Feeds:
Posts
Comments

Archive for June, 2012

ანდრია 25 მაისს გაჩნდა. იმ საღამოს მე და უტა ვაკის სამების შესასვლელთან ვიჯექით და ერთმანეთსაც ვერ ვამშვიდებდით, ვიჯექით უმწეოდ და მხრებჩამოცვენილები,  არცერთს არ გვინდოდა საკეისრო, როცა ფაქტის წინაშე დავდექი საშინლად აღარ მომინდა გაფატვრა, იმ წუთას უტა იყო ჩემი შიშების და ნერვიულობის გამტარი, ხოდა ეს უფრო მკლავდა. ვუყურებდი და მეჩვენებოდა, რომ თმები უთეთრდებოდა, მერე სამშობიაროშიც მომეჩვენა, რომ უფრო მეტი ჭაღარა ჰქონდა. იმ საღამოს ლამის ცა ჩამოიტანა წვიმამ. მერე წავედით “ემბრიოში” და კიდევ ერთხელ დაგვარწმუნა ექიმმა, რომ როგორი აუცილებელი იყო საკეისრო, მან თქვა რომ “ბავშვი პატარაა” (2800)  და გაუჭირდება გამოსვლა, რომ მისთვის იქნება საშიში, რომ “მოდით, ნუ გავრისკავთ”, რომ “ძვლები უფამფალებს თავზე”, რომ “დღენაკლულია” და კიდევ ათასი უბედურება ჩამოთვალა და ა.შ) იმ წუთებში მივხვდი, რომ ეს ბავშვი ყველაზე უძვირფასესი იყო ჩემთვის და ამიტომ, ძალიან მშვიდად გავყევი საოპერაციოში.  ოთახში დაბალი შუქი ანათებდა და მეგონა ცოტა ხანში ექიმი ჰაუსიც გამოჩნდებოდა:)) რომ, არა თვითშთაგონება, ალბათ ცოტას კიდევაც ვინერვიულებდი. სულ, რაღაც 30 წუთში გულზე დამაწვინეს ჩემი 2 კილო და რვაას გრამიანი ბიჭი, გრძელი თითებით მომეჭიდა პერანგზე და მეორედ მივხვდი, რომ არ არსებობს არანაირი სიმდიდრე რაშიც მას გავცვლიდი. 5 დღე. ეს იყო ყველაზე საშინელი ხუთი დღე, ჯერ იმიტომ, რომ სასტიკად მშიოდა და  სულ საჭმელებზე ვფიქრობდი, ექთანს კი ორი დღე მხოლოდ ჩაი და სუხარი შემოჰქონდა, რომელსაც იქამდე არ ვჭამდი, სანამ საშინელი თავისტკივილები და თავბრუსხვევები არ დამეწყო. დანარჩენი დღეებში უკვე გაქცევის გეგმას ვამუშავებდი, პალატაში აუტანელი სიცხე იდგა, ოთახს არაფრით ანიავებდნენ, როცა უკვე ფეხზე წამოდგომა შევძელი სხვა პალატაში გავდიოდი და ძალიან დიდხანს ვისუნთქავდი გრილ ჰაერს. 5 დღის მერე ყველაფერი ნელ-ნელა დაუბრუნდა ახალ წესრიგს, მე და უტამ ვისწავლეთ, თუ როგორ უნდა ვაბანაოთ ანდრია, როგორ დავუმუშავოთ ჭიპი და როგორ, გამოვუცვალოთ პამპერსი, როგორ ვაჭამოთ გამოწველილი რძე, ჭამის შემდეგ ხომ აუცილებლად უნდა ამოაქარვოს, ხოდა ეს მეთოდიც ვისწავლეთ, ყველაფერი კი მაინც ძაან რთული და დამღლელი აღმოჩნდა. მე საერთოდ, საერთოდ, საერთოდ არ მიფიქრია ასეთი ძნელი თუ იქნებოდა:) უტას, კიდევ ყველაფერი გააზრებული ჰქონია. იმდენი დავწერე და ანდრიაზე არაფერი მითქვამს. ორი და რვაასი, რომ დაიბადა ეს ვთქვი, აქვს გრძელი ფრჩხილები და ვარდისფერი კანი, თავიდან ტიროდა გასაოცრად, ძალიან მორიდებულად, აი ასე:” ვაჰაჰაჰა, ეჰეჰეჰე, იჰიჰიჰი, უჰუჰუ” და ცოტა ხანს ვაჰაჰასაც ვეძახდით, შემდეგ ასეთ ტირილსაც გადაეჩვია და     სასაცილოდ ფხრიწინებდა, ეხლა უკვე გულიანად ტირის, მე კიდე მაინც ის ძველი ტირილი მენატრება. საოცარი სიტყვები თავისით მოდის და როცა ჩემი ხმა ესმის, გაკვირვებული ამოიღებს რაიმე წერტილს მიზანში თავისი ლურჯი თვალებით და გაიტრუნება. ეხლა ძინავს, მინდა ცხრამდე მაინც იძინოს, მე და უტამ პატარა გასეირნება, რომ მოვიწყოთ   update 26.10.2012

Read Full Post »

%d bloggers like this: