Feeds:
Posts
Comments

Archive for December, 2009

რა ვქნა ჩემს მეზობელ კაცებს ვერ ვიტან, დილის 10 საათზე სადარბაზოში რომ დგანან და ლაყბობენ. კაცთომყვარეობით დიდად არასდროს გამოვირჩეოდი, მაგრამ ამათ მართლა ვერ ვიტან. ამაზრზენები არიან. უსაქმურები და ჭორიკნები. მოცლილები და უმოტივაციოები. უდარდელები და უაზროები. ცუდი ქმრები და ცუდი საყვარლები. უმუშევრები და სამსახურის შოვნის სურვილდაკარგულები. დედიკოს ბიჭები და მატყუარები. ლოთები, საეჭვო წარსულის მქონეები, ქურდული გაგებით მოლაპარაკეები, ჩაცუცქულები და ჩაკუნცხულები, უწიგნურები და ლიცეუმ დაუმთავრებლები. გაუნათლებლები. რომლებიც დგანან და დილიდან ლუდზე და ღვინოზე ლაპარაკობენ, ინტერესით შემოგაცქერდებიან როცა დაგინახავენ, ჩანთაში ჩაგიძვრებიან, სამეზობლოზე ლაპარაკობენ, ქირით მცხოვრებ გოგონებზე ჭორაობენ. აბორტის გასაკეთებლად წასულ ცოლებსაც რომ  არ მიყვებიან ექიმთან, აბორტის გაკეთების ფულსაც  ვერ აძლევენ თავიანთ მეუღლეებს. დედები და ცოლები საბერძნეთში, რომ გაუშვეს და თვითონ, დილიდან დაღამებამდე, ბირჟას რომ ამაგრებენ, დუშაშს აგორებენ, ჯოკრაობენ და იზაიას ბოზებზე რომ ოცნებობენ. და ასეთ დროს სამარცხვინოა  ყველაფრის ხელისუფლებაზე გადაბრალება, ის რომ სამსახურები არ არსებობს და დაუსაქმებელი რომ არის მოსახლეობის დიდი ნაწილი. საქმე თუ ვერ გამონახე, დაჯექი და შვილი ამეცადინე ქართულში და მათემატიკაში, გაკვეთილები მოსთხოვე და ჩაიბარე მისგან, მაგრამ არა, შენ იმით უფრო იამაყებ, თუ შენი ვირგლა შენ დაგემსგავსება უმოქმედობაში, შენთან ერთად გაამაგრებს ბირჟას და შენთან ერთად მიაწვება ქურდულს. ღირსი ხარ შენს ცოლს და შენს დედას, ვიღაც ბერძენი და თურქი თუ ჟიმავს. საერთოდ არ ხარ თავმოყვარე და მაგიტომ! ასე რომ გაამაგრე ბირჟა. უმოქმედობაში ამოგხდებათ სულ! ძაან მეცოდებით. გელათი, რომ არ გაქვთ ნანახი, სათაფლია და მოწამეთა. რა ცოდვები ხართ, მაგრამ მაინც მიშლით ნერვებს.

უუუფ რა განვიკითხეე და რა მივასხი. არადა გუშინ ვეზიარე. უფროსწორად  გუშინწინ. მაგრამ ჩემი მეზობელი კაცები, ეს ის თემაა, რომელსაც უმტკივნეულოდ ვერ ვეხები. იმიტომ, რომ ყოველდღე მიწევს სახლიდან გასვლა და საღამოს სახლში შემოსვლა, ასე რომ მათ “ინტერესიან” მზერებს ყოველთვის ვხედავ და ყოველთვის გულისრევის შეგრძნებით შემოვრბივარ სახლში.

გუშინ რადიოს დღე მქონდა, ანუ ღამისთევით როცა ვარ რადიოში:) გაუჩერებლად რომ ვლაყბობ და ყოველ მეორე სიმღერის შემდეგ, რომ ტვინს ვბურღავ გაცვეთილი ფრაზებით.  იმათ, ანუ მსმენელებს ბედნიერი ვგონივარ ასეთ დღეებში, მეუბნებიან რა კარგი პროფესიააო, რა ბედნიერი ხარო, რა კომფორტულად ხარო. გუშინ მითხრეს ეს და ძვლივს შევიკავე თავი მეთქვა,  ჯერერთი  დიდი ბედნიერება სულაც არ არის აქ რომ განუწყვეტლვ ვჟღურტულებთქო. მაინც შევეცადე გამომეყვანა ხიბლიდან ის მხიარული გოგონა და ვუთხარი, რომ აქ სიმღერების გაშვება და საათის გამოცხადება და ნიუსების კითხვა  სულაც არ არის დიდი პროფესიათქო. კიდევ კარგი ხელფასით არ დაინტერესდა, თორე იმ წამსვე გაუქრებოდა ეს ვარდისფერი ილუზიები.

კვირაში ერთხელ რადიოს ლიტურგია როცა მაქვს, ყოველთვის რეკავენ ქურდული და ძველბიჭური გაგების, ქობულეთელი თინეიჯერი ბიჭები. ყოველთვის მათთან ჩემი საუბარი სრულდება აგრესიული ტონალობით და გაფრთხილებით, რომ ჩაცუცქული საუბრები არ გამაგონონ.  გუშინაც განცხადება გავაკეთე:) რომ ჩემთან არ დარეკონ, წავიდნენ და რაც უნდათ ის უქნიათ. ოღონდ მე შემეშვან და დაბოლილი ხმით არ მელაპარაკონ. მოკლედ ამათზეც მერევა გული. ეს სულაც არ არის კარგი საქციელი, როცა წამყვანს მსმენელებზე ერევა გული და აშკარად გამოხატავს აგრესიას, მაგრამ რა ვქნა. როგორც ჩემს მეზობელ კაცებს ვერ ვიტან, ასევე ვერ ვიტან ასეთ რეციდივებს.

კიდევ კარგი ეს მესიჯი ჩემი მისამართით არ არის გამოგზავნილი, თორე გული გამისკდებოდა. არა მე არ მოვწონვარ ქობულეთის “სასტავს”. ამ მანჩესტერასაც არ მოვწონვარ, ერთხელ მკაცრად გავაფრთხილე და იმის მერე არ დაურეკია. არ შემიძლია ეს პირფერობა. მოიცაათ! მეორეც მაქვს ამაზე უკეთესი მარგალიტი.

მიხვდებოდით, რომ ეს “განზედროუზი” ის ცნობილი როკ ჯგუფია. ბოლო წინადადება მომეწონა:) არა მართალი ვარ, რომ ვიძახი, სექსის  დეფიციტი აქვთქო.

ვიღაცა იტყვის რამ გაგაგიჟა, ეგეთები ყველგან არიანო, მაგრამ მე განსაკუთრებულად მიშლიან ნერვებს. შეიძლება ახლა იმიტომ ვარ ასეთი აგრესიული, სახლი რომ მაქვს დასალაგებელი და არ ვიცი საიდან დავიწყო, არადა საშინლად მეძინება. უცნაურად თბილი ამინდებია. კარგად ვარ. არ მინდა წვიმები, ყინვები და ქარები. რამდენიმე დღეში ახალი წელი მოვა და ქუთაისის ყველაზე ხალხმრავალ ადგილს კი ამ დროს ინდაურის სკინტის სუნი უდის. გული აგერევა ყველაფერზე.

ეს ჩიჩილაკები ძალიან მიყვარს.  მდედრობითი სქესის მგონია, თან სულ მიკვირს როგორ ჩეჩავენ ასე.

ბავშვობიდან მიყვარს. მახსოვს შოკოლადებს და ჩურჩხელებს ჩამოვკიდებდით ხოლმე.

საშინლად არ მიყვარს ბაზრები, ინდაურები, ქათმები, გოჭები, საცივები, ხაჭაპურები, ბაჟეები და ათასი ჯურის ქართული კერძები.  სხვა თუ დიდი სიამოვნებით აკეთებს, მე იგივეს ნამდვილად ვერ ვიგრძნობ მისი გაკეთების დროს, ასე რომ არც მიცდია. მთელი ერთი წელი ქართველი კაცი ელოდება ახალ წელს, რომ მაგრად გამოძღეს , ნაღველი გაიღიზიანოს იმდენი ბაჟე ჭამოს და მეორე წელსაც ასეთი მადის აღმძვრელი სულისკვეთებით ელოდოს. გასტრონომიული სურვილებით გამოჭყეპილი ხალხი ვართ.

იცი რა მაღიზიანებს? ეს გაჭირვებული ქალები, წესიერად რომ ვერ იბანენ, თავს რომ ვერ უვლიან და ქმრებს , რომ არ უყვართ, და მარტო იმიტომ სჭირდებათ რომ “ნასკები” გაურეცხონ და “ბოვშები დაუყარონ” ანუ ჩვენს ენაზე დემოგრაფიულ  მდგომარეობაზე იზრუნონ, დგანან ახლა ამ სიცივეში, სახე აწითლებულები, ხელებ გამხმრები, დაკოჟრილები, მოუწესრიგებლები, შეციებულები, თმადაუვარცხნელები, და ხმამაღლა და გამეტებით ეპატიჟებიან მყიდველს, შემდეგ მოვლენ სახლებში და ისევ ცომში და საცივში ჩაყოფენ ხელებს, უსაქმური ქმრები და შვილები რომ გამოაძღონ… მათი ქმრები და მათი შვილები, კი დგანან სადარბაზოში და იზაიას ბორდელის გონჯ გოგოებზე ოცნებობენ.

პ.ს რეზიუმე აღარ უნდა .

Read Full Post »

დილით ვაპირებდი დამეწერა, მაგრამ გადაღლილი და გამოუძინებელი პოსტი იქნებოდა და ამიტომ, რაღაც ჩაშუშულები ვჭამე, დავიძინე, თმებს ისევ ვერაფერი მოვუხერხე და ისევ რადიოში ვარ. გარეთ ღამეა, აი ისე პროვინციულად განათებული ქალაქიდან ამოვვარდი ასევე პროვინციულად საახალწლო მოლოცვილ შენობის კიბეებზე.არასწორად ვწერ,მაგრამ ასე მინდა. დილით, რო არ ელოდები და წერილი რო გხვდება ე-მაილზე, ხომ კარგია? ამ დღეებში საერთოდ არაფერს ვეკარები, არც ფეისბუქს, არც ი-მეილს ვამოწმებ, სკაიპშიც არ შევდიოდი, მაგრამ ამ დილით ვიფიქრე მოდი ჩემს ბლოგს გადავხედავთქო. რამდენიმე კომენტარი დამხვდა, ერთმა კი ძაან გამახარა. ეგოისტკა მწერდა სად ხარ სად დაიკარგეო. მუცელში გამიხარდა საშინლად და იქვე მივეცი პირობა, აუცილებლად დავწერთქო. არადა ხომ გეუბნებით საერთოდ არაფრის დაწერას ვაპირებდი ამ დღეებში. თან უამრავი საახალწლო სამზადისით ავსებული პოსტი დავბლოკე გონებაში,ეგოისტურად ვინახავდი ჩემს საახალწლო ემოციებს და მოლოდინებს.

იმდენი რამე მოხდა ახლა ვერაფერს ვიხსენებ.

უბრალოდ ამ მინი პოსტით ვაცხადებ, რომ ცოცხალი ვარ:)

ხვალ შეიძლება რამე დავწერო. ხვალ საერთოდ აღარ ვაპირებ ვიწუწუნო ძილზე. მაინც გამოუძინებელი ვიქნები და მაგიტომ.

