არ წავიდა.

ცირა ჩემი კლასელი იყო დაწყებითიდან, მეცხრე კლასის მერე კი აღარ მინახავს. ეხლა ვფიქრობ, რომ კარგი გოგოა და ჩვენ ალბათ ეხლა უფრო შევძლებდით მეგობრობას, ვიდრე მაშინ, როცა ცირა კლასის ყველაზე აქტიური მშობლის შვილი იყო. გულფინა დეიდა კრეფდა მასწავლებლის სარვამარტო და დაბადებისდღეებისთვის მოსაკრებელს, ის ადგენდა ექსკურსიის ხარჯებს, ის გავავალებდა მოგვეტანა  რამდენიმე ლარი, სკოლის ოთახის ფარდებისთვის, დამლაგებლისთვის, “მასტიკისთვის”, ზუსტად მის  და ცირას გამო წავიდა ჩემი ქართულის მასწავლებელი კომპრომისზე, რომ არ “შეიძლებოდა” ჯგუფში ორ ბავშვს ხუთიანი გამოჰყოლოდა, ხუთიანს მხოლოდ ცირა იმსახურებდა, ხოდა ასე უპრეტენზიოდ და ხმისამოუღებლად დავრჩი წლის ბოლოს გამართული ოთხიანით, ცირამ კი სამედიცინოზე ჩააბარა და დღემდე, ვერ ვხვდები რაში ჭირდებოდა მის დედას ის დამპალი ნიშანი, რომელიც მგონი არაფერში გამოსდგომია.

სამაგიეროდ, დედაჩემი მასწავლებელი იყო იმ სკოლაში, ლექსებს და მოთხრობებს წერდა და ა.შ და როცა ეს ამბავი მოვუყევი, დიდად არ გაუპროტესტებია, მითხრა რომ ნიშანს არანაირი მნიშვნელობა არა აქვს, ამის შემდეგ მეც დიდად არ მინაღვლია ჩემი დაკნინებული ნიშანის ამბავი.

სკოლაში,” მასწავლებლის შვილები” პრივილეგირებულებად ითვლებოდნენ, სკოლის ყველაზე “მაგარ” ბიჭებს ისინი უყვარდნენ და კლასის კართან მათ ელოდებოდნენ, სახლებშიც მათ აცილებდნენ და დაბადების დღეებზეც პლუშის დათუნიებს ჩუქნიდნენ. მე ამ კუთხითაც არაპრივილეგირებულთა სიაში ვიყავი და ზოგჯერ, ამას ძალიან განვიცდიდი, ეხლა ვფიქრობ, რომ  ჩემთან მოახლოება უფრო ეშინოდათ და კიდევ, კარგი ასე რომ ხდებოდა, იმდენ უინტერესო ტიპთან ურთიერთობას გადამარჩინა ჩემმა მარტოსულმა მგლობამ:))))).

ამდენი წელი გავიდა, ცირა ალბათ  კარგი ექიმი იქნება უკვე, დედის მზრუნველობიდანაც გამოვიდოდა და იმედი მაქვს  დამოუკიდებლად იღებს ნიშნებს სხვადასხვა გამოცდებში. მე კი ჩემი კორპუსი და უბნის სკოლა მომენატრა და ეს ბლოგიც მას ეძღვნება, სხვა დროს დავწერ “სალაქეთაზე”, ეს ამბავი სკოლის კედლებს შემორჩა, პირველიდან მეოთხე სართულის ჩათვლით.

მერე, წავედი სამსახურში.

ეხლა, სულაც არ მინდა ეს პოსტი პოლიტიკურ-პათეტიკური იყოს, მაგრამ რახან დავიწყე მგონი პოლიტიკაზე საუბარს ცოტა ხანს თავიდან ვერ ავიცილებ. მოკლედ, ვინ ჯანდაბა ვარ მე? მე ვარ, ექვსნიშნა(ან ცოტა მეტი, ციფრებთან ცუდად ვარ) ციფრთა კომბინაცია სახელმწიფო რეესტრში, ჩემი ქვეყანა არ მიყვარს, რადგან რომ მიყვარდეს სიყვარული ორმხრივი უნდა იყოს, მისგანაც უნდა ვიღებდე სარგებელს კარგი გაგებით და მეც უნდა ვიღვწვოდე მისთვის, სიყვარულის მოტივაცია უნდა გამაჩნდეს, მე სიყვარულის შესახებ იმ გავრცელებულ აზრს ვემხრობი, რომ იგი ეგოისტურია, ამიტომ გამოდის, რომ ყოველგვარი სიყვარულის გარეშე, ჩემი არსებობისთვის ვიხდი სახელმიწფო  გადასახადებს, რახან გადასახადებსაც ვიხდი და ამ ფულით საკუთარ მთავრობის დამფინანსებელი ვხვდები, ნებისმიერ დროს, მაქვს იმის უფლება, რომ გამოვხატო ჩემი სამოქალაქო პოზიცია, დავიცვა საკუთარი და თუ ამის თავი მაქვს, სხვისი უფლებებიც, გამაჩნდეს  საკუთარი შეხედულება ამა თუ იმ მოვლენაზე და ა.შ და ა.შ  მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რომ ყველას აქვს უფლება და სურვილიც უნდა ჰქონდეს, რომ უკვე მომხდარ “ისტორიული ” მნიშვნელობის ფაქტების ხელახლა გააზრება მოახდინოს, კრიტიკული თვალით შეხედოს და ახალი რეალობა დაინახოს,  ეს თუ ასე არ მოხდა, ვერაფერსაც ვერ ვისწავლით, ვერ შევიძენთ პოლიტიკურ გამოცდილებას და ისევ ეიფორიულ ექსტაზში დავრჩებით, როგორი რეაქციაც გვქონდა რევოლუციის დღეებში წალენჯიხიდან ჩამოსულ ავტობუსზე…ვარდების რევოლუციის ხსენებისას, მუდმივად ეს კადრი ამოტივტივდება თავში.

ჩვენ , იმ სამოქალაქო სივრცის შვილები ვართ, როცა საზოგადოებრივი და  პოლიტიკური ცხოვრება მიტინგების ფონზე მიმდინარეობდა, როცა ერის და სახელმწიფოს ხასიათი არადემოკრატიული კონტურებით იძერწებოდა, რის შედეგადაც დღეს მივიღეთ თანამედროვე ღირებულებისგან დაცლილი საზოგადოება, რომელსაც ძნელია სამოქალაქო საზოგადოება უწოდო. ადრე ხშირად მახსენებდნენ, არ ვიცი ამით რისი ხაზგასმა სურდათ, რომ იმ მიტინგების ეპოქაში, მე რამდენიმე წლის პატარა, მუშტებშემართული  გავიძახოდი :”ზვიადი, ზვიადი”, ამ ფაქტის გახსენება, რომელიც მე საერთოდ არ მახსოვს, რატომღაც  ყოველთვის შეურაცხმყოფდა, ვგრძნობდი, რომ ჩემგან დამოუკიდებლად, მე ვიღაცის  პოლიტიკურ ტენდენციას ვახმიანებდი. მერე იგივე, მოხდა “მიშა, მიშაზე”, ეხლა რიგში “ბიძინიზმია” და საერთოდაც, ჩვენ ვერასოდეს ვსწავლობთ ჭკუას, რადგან ყოველთვის გვეზარება მოვლენების გააზრება.

გუშინ, მეტროში ვიღაც ქალი  მხატავდა, ნახატს რომ დავხედე ვიღაც მოდელი დაუხატავს, არც წიგნი არ ჩანდა და არაფერი,მე ხომ ნამდვილად არ ვიყავი ის გოგო.

წიგნის მიმართ, თავიდანვე სკეპტიკურად განვეწყვე, ვფიქრობდი :”არა,მე არ მიყვარს დეტექტივები, არც აგათა კრისტი წამიკითხავს და ყოველთვის ვერიდები ასეთი ტიპის საკითხავს, რომელიც წყალივით მიდის და ისეთი რელიეფურია, ასკინკილის თამაშს მოგანდომებს კაცს, თან ეს  გარეკანის და ქართული სახელწოდების კომერციული ქვეტექსტები… “

ვფიქრობდი, რომ ეს არ იყო ჩემი საკითხავი, ამას არც ჩემი და მომიწონებდა. იგი, ნამდვილი ბიულერბიული ბავშვია, ქერა თმებით და ცისფერი თვალებით, სკანდინავიური შეხედულებით და ჩემი გენეტიკით, ჩემსავით ისიც ვერ იტანს კაცებს, მოვა დრო ისიც ვინმეს შეიყვარებს, მანამდე კი ჩვენ ბავშვობაში სათითაოდ ვებრძოდით კაცებს, სიძულვილისგან თვალებს ვუბრიალებდით, თუ ხელში აგვიყვანდნენ სახეს ვაკაწრავდით, ნამდვილი, გადარეული კატებივით ვექცეოდთ. ღმერთო  ჩემო, საიდან გამოგვყვა ასეთი აგრესია “ძლიერი ” სქესის მიმართ, შეიძლება გაუთვიცნობიერებლად ჩვენ ეს სტერეოტიპული დაყოფა გვაღიზიანებდა,…

სამაგიეროდ, როგორც ამბობენ მე შვედს ვგავარ, არც იციან ჩემი სიყვარული მათ მიმართ, ადრე მეუბნებოდნენ, როცა გარდაცვლილ მწერალთა კავშირის შენობაში მოვხვდებოდი. ხოდა მაგარია, ეს დამატებითი მოტივია სტიგ ლარსონის წასაკითხად, თან ეს იქნება ჩემი ვირტუალური მოგზაურობა შვედეთში, როგორც ერთი სკანდინავიელი მწერალი და ნობელის პრემიის ლაურეატი ჰალდორ ლაქსნესი ამბობს: ”წიგნი- ოპტიკური სიცრუეა”, ეს კი ლიტერატურული თამაშის წამოსაწყები ერთ-ერთი წესია, ილუზიაში თავით გადაეშვა, თვალებ ახვეულმა მოძებნო სხვა  მოთამაშეები.

ასტრიდ ლინდგრენი და ჩვენი ბავშვური წარმოსახვის სტოკჰოლმი ამ თამაშის ასოციაციური  პრელუდიაა. ცხელი, “მფრინავი” მაჭკატების, ცხელი ყავის, პეპი გრძელიწინდას ,სახურავის ბინადარი კარლსონის , კალე ბლუმკვისტის  თავგადასავლების ალუზიები. მთავარი პრიზი შვედეთში მოგზაურობა, რომ იყოს პრიზის მოგებაზეც ვიფიქრებდი.

მილენიუმის საგაში ბევრი საინტერესო თემაა, ამიტომ არ მინდა  დავკონკრეტდე წიგნის მთლიან შინაარსზე, ამ ამბავს ისედაც წაიკითხავთ. ზოგადად თუ ვიტყვი  ეს ჩვენი ისტორიაა, გადატანილი ვერბალური თუ ფიზიკური ძალადობების, ფსიქოლოგიური ტრავმების, ოჯახური კონფლიქტების, იმედგაცრუებების და ა.შ რომლებიც ისე დავასამარეთ, დღეს უკვე მისთვის თვალის გასწორების  გვრცხვენია.

შვედეთში, ქალების 18 პროცენტს ერთხელ მაინც დამუქრებია საფრთხე მამაკაცისგან!!!  შვედეთში ქალების 48 პროცენტი, ერთხელ მაინც გამხდარა მამაკაცის ძალადობის მსხვერპლი!!! ეს დეტექტივის რეფრენია, თან ძალიან მძაფრი, ისტერიული ტონალობის, გაფრთხილების, ყურადღების და გამბედაობისთვის მოწოდებული სტატისტიკა. საინტერესო იქნებოდა, რა მაჩვენებელი გამოვლინდებოდა საქართველოში, ამ თემაზე რომ ჩაეტარებინათ სტატისტიკური კვლევები.

წიგნიც ,სწორედ ამ  აქტუალური აქცენტებით არის შეკრული, რომელიც სხვადასხვა სიუჟეტს აერთიანებს და  მთლიან ,ჩასაყლაპად გამზადებულ ტექსტად აქცევს. იგი, ნამდვილი ნუგბარია იმათთვის, ვინც ლიტერატურულ ნაყროვანებაშია ჩავარდნილი. მგონი, ეს ნამდვილად არ უნდა იყოს, მომაკვდინებელი ცოდვა. წიგნი სხვა მხრივაც კომფორტულია მკითხველისთვის, კომფორტულობას კი ამ შემთხვევაში განსაზღვრავს ის დრო, რომელიც ჩვენც და წიგნის გმირებსაც გვაერთიანებს, ეს დრო გაუცხოებული არ არის ჩვენგან და ამიტომ, უფრო კარგად ვახდენთ საკუთარი პერსონის თვითიდენტიფიკაციას დეტექტივის გმირებთან, ვზივართ წიგნით ხელში და საკუთარ მაკბუქში მოკლე წინადადებებით რეცენზიისთვის დეტალებს ვინიშნავთ.

დეტექტივი, ერთ სიუჟეტურ ხაზს, ჰარიეტ ვანგერის გაუჩინარებას მისდევს. გოგონა, როგორც შემდგომში ირკვევა ოჯახური ძალადობის მსხვერპლია, მასზე გამუდმებით ძალადობდნენ მამა და ძმა. ამ შემაშფოთებელ ოდისეას, გზადაგზა სხვა ქალთა ბურუსით მოცული მკვლელობების სერიაც ემატება. ყველა მოკლული ქალია, მათი მკვლელობები რაღაცით  რელიგიური სიმბოლიკის და დოგმატური მინიშნებების ხასიათს  ატარებს , ქალთა მკვლელობები ზოგჯერ  ბიბლიური ტექსტების მიხედვით ტარდება, ყველანაირი ატრიბუტიკა და ბიბლიური დატვირთვა სახეზეა, რომელიც, აჩენს ეჭვს, რომ მკვლელი ქალთმოძულე, რელიგიური ფანატიკოსია, რომელიც ლამის წმინდა წერილის ზედაპირულ “კოპიფეისთს” ახდენს თავის დანაშაულებრივ ქმედებებში. მისთვის ქალი, მხოლოდ დაცემის და ცოდვის სიმბოლოა. რა არის, რელიგიური ფანატიზმი? ეს თემაც, თანამედროვე სამყაროში ძალიან აქტუალურია. ამ კითხვას  მარტივი პასუხი აქვს, რელიგიური ფანატიზმი  რელიგიიდან გადახრაა, რელიგიის მეორე მხარეა, მისი ზედაპირული გაგება, მხოლოდ ნახევარი ტვინით აზროვნება რელიგიაში, ეს გაუაზრებელი მორწმუნეობაა , რომელიც ჭეშმარიტი რელიგიურობის ნიღაბსაა ამოფარებული,  რომელიც იმთავითვე არაჯანსაღ ადამიანურ ურთიერთობებს ბადებს, არაჯანსაღ კომუნიკაციას იწვევს, ფანატიზმი საშინელებაა, რაშიც არ უნდა იყოს ის, განსაკუთრებით კი მაშინ, როცა არასწორად გაგებული იდეის გამო ადამიანის ფუნდამენტურ უფლებას, სიცოცხლის უფლებას ხელყოფ.

ვფიქრობ, სტიგ ლარსონს სურდა ეჩვენებინა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ სამყარო ვითარდება, ტექნიკური და ეკონომიკური პროგრესი სახეზეა, ასეთ რეალობაშიც კი ქალი მაინც  დაუცველ არსებად რჩება. ქალი დღეს მრავალფეროვანი თავდასხმის ობიექტად არის ქცეული, მას აუპატიურებენ, ჩაგრავენ, ხდება დისკრიმინაცია გენდერული ნიშნით, ხდება სექსუალური და მენტალური ძალადობა, ხდება ძალადობა რელიგიური ნიშნით, ქალს მუცლად ყოფნის დროსაც ებრძვიან, რაც სელექციურ აბორტებში გამოიხატება.  ზედაპირულადაც, თუ გადავავლებთ თვალს გასულ წელიწადს, ძალიან ბევრი ქალის სახე ამოგვიტივდება, რომლებიც დრო და დრო, მამაკაცთა ძალადობის მსხვერპლი გახდნენ, არა ვიცი აქვს თუ არა მნიშვნელობა იმას, რომ ეს ფაქტები ირანში, ავღანეთში და მაჰმადიანური სამყაროს სხვა  ქვეყნებში ხდება, სადაც ქალი დაბადებიდანვე დაჩაგრული არსებაა და სწორედ, ჩაგრულის მენტალობით იზრდება და მისი პიროვნებად ჩამოყალიბება იმ სოციუმში ხდება, რომელიც მას ყველანაირ უფლებას დაბადებიდანვე ართმევს. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ყველაფერს იქ პოლიტიკური და რელიგიური კონტექსტების სარჩული აქვს, ქალთა ძალადობის შეჩერება კვლავ გადაუწყვეტელ პრობლემად რჩება იმ ქვეყნებში, სადაც ეს პრობლემები არ არსებობს და  თუ ეს მაინც პოლიტიკურ ჭრილში განსახილველი თემაა, სტიგ ლარსონის დეტექტივი ამ ყველაფერსაც აბათილებს,  ის რაც შეიძლება მოხდეს ავღანეთში და ირანში, იგივე შეიძლება მოხდეს, ლიბერალურ  შვედეთში, რომ არსად არ არის ადგილი, სადაც შეიძლება ქალი დაცული იყოს ძალადობისგან.

მინდა ისევ დავუბრუნდე ძალადობის თემატიკას. მსხვერპლის სხვადასხვა ტიპები არსებობს, ერთი ეს არის ინერტული მსხვერპლი, რომელიც თავის ხვედრს უდრტვინველად მიიღებს და “ამის შეცვლა შეუძლებელიას” პრინციპით გააგრძელებს ცხოვრებას, ხოლო მეორე მსხვერპლი ქმედითუნარიანია, იგი არ ურიგდება ძალადობას, იბრძვის რომ გაიმარჯვოს, იბრძვის იმისთვის, რომ დამნაშავემ პასუხი აგოს ყველა მის ქმედებაზე, მსხვერპლის მეორე ტიპი, თავისი ქმედებებით სამაგილითოა სხვა ქალებისთვის, რომლებსაც ვერ გაუბედავთ თქმა, რომ ყოველდღიურად ისინი ზეწოლის ქვეშ ცხოვრობენ, რომ მათ ადამიანურ უფლებებს არღვევენ და ა.შ. აქ, ორივე ეს ტიპი გვაქვს. ესენი არიან აქტიური ლისბეთ სალანდერი და პასიური ჰარიეტ ვანგერი, რომელიც პრობლემებს გაერიდა და გაქცევით უშველა თავს.  სუბიექტური დისტანციიდან ყველა ამ პრობლემის შეფასება ალბათ ძალიან მარტივია, მაგრამ ძნელია მოსთხოვო ადამიანებს ყველაფერს ფარდა ახსნან, წინ დაგვილაგონ თავიანთი ტკივილი, დამცირება, შეურაცხყოფა და ბევრი ისეთი ინტიმური დეტალი, რომლის დავიწყება ძალიან მკაცრად გადაწყვიტეს.