სხვა არაფერი ხდება აქ. მეთერთმეტე მერი, რომ აირჩიეს ქალაქის მერად, ეს არავის აინტერესებს. ზოგი იძახის, მერობა უკვე შეტენვაზეა, როგორც ჯოკერშიო, ქვეშ რო ამოუდობენ ისეო.

ამ დღეებში სიყვარულის თერაპიის ინტენსიური კურსის დაწყებას ვაპირებ. მხოლოდ ეს მჭირდება ახლა.

ბედნიერ ახალწელს და შობას გისურვებთ. ხვალ თუ არ მოვედი,მერე მოვალ 2010-ში და ამ ერთ წელს შევაჯამებ და კიდევ იმას მოვყვები სად ვიყავი, რას ვაკეთებდი და რას ვლაპარაკობდი. მანამდე აზრი არა აქვს.

აა კიდე ის რო ჩემი წელი მოდის, ვეფხვის წელი და მგონია კარგი რამეები უნდა მოხდეს.

თქვენც ყველაფერი კარგად აგხდენოდეთ.

Read Full Post »

მე ნიკოლი ვარ და ჭადრების შესახვევში ვცხოვრობ, სადაც უკვე დაიწყეს საახალწლო განათების დამონტაჟება. გუშინდელ სიზმარში ნაძვების ხეივანში ვსეირნობდით და ყელზე ნაძვის გირჩებისაგან ასხმულა მეკეთა. სეირნობისგან დაღლილი იქვე გრძელ სკამზე, როცა დავჯექით, მე შენი მხრების გაზონებს ჩამოვადე თავი. მერე ჩემი გაყინული ხელები აიღე და შენი ქურქის ჯიბეში ჩაიწყვე. სულ სულ პირველად, რომ გამიცანი ერთმანეთის პირდაპირ ვიჯექით და შენ დაბალი ხმით თქვი:

შენ ნიკოლი ხარ!

მე გავიღიმე და მეც დაბალი ხმით გიპასუხე: “ჰო”

ასე მოხდა ჩვენი გაცნობა და შეხვედრა, დეკემბრის 19 რიცხვში. საღამოს, მაშინ როცა ცა ვარსკვლავებით იყო გადაჭედილი, მაშინ არც რადიოში ვმუშაობდი და როგორც კი შემოგხედე მივხვდი, რომ მოგეწონე.

დღეს დილით კი, როცა გამოუფხიზლებელმა ორივე ფეხი ერთ ფაჩუჩში შევყავი და ცხვირით ძირს მოვადინე ზღართანი, სარკეში ჩემს თავს ვუთხარი: “შენ მართლა ნიკოლი ხარ, ოღონდ ძაან დაბნეული და მუდმივად გამოუძინებელი, რომელიც სულ ეზღერთება იატაკს”. ულიფოდ მეცვა პერანგი და ეს ყველაზე გულისამრევ რამედ მეჩვენა მთელ დედამიწაზე. ისედაც სულ გულისამრევი რაღაცეები ხდებოდა ამ ქალაქში, ერთადერთი კარგი ის იყო, რომ ჭადრების ხეივანში საახალწლო განათების დამონტაჟება დაიწყეს. და შენ, ჩემმა მსოფლიო შემოვლილმა, ყველა კორპუსის კარზე დარეკე  ზარი, ყელა ბუდრუგანაში დაბოლოს მაინც ჩემთან აღმოჩნდი. და ასე მსოფლიო კარ-ბუდრუგან-შემოვლილი, ჩემს პროვინციულ ქალაქში ჩამოხეტებული, ზურგჩანთით და ხელში მინერალური წყლის ბოთლით, ჩემს უარავინოდ დარჩენილ სახლში შემოგიყვანე და დივანზე დაგსვი და ოთახი ჩავაბნელე.

განა დღეს დამემართა ასე? ორივე ფეხის ჩაკვეხება, რომ მოვინდომე ერთ ფაჩუჩში. საერთოდ ხშირად ვიბნევი, განსაკუთრებით გამოუძინებელი როცა ვარ, შემთხვევით სხვა გაჩერევბაზე ჩამოვდივარ და ჩაის ჭიქაშიც კოვზ ნახევარ შაქარს ვყრი, მაშინ როცა კაი ხანია რაც უშაქრო ჩაის ვსვამ. ეს ამბები გამოუძინებელზე მემართება. მდოგვისფერთმიანი, დაბნეული და გამოუძინებელი ნიკოლი.

ეს ამბავი შენც მოგიყევი. ჩემზე ფეხმძიმედმყოფ დედაჩემზე. მწვანე ატლასის ყვავილებიან კაბაზე და დედაჩემის თვალებიან მუცელზე, საიდანაც დიდიხნის წინათ მე ექოსკოპიური დაკვირვებით ვათვალიერებდი ქვეყნიერებას. ის კი “განთიადის” რედაქციაში ჟურნალს უკეთებდა კორექტურას და როცა გამოვიდა მწერალთა სახლის იმ ჩაჟამებული ოთახიდან, შემოგვხვდა ფრთიანი გინეკოლოგი და დედაჩემმაც პალტო  შეიკრა მუცელთან, რომ არ დავენახე მის ექიმს და არ ესაყვედურა, ასე პატარას გარეთ როგორ ახედებო. მაშინ იმან იმ ფრთიანმა, მე რომ ვერ დამინახა, დედაჩემს უთხრა ლოტოსის ყვავილს დაემსგავსებაო. მაშინ აზრზე არ ვიყავი რა იყო ლოტოსი.

დღეს კი ასეთი მიჟეჟილი ცხვირით ვაპირებ, სახლიდან არსად გავიდე, ნაძვის ხე დავდგა, თურქული ყავა ავიდუღო, მუქი ფარდები ჩამოვაფარო და ამ ზამთარში გიჟურად, უკალგოტკო და უწინდო მუხლის თავზე გადმოვაპირქვავო ყავის ჭიქა, გული გავხსნა და მერე მთელი დღე, სიცივისგან დახორკლილი ფიგურებზე ვიმკითხაო. მოკლედ მოცლილი ვარ.