და ბოლოს, მაინც რატომ უნდა წაიკითხოთ ეს წიგნი? იმიტომ, რომ აქ შეხვდებით ჟურნალისტის იმ ტიპებს, რომლებსაც ქართულ რეალობაში კარგა ხანს ვერ ნახავთ, იმიტომ რომ “მილენიუმის” ჟურნალისტების პროფესიული ეთიკურობა, მათი თავგანწირვა  და შრომისმოყვარეობა კეთილთვისებიანი სენივით გადამდები აღმოჩნდეს ჩვენთვისაც.იმიტომ უნდა წაიკითხოთ, რომ აქ საკმაოდ  ბევრი ეპიზოდია, სადაც ქალთა გაუპატიურებები ისე ნატურალისტურად არის  აღწერილი, რომ მუცელი გტკივა სიბრაზისგან, ბოღმისგან, სიძულვილისგან, იმიტომაც უნდა წაიკითხო, რომ იცოდე, როგორ უნდა მოექცე ასეთ კაცებს. მოკლედ, ძალიან ბევრი დადებითი ინდიკატორი აქვს ამ ტექტს, რათა ხელში აიღო და სანამ ამ დაძაბულ ისტორიას არ ჩაამთავრებ, ხელიდან არ გაუშვა.

ისე, კი არასდროს დატოვოთ პატარა ბავშვები მეზობლებთან!!!

პ.ს  ბოლოს კი, სკანდინავიური ფოტო- განწყობა თქვენთვის. უტას ბიძაშვილის შვილი, კრისტინა სარკა ფინეთიდან.

თანამედროვე ბავშვს თუ ჰკითხავთ, როგორი უნდა იყოს მათი მშობლების საწოლი, ის აუცილებლად იტყვის, რომ საწოლი უნდა იყოს დიდი, ერთიანი, ლამაზი ბალიშებით და გადასაფარებლით.

ბებიას ოთახი და მათო ცოლ-ქმრული საწოლი კი სულ სხვანაირი იყო. რაც, თავი მახსოვს იმ ოთახში, რომელიც ხშირად იცვლებოდა სხვადასხვა ფერის შპალერით, ორი საწოლი ცალ-ცალკე იდგა, ერთი ერთ კედლის მხარეს, მეორე მეორესთან. შუაში დარჩენილი დიდი სივრცე გამოუყენებელი რჩებოდა. როცა, ეს დაშორებული რკინის, ზამბარებიანი საწოლები მახსენდება, მათთან ერთად ბებიაჩემის სახეც ამოტივტივდება,რომელიც ცოლ-ქმრულ ურთიერთობებზე საუბრის დროს, უსიამოვნო სახით იტყოდა:”შენ არ იცი შვილო ეგ რა ტანჯვაა”…მიუხედავად, ასეთი გაფრთხილებებისა, სექსის მიმართ მაინც პოზიტიური დამოკიდებულება მქონდა.

ცოლ-ქმრის საწოლებს შორის დარჩენილი სივრცე, იყო სწორედ ის უფსკრული, რომელიც იმ დროინდელ ცოლ-ქმარს ერთმანეთს აშორებდა, არარაფერს ტოვებდა მათ შორის, გარდა მხოლოდ ყოფითი, რუტინული დეტალებისა, როგორიც არის: კვება, მემკვიდრეობითი ხაზის გაგრძელება, კოლმეურნეობა და კომუნისტური პარტიის დამსახურებული მუშაკად გახდომა, ასე რომ ცოლ-ქმრული მოვალეობის შესრულება, მთავრობის წინაშე მოსახდელ ვალებში შედიოდა.

ამას, მოჰყვებოდა სხვა ცხოვრებისეული ამბები, ხშირი სელექციური აბორტები, მუცლის მოშლის თვითნებური და სამწუხარო ფაქტები, გვარის გამგრძელებლის დაბადების სიხარული თოფის დაგრუხუნებით, ხოლო გოგოს გაჩენის შემთთხვევაში, კაცების დამნაშავე და მონანიე სახეები. აღარ ვსაუბრობ ქალის დაჩაგრულ როლზე, რომლისგანაც ქალური მხოლოდ ფაქტურა იყო დარჩენილი.

არ ვიცი, რატომ მოხდა, ისე რომ ადამიანმა, ყველაზე ძვირფასი , თავისი სექსუალური იდენტობის  ნიშანი, ყველაზე უხამს, მისთვის საძულველ სიტყვებად აქცია, სექსუალურ აქტს სათაკილო გაგება დაუმკვიდრა და ვერც მიხვდა, რომ საკუთარი თავის შეურაცხყოფა აქედან დაიწყო.

მე კიდე მგონია, რომ ჩვენი საშვილოსნო ძალიან ბევრი პატარა ლამპიონებით არის სავსე, რომელიც შიგნითაც ანათებს და გარეთაც, ყველაფერს ანაზებს და აქალურებს და მხოლოდ, ჩვენზეა დამოკიდებული მათი ნათება, თუ მოგვინდება შეიძლება ერთი ხელის მოსმით ყველაფერი ჩავაქროთ.

მაგრამ, არსებობს ალტერნატიული გაგება საშვილოსნოს დანიშნულებისა, მგონი ამ სიტყვასაც პირდაპირ იგებენ, ასეთები ფიქრობენ, რომ საშვილოსნო საღეჭი რეზინაა, საიდანაც დრო და დრო ბუშტების იბერება.

ამასწინათ, მეგობრის ბებიამ, რომელიც ძალიან მოხუცდა და მეც სხვაში ავერიე, მკითხა:”უტას ცოლი, ხომ არ “მორჩენილაო “”. მერე მე ავუხსენი, რომ უტას ცოლი მე ვარ და ჯერ არ ვაპირებთ ბავშვის გაჩენას. მერე კი დაამატა და მირჩია, რომ სანამ ორგანიზმი ახალგაზრდაა ეხლა ჯობია,მერე კი შეიძლება   საშვილოსნო გადაიწვას.

ხოდა, დღეს გამახსენდა ეს ამბავი. საკვერცხეების ანთებები და სხვა ქალური პრობლემები, რომელსაც მე ავტომატურა ვთარგმნიდი  საშვილოსნოში შუქის ანთებად, ეხლა კი დავრწმუნდი, რომ სწორადაც მიფიქრია:)

პოპულარული ,ფრანგი მწერალი პარიზიდან ირლანდიაში გადაბარგებას მაღალ გადასახადებს უკავშირებს. დღესდღეობით ნამდვილად არ ვიცი სად იმყოფება “თანამედროვე, ცოცხალი, ფრანგი მწერალი”/ფ.ბეგბედერი/, მაგრამ სადაც არ უნდა იყოს, დარწმუნებული ვარ გამუდმებით ეწევა სიგარეტს, აქვს დეპრესიული სახე და რაიმე, პროვოკაციულ საკითხავს გვიმზადებს.

არა, უელბეკზე წერას ნამდვილად არ ვაპირებ. ეს ტექსტიც წინას მსგავსად სოციალური პრობლემების გამოძახილია და სამწხაროდ, ჩემი ბლოგიც სოციალური კრიტიკოსის ბლოგს დაემსგავსება, თუ ასეთი ტემპით გავაგრძელებ წერას.

დღეს ჩვენ ვისაუბრებთ სუნზე…სუნი სხვადასხვაგვარია, არის კარგი სუნი და ცუდი სუნი, სასიამონო და უსიამოვნო, არის აუტანელი სუნი, დახუთული სუნი, ბინძური სუნი და ა.შ არსებობს  კიდევ ერთი სუნი, რომელსაც ჩვენ სახელს ვერ ვუწოდებთ, მას  ”ყოფითი სუნი” სუნი ჰქვია.

ზუსტად ასეთ, ყოფით სუნს “წავაწყდი”ამ დილით მეტროში, როდესაც ვიღაც ქალს მივუჯექი გვერდით. ჩემს წინ მჯდომი თვალებგაფართოებული მგზავრებისგან მივხვდი, უცნაური გარეგნობის მქონე თანამგზავრის გვერდით მოვხვდი. მას უცნაური, შინნაკეთი მალამოს სუნი ასდიოდა, მერე აღმოვაჩინე, რომ შუახანს მიღწეული ჩემი თანამგზავრი ქალთა იმ კატეგორიას ეკუთვნოდა 60 წლის ასაკში, კვლავაც რომ აგრძელებენ 18 წლის გოგონებივით პრანჭიაობას. თვალი შევავლე და ხასიათი წამიხდა, ეს უცნაური სუნი მის პარფიუმერიას ასდიოდა, რომლითაც თავი გაელამაზებინა. გასვლისას, მთელმა ვაგონმა თვალი გააყოლა. ნეტა, როგორი სუნი ასდით დაბერებულ მეძავებს? შეიძლება, მათ ყველაზე სევდიანი სუნი აქვთ მთელს დედამიწაზე.

შინ დამზადებული მალამოს სუნის გარდა საზოგადოებრივ ტრანსპორტში სხვა სუნებსაც შევიგრძნობთ, ხანდახან უბრალოდ გვეუხერხულება თქმა თუ რისი სუნი გვცემს. მეტროში, ყვითელ ავტობუსებსა და ყვითელ მიკროავტობუსებში მართლაც აუტანელი სუნი დგას, მგზავრებს ყოველთვის ეშინიათ “არ გაცივდნენ” ან “პატარა არ გაცივდეთ”, სამაგიეროდ მზად არიან ერთმანეთი ფიზიკურადაც კი შეიწოვონ, ოღონდ სუფთა ჰაერს ნუ შემოუშვებენ, ფანჯრის შეღებვის მოთხოვნაზე კი ისე შემოგხედავენ , თითქო ანარქისტი იყო და სახელმწიფოებრივ გადატრიალებას გეგმავდე.

ჩვენ დაავადებულები ვართ ერთმანეთის სუნებით, მაგრამ რთმანეთი მაინც არ გვიყვარს, იმიტომ რომ ჩვენ მათზე კარგი სუნი აგვდის, საბოლოოდ ჩვენ ყველას სპეციფიური სუნი გვაქვს და ამას ვერსად გავექცევით.

აი, მე მაგალითად ყველანაირ სუნს ვხვრეპ, რადგან სულ პირღია დავდივარ, რატომღაც გადავეჩვიე ცხვირით სუნთქვას. ვისუნთქავს ქალაქის ნაგავს, მეტი ყოფითობა რაღა მინდა?

არიან ადამიანები, რომლებიც ცინიკურად საუბრობენ ცუდსუნიანებზე. მათ ფუფუნების, უზრუნველობის, სიმდიდრის, დონა კარანის, შანელის და დიორის სუნები მოსწონთ, მეც არ ვარ გამონაკლისი. ასეთი სუნი, როცა გვცემს, ცხვირზე ხელს არ ვიფარებთ და არც ხელს ავიქნევთ დემონსტრაციულად, რომელიც საშინელი სუნის აუტანლობას გამოხატავს.

მე მაინც არ მაქვს პრობლემა, ვისაც როგორი სუნი უნდა ისეთი ჰქონდეს, უბრალოდ მე პირადად ფანჯრების გამოღებას ვითხოვ, რათა ღრმად ჩავისუნთქო ურბანული ჰაერი, რაც არ უნდა მტვრიანი იყოს ის. თუმცა, თუ გულმოდგინე ცინიკურობას თავს დავანებებთ და ცუდი სუნების გაჩენის მიზეზს ვიკითხავთ, მივხვდებით რომ ჩვენ არ გვაქვს უფლება ამ ადამიანებს ვერჩოდეთ, ეს მათი ცხოვრების სუნია, რომლითაც ისინი განაგრძობენ არსებობას, აგრძელებენ  ცხოვრებას გაჭირვებით, ნერვიულობით, შიშით,ეკონომიურობით, იმედგაცრუებებით, სიყვარულით, ხანმოკლე ბედნიერებებით და ა.შ ჩვენ არ გვაქვს უფლება, მათი ცხოვრება განვიკითხოთ, ისინი არაფერში არიან დამნაშავე, ეს სპეციფიური სუნები მათი არაა და მათ, არ უნდა სხვენოდეთ ამ სუნის, ყოველგვარი პათეტიკის გარეშე ამ სუნის არსებობა იმ ქვეყნის სირცხვილია, სადაც ისინი საარსებო მინიმუმით თავის გადარჩენას ცდილობენ. დარწმუნებული ვარ მათ არ ეზარებათ საკუთარი ჰიგიენის მოწესრიგება, უბრალოდ ამ ხალხს ამის ელემენტარული პირობები არ გააჩნიათ, არ აქვთ წყლის გამაცხელებლები, არც იმის საშუალება აქვთ  ელექტრო ენერგიის + დასუფთავების გადასახადი გადაიხადონ.

რა თქმა უნდა ეს პოსტი არ არის დაუბანლობის გამართლებისთვის დაწერილი, ეს ტექსტი საკუთარი თავისთვის დავწერე, რათა არ გავღიზიანდე იმ ყოფითი სუნებით, რომელიც მე ყოველ დღე მცემს საზოგადოებრივ ტრანსპორტში და სანამ, ვინმეს ცხვირს ავუბზუებდე, მანამდე კარგად უნდა გამოვიკვლიო სუნების გენეოლოგია.