შეიძლება იმაზეც ვიფიქრო, ვარსკვლავებით მოჭედილ  ცის ქვეშ, რომ შევხვდით ერთმანეთს. სუსხში. ჩემი ხელოვნურად გარუჯული სახე, რომ არ მოგეწონა. იმ წამს რომ ტაქსიში ჩავჯექით და მთელი გზა ხელებზე, რომ გკოცნიდი. შეიძლება ამაზეც ვიფიქრო, თუ მკითხაობა გადავიფიქრე.

და შობაც დადგება. მთავარია, რომ ამ პროვინციულ ქალაქში ერთი ქუჩა მაინც გაანათონ. ჭადრების შესახვევში რახან დაიწყეს საახალწლო განათების დამონტაჟება, აღარ ვნერვიულობ.

საშინელი მარაზმია, როცა მაკიაჟს ღამის პერანგში ჩაცმული იკეთებ და სიცივისგან დახორკლილ მუხლისთავებზე მოგინდება მკითხაობა.

პუდრა- ღია ვარდისფერი ელფერით, ატმისფერი ბრწყინვალებით…პომადა ვარდისფერი უფრო ღია…შავი ფანქარი ძალიან მსუბუქად. ყურებზე თმა ჩამოშლილი.

ვგრძნობ ამ თვის ბოლოს, სადმე გადავეყრები და ის ისევ გაგიჟდება ჩემზე.

ქუთუთოების  ჩრდილი- რუხი მოვერცხლისფრო…

ტუში უფერული.

p.s  შარშანწინდელი საშობაო განწყობაა, მაგრამ ამ განწყობისთვის ერთი საათი ვიქექებოდი ჩემს ფურცლებში და რვეულებში, რომ მომეძებნა. დედაჩემის მინაწერიც ახლავს : “რაც უფრო ნაკლებ ვულგარული იქნები, ტექსტის დონეც აიწევს. შენი პიროვნული დონეც. კარგია, მაგრამ სრულყოფა სჭირდება. დადე და მერე მიუბრუნდი”. და ახლა მივუბრუნდი. რაღაცეები ამოვიღე და შევამოკლე. ნიკოლი კი ის სახელია, კაი ხანს რომ ვიმეორებ რადიოს ეთერში. “დილის რვის ნახევრიდან ამ დრომდე, საღამოს შვიდიდან ამ დრომდე, და საეთერო სტუდიიდან ნიკოლი გეხმიანებათ და ა.შ”

უტას ეძღვნება:)

Read Full Post »

ბევრ რამეს ვაკეთებ უკუღმა, მაგრამ ამ ბევრიდან ერთს გამოვარჩევ. ჟურნალების კითხვას ბოლოდან ვიწყებ, მოვყვები და წინა გვერდამდე გადავათვალიერებ. ეს მარტო ჟურნალებზე მჭირს. ასე უკუღმა ვიწყებ ხოლმე რაღაცის მოყოლას, მთავარ სათქმელს ბოლოში მოვაქცევ და მსმენელს საერთოდ ვუკარგავ ინტერესს. განსაკუთრებულის თქმას არც ვაპირებ. ისე ჩვეულებრივად ვცხოვრობ, როგორც წინა დღეებში, წინა თვეებში, ჩვეულებრივად დავდივარ სადღაც- სადღაც, ხანდახან ვესწრები წირვებს, უფროსწორად ძირითადად ვესწრები ხოლმე, ვისმენ უამრავი ხალხის ლაპარაკს და ჯერჯერობით ყელში მაქვს ამოსული ჩემი რუტინა. ხანდახან ისეც ხდება ხოლმე, რომ რაღაც დიდი მოუთმენლობით ველოდები, ეს რუტინა ისევ როდის დამიდგება. ეგზოტიკური შეგრძნებები მოჰყვება ხოლმე ძველ ამბებს. მოკლედ 11 დღე რჩება ახალწლამდე, მე მიხარია, ახალ წელს ცოტას დავლევ, კარგად ვიქნები. ახლა სხვები მახსენდება. ნეტა ისინი რას იზამენ სულ შემთხვევით, რომ მოკვდნენ გუშინ? პატარა რვა წლის გოგონა და დედა. რა საჭიროა სიმბოლოები, არც ვიცი სიმბოლურია თუ არა, მაგრამ ახლა გავიგე იმ მემორიალზე გამოსახული ქალი, მწუხარე სახით გამოდმოსცემდა ტანჯვის და სიხარულის ზეიმს, სიკვდილის და სიცოცხლის ზეიმს, რომელიც ორივე სამყაროს ეკუთვნის. რა უცნაური დამთხვევაა, ახლაც უდანაშაულო ადამიანებს, პატარა გოგონას და დედის სახელს , ვიღაცეები ისევ თავიანთ სასარგებლოდ გამოიყენებენ. ასე უაზროდ არ უნდა კვდებოდნენ ადამიანები. უაზრო ბრძოლებში, უაზრო მშენებლობების დროს, უაზრო აფეთქებების დროს.

ტელევიზორს აღარ ვუყურებ ასე, რომ ამბებს მარტო სამარშრუტო ტაქსებში, მგზავრების საუბრებისგან ვგებულობ. გუშინ როცა სახლში ვბრუნდებოდი და მემორიალის ახლოს გზა ჩაკეტილი იყო და მარშუტკამაც, სხვა გზით მიმიყვანა სახლთან, მივხვდი რომ რარაც ცუდი ხდებოდა,მგზავრები იძახდნენ  მემორიალს 21-ში აფეთქებენო და დღეს ალბათ მიშა არის ჩამოსული და მაგიტომ გადაკეტეს გზებიო. მე არც ის ვიცოდი, როდის აფეთქებდნენ და არც ის გამეგო, მიშა კიდევ თუ ჩამოდიოდა ქუთაისში. მერე გავიფიქრე ალბათ ჩამოვიდა და კიდევ ვინმე ჩინოვნიკი გაროზგათქო.