როცა, ამ თვეში კომუნალურმა გადასახადებმა 160 ლარს მიაღწია, სერიოზულად დავფიქრდი, როგორ შეიძლება რაღაცის ხარჯზე გავანახევროთ ან ოდნავ მაინც შევამსუბუქოთ, კომუნალური გადასახადები. გამოსავალი რა თქმა უნდა არის: თუ საკუთარ თავს მოვიძულებთ და კვირაში ერთხელ ვიბანავებთ (სწორედ, ამ სტატისტიკით ბანაობს ყოველი მეორე ქართველი) გამოვრთავთ მაცივარს, კომპიუტერს, ხშირად არ გამოვიყენებთ მადუღარას, იშვიათად გავრეცხავთ სარეცხს, არ ვუყურებთ ტელევიზორს ( რა ხეირი ყრია, ბინძური ქართული შოუების ყურებაში, რომლის თვალის მოკვრა უკვე მთელი საღამოს გაფუჭებას ნიშნავს. ამაზრზენი და მყრალი სანახაობა) ყველანაირი გზა იქეთ მიდის, რომ ჩვენ უნდა გავხდეთ ასკეტები, ყველაფერზე უარი ვთქვათ, არ დავიბანოთ, არ გამოვიყენოთ სარეცხი მანქანა, არ წავიდეთ კინოში, თეატრში, კონცერტზე, კაფეში ყავის დასალევად, არ შევიძინოთ ფეხსაცმელი, პიჯაკი, კაბა, შარვალი, არ შევავსოთ ბალანსი მობილურზე, არ გავაჩინოთ შვილები, რადგან თუ გავაჩენთ უნდა ვუყიდოთ 120 ლარიანი სახელმძღვანელოები, არასოდეს დავეზღვიოთ, წელიწადში ერთხელ ვერ უნდა მივიდეთ ექიმთან, ვერ დავიპლომბოთ კბილი, ვერ ავიღოთ ანალიზები, არ ვიყიდოთ პროდუქტები და საერთოდ, უარი ვთქვათ კვებაზე, რადგან ასეთ შემთხვევაში ჩვენ გადამხდელ უნარიანების რიგებში ჩავეწერებით. მოკლედ, ასკეტიკა სერიოზული რამეა ასეთ შემთხვევაში. მაგრამ, რომ გადარჩე და გახდე გადასახადების გადამხდელი, მხოლოდ ფიზიკური შემოძარცვა არ გამოგადგება, საჭიროა სულიერადაც შეამზადო საკუთარი თავი, რომ გადასახადების ქვითარზე დასუფთავების გრაფაში 45 ლარის დანახვას გაუძლო, მოკლედ ორივე საჭიროა ფიზიკური და მორალური სიმტკიცეც, რომ არ დაეცე.

არის კიდევ სხვა გზა, წუწუნი სოციალურ ქსელებში და პირად ბლოგებში, რასაც ახლა მე ვაკეთებ და სხვადასხვა საპროტესტო ხასიათის შემცველი ჯგუფების შექმნა, სადაც ასი ათას კაცამდე გაწევრიანდება, დრო და დრო დავპოსტავთ, ვაგინებთ და დავწყველით მთავრობას, გულს მოვიოხებთ, ვიამბოხებთ და არაფიზიკურ სამოქალაქო სივრცეში, რომელიც უფრო და უფრო ემგვანება ასეთი სიტუაციისთვის შესაფერის გამოთქმას:”ამირან გულში მღეროდა”.

80 თეთრიანი მარშუტკების გამოჩენის შემდეგ, ჩემი სატრანსპორტო საშუალებები შეიცვალა და უკვე მეტროთი და ავტობუსით ვმგზავრობ, ეს ერთგვარი პროტესტი იყო ყვითელი მიკროავტობუსების მიმართ, სამაგიეროდ, ეხლა ვხვდები უამრავ უცნაურ ადამიანს, წითელი კეტების გამყიდველ გოგოს, მოხუც ბებოებს, სიყვარულის ჟინით ატანილ შეყვარებულებს, თავის თავთან მოლაპარაკე კაცებს და ქალებს, კეთილ და ბოროტ კონდუქტორებს და კიდევ მრავალ სახეს, ვიმახსოვრებ დროსა და სივრცეს და თუ ამ ტრანსპორტსაც გაძვირება დაემუქრება, მერე ალბათ ველოსიპედს ვიყიდი და ვივლი, სანამ ფეხით სიარული არ გახდება ფასიანი.

როცა, გამოსავალს ეძებ, სხვადასხვა ვარიანტებს მონიშნავ ხოლმე, გარდა ერთისა, რომელიც ჯანსაღი პროტესტის გზაა, სოციალური აქტივობის დასტური, სამოქალაქო სულიერების (მგონი) ყველაზე კარგი თვითგამოხატვის ფორმა, ვგულისხმობ რა თქმა უნდა ჯანსაღ ფორმას და არა “მიშა გადადექის” და ა.შ სამწუხაროდ, ჩვენ არ გვაქვს ეს კულტურა, იოტისოდენა სოლიდარობის განცდა, არც მაგალითის მიმცემები მოიძებნებიან, ყველა სადღაცაა შეყუჟული და თვითგადარჩენის ტრაქტატებს თხზავენ, სამაგიეროდ აქტიურად მოღვაწეობენ პრეზიდენტის ჟურნალისტები და სასახლის კარზე დაახლოებული ხელოვანები. მიუხედავად, იმისა რომ ყოველ დღე გვესმის “სამოქალაქო ურთიერთობების, ღირებულებების” და ასეთი ფასეულობების შესახებ, სხვადასხვა ენჯეოების და “წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოებების” ამ კუთხით გაწეული შრომის რეალური შედეგი არადამაკმაყოფილებელია, შეიძლება ითქვას, შედეგი არც არის.

ეხლა , კარგად ჟღერს, იყო რაღაც “უფლებების დამცველი”, დღეს რომ სოციუმის “ღირსეული” წევრი იყო ვიღაცის უფლებებს უნდა იცავდე, დასავლურ ღირებულებებს უნდა ავრცელებდე, ყოველ წუთში განგაშს ტეხდე და ა.შ და ა.შ. ისე კი ძალიან საინტერესოა, ეს ადამიანები, რატომ ერთხელაც არ გააბარტყუნებენ ყურს სოციალური შეჭირვების და დევნის დროს, როცა ადამიანის მთავარი სასიცოცხლო ღირებულების არსებობა ეჭვქვეშ დგება თუ მკაცრად გაწერილი კრიტერიუმები არსებობს და მხოლოდ, რელიგიური, ეთნიკური და სექსუალური უმცირესობების დაცვაა მათი პრიორიტეტი? ვინღამ უნდა დაიცვას უმრავლესობის ღირებულებები? ამას ძალიან მარტივი პასუხი აქვს, რა თქმა უნდა უმრაველსობამ, მაგრამ საქმე იმაშია, რომ ჩვენს უმრავლესობას გენეტიკურად მოგვდგამს პოლიტიკური და სამოქალაქო უსუსურობა. დღევანდელი ჩვენი ყოფა კი უმოქმედოა და სიცოცხლის უნარს მოკლებული, მუზეუმში დაცული ექსპონანტებივით გამოვიყურებით, მხოლოდ ეთნოგრაფიულ ნარჩენებს თუ მოგვაგონებს თანამედროვე ქართველი, რომელსაც მუზეუმის კაპასი თანამშრომელი მხოლოდ ტურისტის დასანახად თუ გაასუფთავებს და მტვერს გადაწმინდავს, არადა გამოსუფთავება შიგნიდან გვჭირდება, ამას თავად ხალხი უნდა მიხვდეს, რომ საჭიროა მენტალობის გამოხეხვა, ის რასაც ქალები “გენერალურ უბორკას” ეძახიან, ასე ზემოდან დაბერტყილი ღირებულებები კი ვერაფერს გვიშველის და ეს სულ სხვა თემაა, რადგან თანამედროვე ქართველი ჯერაც არ გამოსულა იმ პირველკლასელის ასაკიდან, რომელიც თავის “ქარიზმატულ” მშობელს ელოდება, რათა ხელი კარგად ჩასჭიდოს და სკოლიდან გამოიყვანოს.

“მარშუტკების “გაძვირება და დასუფთავების გადასახადის ახალი ტარიფები უნდა ყოფილიყო სერიოზული სოციალური პროტესტის საფუძველი, მაგრამ ეს ასე არ მოხდა, რადგან ჩვენთან არც ლონდონია, არც პარიზი და არც მადრიდი, სადაც ადამიანები თავიან უფლებებს პატივს სცემენ და ბოლომდე იცავენ მათ. მათგან, განსხვავებით აქ ხელისუფლების და გაჭირვებული ხალხის რიტორიკა უნისონშია, “გზები ხომ დავაგეთ, სასტუმროებს, ხომ ვაშენებთ და შუქი ხომ გვაქვს” ამ დემაგოგიას ხალხიც იზიარებს და ბატებივით აყიყინდებიან, როცა მათი მეთაური ყიყინს მორთავს. პრინციპში, რა საჭიროა პროტესტი, როცა “საზოგადოება” თავად უცხადებს ყველანაირ სოციალურ თანხმობას ხელისუფლებას, ისინი განდობილებივით არიან, ერთმანეთს თვალს უკრავენ, ჩუმად მოქმედებენ, კარგ ტიპებს სასწრაფოდ იშორებენ და ასე მიზანმიმართულად ახდენენ უსამართლობის ლეგიტიმაციას, რომელსაც ასე შეიძლება ვუწოდოთ :“რაღაც, ხომ კეთდება”.

მერე მოდის ისევ არჩევნების დრო, ისევ დაბნეულობა, ისევ თავგზა არეულობა, ნოყიერი და მაძღარი პრეტენდენტები სახით შემოთავაზებული მენიუ, ვირჩევთ რომელიმე კარგად დანაყრებულ ჰაბიტუსს, რომელიც არჩევის შემდეგ , გვარიანად ნაყრდება და ევსება ფიგურა, ებერება სახე, ლოყები, თვალები, ქუთუთოები, მუცელი, გავის შემოწერილობა ეზრდება, ფეხები უმრგვალდება, მთლიანად სქელდება და თვალებიდან ვეღარ იყურება და ვერც იმ ელექტორატს ამჩნევს, რომელმაც ის აირჩია…

სადაც, კი მივდივარ ყველგან წვიმა დამაქვს, წესით საწვიმარი სულ თან უნდა დამქონდეს. არა აქვს მნიშვნელობა დიდი აღმართია თუ პატარა, წვიმა მაინც ბოლომდე ამომყვება ხოლმე. ამინდს არ ვესიმპატიურები, ჩემს დანახვაზე, სულ გულს ირევს, ბებიაჩემიც ამას ამბობდა წვიმა მოგაქვსო, მეთქი საერთოდ, არ დაგენახები და მელოდე რამდენიც გინდა, მაგ გამხმარი კარალიოკის ხის ძირშიმეთქი. ბედიანში  ჩავიტანე წვიმა, პიემესიანი დღეები,  “დიოგენეს” გოგოსთან ერთად არჩეული ესპანურ ენოვანი ლიტერატურა, კორტასარის “კლასობანა”, უნამუნოს – ესეები და სხვა მოთხრობები და ინტერვიუეები.

არ ვიცი, ბედიანზე მერამდენედ ვწერ, ამ მიტოვებულ წალკოტზე, რომელმაც ქვეყანაში რევოლუციური სისწრაფით მიმდინარე სოციალურ-პოლიტიკურ “რეფორმებს” ფეხი ვერ აუწყო, იქნებ განგებასაც ასე აწყობს  და ეს ძალიანაც კარგია. ჩადიხარ ბედიანში და ტყეებში იკეტები, საკუთარი სხეულივით კომფორტულ ტანში, ღამით ტურების კივილს უსმენ, აქ სხვა ურთიერთობები ჩნდება, ხეებთან, ბუჩქებთან, მდინარეებთან, პატარა ხიდთან, ელექტრო სადენების ბოძებზე შემოსკუპულ ათასობით თბილ ქვეყნებში გადამფრენ ჩიტებთან, წვიმის დროს დასველებულ მაყვალთან, შედიხარ სიმწვანეში, რომლის აღქმა დაგვიწყებია და მწვანე ლურჯში გერევა. ხვდები, რომ ნამდვილად, დროულია ეს ყველაფერი, სულის და ხორცის მოსაბრუნებლად.

ბედიანში მთავარი მაინც ხალხია. ბევრიც არ არიან, მაგრამ მე ზოგიერთები განსაკუთრებულად დამამხსოვრდნენ. მაგალითად, სომხის გოგო ლარისა, რომელიც გათხოვდა და უკვე ორი პატარა მღოღავები ჰყავს, აზერბაიჯანელი ნაწნავებიანი მწყემსის გოგო გუნაი, რომელიც ერთ დროს დედაჩემის მოსწავლეც იყო.