პრეზიდენტმა შეწყვიტა იტალიაში ვიზიტი და ამ ამბის გამო დაბრუნდა საქართველოშიო, მესმოდა გუშინ ხმა სამზარეულოდან,ანუ ტელევიზორიდან. ვის სჯერა ახლა ამის? ეს საქმეც მალე ჩაიფარცხება, ვიღაცას ტყუილუბრალოდ დაადანაშაულებენ, შენს გამო დაიღუპა ის დედა-შვილიო, არასწორად დაგეგმე აფეთქებაო და კიდე უამრავი ხარხაურა. ცოტა ხანს ამ თემას ოპოზიციაც დაიხვევს ენაზე (ხელზე დახვევას ეძახიან ამას, მაგრამ ეგენი ენაზე დაიხვევენ), აი ნახეთ რა შედეგები მოგვიტანა გამარჯვების მემორიალის აფეთქებამო და სააკაშვილი ნამდვილად წასასვლელია იტყვიან. თან ადგილობრივი არჩევნებიც მოდის და ახლა უფრო მეტად გააქტიურდებიან. მთავრობა რას იზამს? ჯერ ამ საწყალ დედა-შვილს გაასვენებს, დაკრძალვის ხარჯებს აანაზღაურებს მერე კი გამარჯვების მემორიალის ადგილზე პარლამენტის შენობას წამოჭიმავს.

არადა ვის რაში სჭირდება პარლამენტის შენობა იქ? ანდა ვის რაში სჭირდებოდა გამარჯვების მემორიალი? საბჭოური გადმონაშთი. მე ასეთი რწმენა მაქვს, თუ რამდე ხდება ახალი, ეს ახალი კარგი უნდა იყოს, სიხარული უნდა მოჰქონდეს, ადამიანების კეთილდღეობისათვის უნდა იცვლებოდეს ყველაფერი, მათი ცხოვრება უკეთესობისკენ უნდა მიდიოდეს  და არა ვიღაც ჩინოვნიკების კეთილდღეობისათვის, რომლებიც ისედაც მშვენივრად გრძნობენ თავს. არც არაფერში გვჭირდებოდა ის მემორიალი, სადაც მარტო შეყვარებული წყვილები დადიოდნენ “საზასაოდ” და ნარკომანები ნემსის გასაჩხერად. მაგრამ რა დააშავეს იმ დედა-შვილმა, რომელიც ამ მემორიალის აფეთქებას შეეწირნენ და რატომ არის ამაში დამნაშავე იმერეთის გუბერნატორი მიშა ჩოგოვაძე, რომელიც სააკაშვილმა ასე უცებ მოისროლა.

11 დღეში ახალი წელი მოვა, ჩემს ეკრანზე ნაძვის ხეები და თოვლები დააყენა მარიმ . ეკრანი გადამიბარდნა თოვლმა.  გარეთ მოღრუბლულია ზამთრულად. ვგრძნობ ყველა ემზადება ახალი წლისთვის. იმ პატარა 8 წლის გოგოზე ვფიქრობ, ასე უეცრად საახალწლო სურვილებით ავსებული, რომ ვეღარ შეხვდება ახალ წელს. უბედურ და ბედნიერ ოჯახებზე ვფიქრობ, და მინდა სხვების გულისტკივილიც მესმოდეს და ახლოს მოდიოდეს ჩემთან.

ქალაქს ახლა აღარც მერი ჰყავს და აღარც გუბერნატორი. მერამდენეა აღარ ვიცი, მერები ზვიადიმ დაითვალა და მათი სიაც გამოაკრა რადიოში. ახლა ალბათ გუბერნატორებს დაითვლის:)

აღარც გამაჯვების მემორიალი აქვს, ძაან რომ გაუჭირდა ხალხს ამ მემორიალზე გამოსახულ მწუხარე სახის ქალს, ძუძუები დააძრო და ჯართში ჩააბარა. მაშინ ყველაფერს ჯართში აბარებდნენ, საკანალიზაციო ჭის თავსახურებიდან დაწყებული ამ ქალის ძუძუებით დამთავრებული. ეხა დავფიქრდი, იმ ადგილას მგზავრს ჩასვლა რომ მოუნდება რას იტყვის ნეტა. ხალხი მალე ეჩვევა ცვლილებებს, ყველაფერს მალე ივიწყებს, ესეც მალე დაავიწყდება და მძღოლს გამომწვევად ეტყვის პარლამენტთან გამიჩერეთო, როგორც ახლა ეუბნებიან ქუთაისში ერთადერთ “პოპულთან”  ჩასვლის დროს, ადრე კი იმ გაჩერებას “კიკვიძის ძეგლთან” გაჩერება ერქვა. კიკვიძის საქმეც არაა კარგად, მასაც მალე აიღებენ. დაწყებულია უკვე მასზე საუბარი. გუშინ მარშუტკიდან მოვკარი თვალი და საშინლად აუშნოებს ყველაფერს.

სულაც არ მადარდებს ძეგლების, ამ ცრუ ავტორიტეტების ბედი, უბრალოდ ამ გადმონაშთების ნგრევას უბრალო და უდანაშაულო ადამიანები არ უნდა ეწირებოდნენ . მებრალებიან ის ორნი თუ სამნი, ვუყურებ ქუთაისის პარლამენტის შენობის დიზაინს და მიჩნდება აზრი, რომ იმ შენობით შესაძლოა პირდაპირ კოსმოსში გავფრინდეთ. და გულში და ახლა აქაც იმ ანდაზას ვციტირებ, უძაღლო ქვეყანაში კატას აყეფებდნენო. იმედია ჩემი პესიმისტური განწყობა, ქუთაისურ პარლამენტთან დაკავშირებით არ გამართლდება. და ეს არ იქნება კიდევ ერთი უფუნქციო შენობა ქუთაისისთვის, იმ ძველი გამარჯვების მემორიალის მსგავსად.