“პირველ დღეს, დილით მამაჩემი მესიზმრებოდა, ყვითელი საზოგადოებრივით ვმგზავრობდით, ჩემთვის ბილეთი ავიღე, მისთვის კი არ გამახსენდა, ის კი წინ წავიდა რათა თავისთვის ბილეთი აეღო, მე ვეძახდი და ვეუბნებოდი, რომ გამახსენდა და თურმე ბარათზე მქონია საკმარისი თანხა, ის კი ისე წავიდა არც გამოუხედავს…გამომეღვიძა, მისი სახე ვეღარ დავინახე. ვცდილობ არ გავაცნობიერო მამაჩემის სიკვდილი, მხოლოდ ხანდახან ამომხეთქავს და მაშინაც ,ყოველთვის არსებობს რაღაც მუხრუჭი, რომ ჩემს თავს მისი არარსებობის შესახებ არაფერი ვაგრძნობინო. მგონი ისევ აქაც მამაჩემის ხელი ურევია, რომ უმისობა არ შევიმჩნიო. სიკვდილი ილუზიაა და თანდათან უფრო ვრწმუნდები ამაში, მამაჩემის სიკვდილი კი გამოუსწორებელი შეცდომა იყო და კიდევ კარგი, მე მაინც შემიძლია ამ ყველაფერზე ტუჩები მაგრად მოვკუმო და მეტჯერ კრინტი აღარ დავძრა.”

უტა ამბობს, რომ 26 წლის გახდება. შეშინებულმა მეც დავამატე, რომ მე 25-ის. წლების მომატების გამოწვეული შიში ამით განვმუხტე, თითქოს… უტამ კიდევ თქვა, რომ 26 წელიწადი საუკუნის მეოთხედია თუ რა თქმა უნდა ასი წელი ვიცოცხლებთ.

უტა ჩამეხუტა და მითხრა, რომ ეს სიყვარული არასდროს გაქრება ან როგორ უნდა გაქრეს, როცა ამ სიცოცხლეზე უკეთესი სიცოცხლე არსებობს ზეცაში. დავიჯერო იქ უკეთესი სიყვარულია?

არა, მე არ მინდა ზეცაში.

რა მოხდებოდა ორასი ან სამასი წელი ვცხოვრობდეთ ბიბლიური პერსონაჟებივით. ყელში ამოგვივიდოდა სამასი წელი. თეთრი ყვავებივით შემოვრჩებოდით სიცოცხლეს, ვიყრანტალებდით :”ყვა-ყვა” და ახალგაზრდა ადამიანებს ძილს დავუფრთხობდით.

იმ დილით აივანზე დავლიე ყავა და ფერადი საყურეები გავიკეთე, მერე მივხვდი, რომ არ მომიხდა და მოვიხსენი, გაყინული სახე მაქვს, ვერაფრით ვიხდენ ფერადებს. ტყუილია ყველანაირი ფერადი და სიშავის შენიღბვაა. ჩემი კუშტი მამაჩემი. მე ნამდვილად მისი შვილი ვარ.

***

25 აგვისტოს თბილ ქვეყნებში გადამფრენმა ჩიტებმა ჩვენს ეზოში მდგარ ელექტრო ბოძების სადენებზე შეისვენეს, უამრავი იყვნენ, ჯარისკაცებივით რიგში ჩამდგარიყვნენ და ჭიკჭიკებდნენ. ცოტა ხანში წამოიშალნენ და  ცაში ბუღი დააყენეს. ვინატრე ფოტოაპარატი, მერე მობილურით ვეწვალე, მაგრამ არაფერი გამოვიდა. საოცარი დილა იყო, ბედიანში შემოდგომის პირი ზამთრისას ჰგავს, ფეხები საოცრად გეყინება ასეთ დროს, ერთი- ორჯერ ღუმელიც ავანთე და ფანჯრები დავხურე.

წინა ღამით წვიმდა, მეორე დილით კი ბედიანმა ძველი დილები გამახსენა, როცა ჩემს გვერდით ადამიანს ვნატრობდი, მის მაგივრად კი ყოველ დილით ვგრძნობდი ნესტის და საქონლის ნაკელის სუნს. ერთ ასეთ დღესაც  თმები შევიღებე და დედაჩემმა თქვა, რომ ვგავდი მსუბუქი ყოფაქცევის ქალს, მე კი ეს სულაც არ მადარდებდა, რადგან უფრო მეტი დეპრესია მჭირდებოდა, რომ ცხოვრება გამეგრძელებინა.

კიდევ წვიმს. უტამ ისევ გააგრძელა ძილი. ცივმა ნიავმა წამოუბერა,ზამთრისპირს რომ იცის, სიჩუმე მოიტანა ამ ცივი ნიავის წამობერვამ. თეძო, თეძო, თეძო! მხოლოდ, ნაზი შეხება.

კი, აქ ვიცხოვრებდი ცოტა ხანს. ეზოში ხეებს დავრგავდით, ბოტებს ვიყიდიდიდით, წვიმიან და მოღრუბლულ ამინდებში ვისეირნებდით, ტყეში კაკალს და კენკროვან  ხილს მოვაგროვებდით, მერე მურაბებს მოვხუფავდი და ზამთრობით გაციებულზე გამოვიყენებდი, ყველაფერს მოვწყდებოდი. და მაინც, როცა ასეთ რამეს ვფიქრობ, მაშინაც ის აზრი ამეკვიატება, რომ როგორ უნდა მოვიზღუდო ბედიანისმაგვარ ადგილას თავი ადამიანებისგან. მე ნამდვილი ადამიანოფობია მჭირს, როდესმე უნდა შევიყვარო ადამიანები და მათთან ყოფნა.

26.08.2011

საღამოა ბედიანში. ღამე და სიჩუმე. ქუჩაში დაიკარგები ისე ბნელა,  აქ ისე მარტივად დაგლეჯენ პატარა ხბოებს ტურები, ერთი არ შეტოკდებიან.

მოდი,რა ჩემთან  უტა. ისე მჭირდება შენი მოყრდნობა. ჰაერივით საჭირო ხარ, დღეს რამდენხანს გვეძინა, შიგადაშიგ მეღვიძებოდა და ბედნიერი გისვამდი თავზე ხელს, თეძოზე გეფერებოდი, კანით გგრძნობდი. ბედნიერი, ვარ რომ ჩემთან ხარ, შენ მუდმივად მახსენებ ღმერთს,რადგან ყოველთვის მეცოდინება, რომ შენ თავს ვერაფრით დავიმსახურებდი ღმერთს ასე ძაან, რომ არ ვუყვარდე. ვითომ, რატომ  შემიყვარა ასე ძაან? მე, ხომ მისთვის ელემენტარული სიკეთის გადახდაც კი  მეზარება, მასზე ფიქრი მეზარება, ყოველთვის გავურბივარ მასთან საუბარს და კიდევ რამდენი უკუღმართი საქციელი. ნეტა რატომაა ასეთი გულმოწყალე? უაზრო რიტორიკაა, ჩვენს ფილთაქვას ჰგავს, ხის სანაყით, რამდენიც არ უნდა ურტყა, ორ კბილ ნიორსაც ვერ დანაყავ წესიერად.

პ.ს სათაური კავშირშია მომდევნო ბლოგ-პოსტთან, რომელსაც თუ მშვიდობა იქნა აუცილებლად დავწერ