მთბილა სახლში, ფეხებზე, ხელებზე და ყველგან. მსიამოვნებს დედაჩემი, საზარეულოში როცა ფუსფუსებს. დედა შუშანიკს ვკითხე რა ხდება ბედიანში არ მოუთოვია მეთქი. არაო, წვალობს,მაგრამ ჯერ არაო. მეც ველოდებიო. რო მოთოვს დედა შუშანიკი ადგება და თოვლიან ტყეში გაისეირნებს. ასე მითხრა მე. კიდე მითხრა ჩემი სიცოცხლე ბავშვი ხარო და ისე შემრცხვა, კინაღამ მოვკვდი სირცხვილისგან. გარეთ არა, მაგრამ აქ ისე დამითოვლა ეკრანი, წავედი რეზინის ბოტები უნდა ჩავიცვა და უნდა გადავთოვლო.

Read Full Post »

ვზივარ ახლა და ვფიქრობ რა დავწერო. გერკულესიან თეფშიდან სასიამოვნო სუნი მომდის, ვერ გადამიწყვეტია ჯერ დავიწყო წერა თუ გერკულესი ვჭამო. მე ის ვარ  მანის ფაფებზე გული, რომ ერეოდა, ექიმი აიბოლიტის კაბინეტის დანახვაზე სწრაფად გარბოდა, წამლების სუნი აშინებდა და შუადღის ძილს ვერაფრით ეგუებოდა. არადა მართლა ისე მძულდა მანის ფაფები, ბაღიდან გაქცევასაც კი ვაპირებდი, მაგრამ მეშინოდა სახლისთვის ვერ მიმეგნო.

მოკლედ რა კარგია გერკულესი, ზამთარში მომინდება ხოლმე, მერე ის მახსენდება უტაც ამბობს სასარგებლოა და ჭამეო. მოკლედ ამ ორი რაღაცის გამო მიყვარს.

სიზმრების თვე მაქვს. აღარ შემიძლია. ჩემი სიზმრები ყველაზე მეტად მღლის, მძინარეს წამომაგდებს და რეკვებს ვიწყებ.  მოკლედ მორჩა დილის 6 საათზე გაღვიძებები, ამ კვირაში მორჩა, იმ კვირაში მთელი კვირა შემიძლია შუადღემდე ვიძინო. გენიალური ამინდები იდგა, მიხაროდა. ჩემს ძველ ნაწერებს გადავხედე, თაბახებზე მაქვს დაწერილი. ისეთი რამეები მიწერია, სულაც არ ვიყავი მაშინ შეყვარებული. ახლა კი ვერაფერს ვეღარ ვწერ. ყველა ჩემი ენერგია უტაში მიდის. მგონია, რომ ბოლომდე ვიწურებითქო. ლიმონი ვარ.

ახალგაზრდულ საქმეთა დეპარტამენტიდან დამირეკეს. “ფორთოხალზე” დაწერე რამეო, ჟურნალს უშვებენ და რადიოს პროექტზე შენზე მეტად კარგად ვინ დაწერსო. თამთას ხმა გამიხარდა და საერთოდაც ყველა ისეთი კარგია და საყვარელია ამ სამსახურში მიკვირს, ასე როგორ მოიყარეს თავი. სამშაბათამდე უნდა დავწერო. ზოგადად კარგ რაღაცეებს მახსენებს “ფორთოხალი”, განსაკუთრებით ერთ “კარგ” რაღაცას, ლესბოსელი გოგო გვყავდა სტუმრად, რომელმაც გაღიზიანება გამოიწვია მსმენელის, ერთმა ქუთაისელმა დეიდამ დაგვირეკა ეთერში, ეს გოგო ლანძღა, მასონები გვეძახა და კიდევ რაღაცეებით დაგვემუქრა. მანამდე წინა ორ კვირაში ჰომოსექსუალი და ტრანსვესტიტი, მოკლედ ისე გადაება, რომ არატრადიციული საღამოები გვქონდა და შეიძლება რამდენიმე ადამიანი კიდევაც გააღიზიანა. დედაჩემიც გაღიზიანებული იყო, ვუმალავდი ხოლმე გადაცემის თემას, ის კი სულ მეკითხებოდა, ამ კვირაში რაზე აკეთებთ და ა.შ. მოკლედ დასაწერი მაქვს, ამაზეც დავწერ და ამაზე კარგი რაღაცეების ხდებოდა “ფორთოხალში”, ასე რომ შაბათ-კვირა ამ სტატიას უნდა დავუთმო.

კიდევ რამდენიმე სასიამოვნო ბლოგები აღმოვაჩინე, საიდანაც ჩემთვის საჭირო პოზიტიური ემოციები მოდის, ამაზე მერე დავწერ. ახლა ისე ვარ, გარბენით, ან შემორბენით, ანდა ქუჩაში…რამდენიმე ადამიანი ძაან მენატრება, აი ეს მკლავს და ესენი მაცოცხლებენ:)

დოდკას პოსტი ეწერა ქუთაისზე , გამიხარდა…

არ შემიძლია, ურომანტიკოდ რამის წერა. ხმაურში და თავზე, რომ მადგებიან.

Read Full Post »

ცეკვა მომენატრა. არ ვიცი მარა ძაან მინდა, არაყით რომ გამოვთვრე, სარწყევად რომ დავრბოდე ტუალეტში, მარა მაინც რომ ვიცეკვო. თან ზაფხული, რომ იყოს და მეც არაფერი მავალდებულებდეს. ზამთარი ვალდებულებების სეზონიათქო მგონია. რომ მკითხოთ რატომო, ვერ გეტყვით. დიახ მე ჩემს თავს ვერ ვუღრმავდები, ასე მსაყვედურობენ, შეიძლება არც ისეთი ღრმა ვარ და მაგიტო არ გამომდის ეს ჩაღრმავებები. ძაან დაბალია ეს სულიერი ჭა. ჩემი სოფლის ჭა გამახსენდა, არც ის არის ღრმა, მაგრამ საშინლად მიყვარს. ადრე ლეღვის ხე ადგა თავზე  და ზაფხულში ყველაზე გრილი ადგილი იქ იყო. ჭის ახლოს ბიძაჩემი და მამაჩემი რგავდნენ თუთუნს და მახსოვს ძაან უფრთხილდებოდნენ. წყალსაც უსხამდენენ. გული მწყდება თუთუნის შეხვევა, რომ ვერ ვისწავლე. იქ გაყვითლებულ გაზეთებში ახვევევნ თუთუნს და თან ძაან ოსტატურად და სწრაფად. მე კიდე ვერასდროს ვერ მოვახერხე ეს გამეკეთებინა ლაზათიანად. სამაგიეროდ ყანებში ვტოვებდი კვალს სიგარეტის ნამწვავებით.  ხო ჭაზე ვყვებოდი, ბავშვობაში მეგონა შიგნით აუცილებლად დავიხრჩობოდი, მერე წამოვიზარდე და მივხვდი არც ისე დიდია, რომ დამახრჩოს. დედაჩემს არ უყვარდა ჩემი სოფლის ჭა და კიდევ ბევრს არ უყვარს ჭის წყალი, მარილიანიაო, ზედმეტად მლაშეაო, ამ დროს სულ შეურაცხყოფილად ვგრძნობდი თავს, რადგან ჩემია ალბათ ამიტომ არ მოწონთთქო.

საშობაო ღელვების ისტერიკა მაქვს. ველოდები, ველოდები და ველოდები. არაფერს არ ვაკეთებ ამ ლოდინის პერიოდში. არც სახლს ვალაგებ, თუ არ ჩავთვლით რომ ხანდახან იძულებული ვარ ჭურჭელი დავრეცხო, სამაგიეროდ იმხელა მოლოდინი მაქვს ყველაფერს გადაფარავს,რადგან ამ ლოდინის დროს ისე ძაან ვიღლები, ასე არცერთი საქმე არ დამღლიდა. კიდევ სიზმრები მესიზმრება ღორის გრიპზე, ჩემს სიზმრებში პანდემიის ბოლო ფაზაა, ადამიანები სამარშრუტო გაჩერებებთან ინფიცრდებიან და მარშუტკამდეც კი ვერ აღწევენ. დილას მესიზმრებოდა, დედაჩემს ხელებს და ფეხებს ვუკრავდი, მეთქი გარეთ არ გახვიდეთქო. საშინელი სანახავი იყო ჩემი სიზმარი, დახოცილი ჩემი უბნელების გვამები ქუჩაში ეყარა.და ასეეთ დროს გამოვხიზლდი და დიდხანს ვარწმუნებდი, რომ ასეთი საშინელი მდგომარეობა ჯერ მართლა არ გვქონდა:)რომ გადაღლილობის და უძილობის ბრალია, იმისი რომ ძვლივს უტას ღამის სამამდე ელაპარაკე სკაიპით და თან რა კაი რაღაცეებზე ელაპარაკეთქო. ჰოდა გადამიარა.

ამ კვირაში, ყოველდღე 6-ზე მიწევს ადგომა, ვდგები და გამოვრბივარ. მერე მოვდივარ და ვიწყებ მუშაობას და თუ ამ დროს, ჩემი რადიო სამარშრუტო ტაქსებში აქვთ ჩართული, მგონია რომ იქ მყოფ ხალხს მაგრად ვუჭედავ ტვინებს, რაღაცეებს ვაძალებ, სიყალბეებს,”კარგი განწყობის” ტერმინს ამოფარებული, ვხერხავ ჩემი ბოდვებით დილას. არადა ვის სჭირდება ეს ყველაფერი. ამ ხალხს ხომ, თავისი გასაჭირი ეყოფათ, დილის 6ზე გარბიან ბაზრებში, მაღაზიებში. არადა ამ დროს ძილი ხომ ყველას ურჩევნია და მე კიდე ვაგრძელებ, რომ დილით ადრე გაღვიძება თურმე ძაან სასიამოვნოა, არადა მე თვითონ შემიძლია შუადღემდე ვიძინო. ვის სჭირდება ახლა ეს დადგმული სპექტაკლები? არც არავის. ვის სჭირდება სასარგებლო რჩევები, რომელსაც მე ვაწვდი და რომელსაც მე თვითონაც არასდროს ვითვალისწინებ, ჩემი ცუდი მეხსიერების გამო, ვის სჭირდება იმის ცოდნა, რომ სექსი ვირუსის და გრიპის პრევენცია, ჰოდა რადგან საჭირო არ არის, არც მე ვილაპარაკე დღეს ამ თემაზე. არადა ყველაზე სასიამოვნო პრევენციაა, უამრავი საშიში ვირუსისგან თავის დასაცავად. ხანდახან დავფიქრდები, ვინ არის ჩემი აუდიტორია, მსმენელების აუდიტორია. რადგან დილით, ძაან ადრიანად რადიოს სამარშრუტო ტაქსებში და მანქანებში უსმენენ, ვფიქრობ მსმენელთა აუდიტორია, სწორედ ის ხალხია, დილის 7-ზე ბაზარში დასადგომად რომ მიდის, რომელსაც შეიძლება წელიწადზე მეტია სექსი  არ ჰქონიათ, ხოდა ხომ გაღიზიანდებიან? ხოდა რათ მინდა გაგიჟებულმა, სექსუალურად დაუკმაყოფილებელმა ქალმა დამირეკოს და მწყევლოს. რათ მინდა ასეთი ფიდბექი? არაფერში არ მჭირდება, ჰოდა ღირსები არიან, რომ არ მოვუყევი.

უტა ამბობს, რომ უზრდელი ვარ. რათ უნდა ამას თქმა, ისედაც აშკარად ჩანს. რა ვქნა უზრდელი ვარ, არც სინანულის ცრემლები მომდის ხშირად, ამ ბოლო დროს ხომ მთლად გამოვხმი და გამოვჩირდი. რო მკითხოთ კარგი რა გაქვსო, ვერც ამას გეტყვით. არაფერი მაქვს კარგი თქვენი მოსაწონი, მაგრამ მე ჩემი თავი მაინც მომწონს. ყოველდღე ვახარებ ჩემს ქალურ ეგოს, ძირითადად უტა მიხარებს ამ ეგოს:) მაგრამ სულაც არ მინდა, ეს სავალდებულო გახდეს მისთვის და ხასიათში გადაუვიდეს, მაგრამ რა ვქნა ძაან მომწონს.

დედაჩემთან მძინავს კაი ხანია. არადა დედაჩემთან მარი უნდა იძინებდეს, ასე ფიქრობს დედაჩემი. მარი მთელი ღამე ბოდავს, ამ ბოლო დროს უფრო გარკვევით ეჩხუბება თავის ბოდვებში თავის შეყვარებულს და ზუსტად ისეაა როგორც მე ვეჩხუბები უტას, აბა ეხა ვის წერდი სკაიპში, აბა ეხა ასე თუა მაშინ ისე რატო არ მოიქეცი და მოკლედ ხო მიმიხვდით ბოდვა ბოდვაა. დედაჩემი კი ფიქრობს დედის სითბო, მარის ბოდვას მოაშლევინებს. ამაზე თავისებური აზრები აქვს.

გუშინ დავფიქრდი, დავჯექი, სკამზე შემოვაწყვე ფეხები და თავს დავაძალე, მიდი ჩემო კარგო საკუთარ ეგოს ჩაუღმავდითქო, შენი ათვლის წერტილი იპოვე შენს გონებაში მეთქი, მაგრამ ჩაი მომინდა და შევეშვი. ბავშვებმა, რომ იციან თავის ტკივილის მომიზეზება როცა გაკვეთილების სწავლა ეზარებათ, მეც ეგრე მომინდა ჩაის დალევა. რომელიც სულაც არ ამიდუღებია.

მოკლედ ალბათ ისევ შემოვაწყობ სკამზე ფეხებზე, საკუთარ თავში სულიერი ჭის მოძებნას შევეცდები, მერე შიგნით ჩახედვას და ჩაღრმავებას, რაღაცეებს მოვნახავ და ალბათ ამით სხვებიც გახდებიან ბედნიერი, მანამდე კი ვფიქრობ შობაზე, უტაზე, მასაჟებზე, მალინისფერ პალტოზე, წმინდა ნიკოლოზზე, ღორის გრიპზე და ჩემებურ ბედნიერებებზე.

იქნება ამასობაში ის ჭაც ვიპოვო

Read Full Post »

იატაკი უნდა ავყარო, იმ რეკლამის გამო კი არა,ფული რომ შევინახო, უბრალოდ ისედაც დაძველებულია,ზამთარში ზამთრის ბუზები ამოდიან,მსუქნები და დამრგვალებულები, ამათ ყველაზე საშინელი ბზუილი აქვთ მთელს დედამიწაზე, ყველაზე საშინელი სუნი მთელს სამწერეთში. დაბზუიან მანამ,სანამ ჭერის კუთხეში გაკვანძული ობობა არ შესანსლავს.
ჰოდა ასაყრელია,თან იმდენი ნაგავი ამოდის, გადაყრას ვერ ავუდივართ. ქინძისთავებით ვიღებ ჭრილებიდან ნაგავს და მერე ენით ვაწებებ,წმენდას ვერ ავუდივარ,სველი თითით ვამოწმებ და ორ წამში უკვე მტვრიანია.იმ დღემდე სანამ საბოლოოდ არ მოვათრევ სახლში ლამინირებულ პარკეტს და ამ გამხმარ ფიცრებს,პირდაპირ ფანჯრიდან არ გადავყრი,მანამდე სისუფთავე არ მეღირსება.
მერე ჩემი მეზობელი ლოთი ცოლ-ქმარი, მთელ დღეებს, რომ წისქვილში ატარებს,სადაც ნესტიან სიმინდს ფქვავენ,დედაჩემთან ამოვლენ და კითხავენ ცირა რას უშვრები მაგ ფიცრებსო,დედაჩემი კი დაფიქრდება და შემდეგ გადაწყვეტს რომ თვითონ ისედაც ვერ გამოიყენებს და აჩუქებს. მთელი ზამთარი,მათი სამზარეულოს ფანჯრიდან გამოსული კვამლი აივანზე გაფენილ სარეცხს გამიჭვარტლავს. სამაგიეროდ,მეცოდინება რომ მათ თბილი სამზარეულო აქვთ,გაღუღუნებული ღუმელით,სადაც ღამით,ჩვენს ნაჩუქარ,დაშლილ ზამბარიან დივანზე ქმარს სძინავს. მე კი მექნება ლამინირებული იატაკი.აღარც ბუზები შემაწუხებენ,აღარც ტარაკანები და იმ ქინძისთავებსაც გადავყრი,ნაგავს რომ ვიღებ.
ცოტა ფულს რომ შევაგროვებ,აუცილებლად ავყრი ამ დაჭიანებულ იატაკს,ბებიაჩემის პირადობას ამოვიღებ და ოქროს ბეჭედს,წლების წინ შიგნით ჩამივარდა.არავისთვის გამიმხელია.
ლურჯი ოთახის ოცნება მაქვს,ლურჯ ფარდებიანის,ლურჯ ჭერიანის და ლურჯ კედლებიანის.ჰოდა როგორმე სწრაფად უნდა ავისრულო ეს ოცნება,ლამინირებული პარკეტი დავაგო,ლურჯი ფარდები ვიყიდო,ბებიაჩემი ამოვიყვანო ამ დაჭიანებული იატაკიდან და ისევ ხატების კუთხესთან დავაბრუნო.

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: