Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘აბორტი’

ამბავი 1.  ერთადერთი ქალი, რომელსაც წინააღმდეგობას ვერ ვუწევ, რომ ქალის ერთადერთი ფუნქცია , მხოლოდ შვილიერება არ არის ბებიაჩემია.  მან ცხრა შვილი გააჩინა, ისე  რომ,  არავის არაფერი დაუძალებია, უნდოდა და აჩენდა, შვილიერება აბედნიერებდა, არც ქმარს და არც ნათესავებს დაუძალებია, შვილები გამიმრავლეო, ხანდახან მეზობლებსაც უმალავდა მუცელს. დასცინოდნენ. თუ ცხოვრების უმთავრესი მიზანი ბედნიერების მოპოვებაა, მან ეს შეძლო. ყოველშემთხვევაში ის ასე ამბობს და მე არ მაქვს არანაირი უფლება, მისი  განცდები გადავამოწმო და გონივრული ეჭვი შევიტანო მის სისწორეში.

მეორე ამბავი – ჩემია. ადრეც ვწერდი ამაზე. გინეკოლოგთან მისული, როგორ გამოვიქეცი უკან. საქმე რაში იყო? დაქორწინებიდან ერთი წელი ბავშის გაჩენისგან თავს ვიკავებდი, მიზეზი ის იყო რომ,   მუშაობას ვაპირებდი, თან  სანამ ბავშვზე ვიფიქრებდი მანამდე მინდოდა ყველაფერი გამომეკვლია და მომზადებული ვყოფილიყავი რეპროდუქციისთვის. ეს სიტუაცია ავუხსენი ექიმ  თ-ს, რომელმაც ჯერ  სასტიკი საყვედურებით ამავსო, შემახსენა რა ჩემი ვალი ოჯახის წინაშე, ქმრის, დედამთილის და მამათილის, სრულიად ქართველი ერის წინაშე, რომ მე ვალდებული ვარ, ოჯახს გავუჩინო შვილიშვილი, რომ ქალის მოვალეობაც ეს არის და ბოლოს მკითხა თუ რას  ამბობდა ამაზე ჩემი მოძღვარი, დატუქსული და “შერცხვენილი” გამოვედი მისი კაბინეტიდან და რა თქმა უნდა მას შემდეგ მასთან აღარ მივსულვარ.

ჩემი ექიმის საქციელი ცხადად აჩვენებს, თუ როგორ რეაგირებს ქალის უფლებაზე საზოგადოების ერთ- ერთი  წარმომადგენელი, რომელიც ამასთან ერთად ექიმია და არანაირად არ აქვს უფლება მორალისტური დირექტივებით აავსოს პაციენტი, გაკიცხოს მისი საქციელი და ა.შ. ამასთან ერთად, როგორც ქალს სულ ცოტათი მაინც მართებს ოდნავ სოლიდარულობა გამოიჩინოს მეორე ქალის მიმართ.

ჩემი პირადი მაგალითიდან და სხვადასხვა ემპირიული დაკვირვებებიდან გამომდინარე  ცხადია , რომ ქალის არჩევანში, მის უფლებებში არა მარტო ოჯახის წევრები, მეზობლები და ნათესავები ერევიან უხეშად, არამედ მკურნალ ექიმსაც შეუძლია მორალური დირექტივების მოცემა და დატუქსვა. ზოგადად, საზოგადოებრივი აზრს საკმაოდ ძლიერი მარწუხები აქვს და ძლიერი უნდა იყო, რომ მას გაუძლო.

ერთ კვირაზე მეტია, აქტუალური გახდა აბორტების თემა, როგორც მოწინაღმდეგეებში და ასევე აკრძალვის მომხრეებს შორის ცხარე კამათი მიმდინარეობს ამ თემაზე, დისკუსიაში თანაბრად არიან ჩართული , როგორც ქალები, ასევე მამაკაცები, ვაკვირდები ამ დისკუსიებს და მაინც მგონია, რომ იმის მაგივრად, რომ პრობლემის ცენტრისკენ მივდიოდეთ, რატომღაც განზე ვუხვევთ, ეს კიდევ პრობლემის მოგვარებას ართულებს. ყველაზე სამწუხარო ის არის, რომ აზრს არავინ ეკითხება ქალებს, არავინ აძლევს მათ ინფორმაციას, არავინც არ ცდილობს აამაღლოს მათი ცნობიერება ამ კუთხით, გამოსავალი ნაპოვნია –   აკრძალვა, ეს კი ისევ სავალალო მდგომარეობასთან მიგვიყვანს, აბორტების პრობლემა ამით არ მოგვარდება, პირიქით გაიზრდება უკანონო აბორტების  რიცხვი.  ასევე, არიან ქალები, რომლებისთვისაც აბორტი იოლი გზაა ორსულობის შესაჩერებლად, ვიდრე არასასურველი ორსულობისგან თავის დაცვა კონტრაცეფციით, მათ ვიღაცამ უნდა ელაპარაკოს ამაზე, უნდა აუხსნას. ყველაზე გასაკვირი ის არის, რომ როცა აბორტის თემაზე მიდის ლაპარაკი, პასუხისმგებლობა მხოლოდ ქალზე ნაწილდება, კაცები ამ პასუხისმგებლობის მიღმა რჩებიან, მიუხედავად ამისა, ყველამ ვიცით აბორტების უმრავლესობა სწორედ კაცების წაქეზებით ხდება. თუ ამისთვის ქალის რეპროდუქციული ჯანმრთელობის შესახებ ცნობიერების ამაღლება აუცილებელია , ასევე აუცილებელია კაცებსაც ქონდეთ ინფორმაცია კონტრაცეფციის შესახებ.

გენდერული განათლების ნაკლებობა  და ზოგადად, ოჯახური პასუხისმგებლობების თანაბრად გადანაწილების პრობლემა ერთ-ერთი საკითხია თანამედროვე ქართულ ოჯახში. ქორწინება, როგორც სოციალური მოვლენა გულისხმობს აღებული პასუხისმგებლობების თანაბრად გადანაწილებას ცოლ-ქმარს შორის,  მაგრამ თანამედროვე პატრიარქალური გარემო ქართველ ცოლებს არამარტო ქმრის წინაშე აკისრებენ პასუხისმგებლობას, არამედ ქმრის ოჯახის წინაშეც. ხშირად, ამას გოგონებიც ხელს უწყობენ და ამაყად საუბრობენ თავიანთ დედამთილებზე, რომლებმაც რძლად შეიყვანეს ისინი ოჯახში, ამას ემატება ის კაცები, რომლებიც კვლავაც მშობლების ხარჯზე აგრძელებენ ცხოვრებას. ასეთ ოჯახებში, ქმრების ძალადობას ემატება ქმრის მშობლების მხრიდან ძალადობაც, რა თქმა უნდა გამონაკლისებზე ვლაპარაკობ.

ხშირად ვფიქრობ, ქართველი ქალი თავგანწირვასა და მსხვეპლშეწირვას შორის ბალანსს ვერ იცავს, ეს დისბალანსი კი საკმაოდ თვალშისაცემია, ამაში ხშირად საზოგადოებრივი აზრი ” ეხმარება ” და მის მსხვერპლშეწირვას უფრო მეტად ახალისებს, მოუწოდებს  რომ აუცილებელია, ოჯახს შესწირო საკუთარი ინტერესები, უარი თქვას განათლებაზე, განვითარებაზე, კარიერაზე, სამაგიეროდ ქმარს დაახვედროს თბილი კერძი და დაბანილ-დასუფთავებული ბავშვები. რა თქმა უნდა საერთოდ არ ვარ წინააღმდეგი, თუ ცოლი ცდილობს დაღლილი მეუღლესთვის სახლში კომფორტული გარემო შექმნას, მაგრამ ყველამ კარგად ვიცით, როგორ არათანაბრად ნაწილდება ოჯახური პასუხისმგებლობები  ქართულ ოჯახში, ძირითადი დატვირთვა ქალზე მოდის, დიასახლისობა კი დაუფასებელი და აუნაზღაურებელი სამსახურია. ქალს დღის და ხშირად ღამის განმავლობაში უწევს არანორმირებული შრომა, რომ  იდეალური ოჯახის სახე შექმნას საზოგადოებისთვის, მიუხედავად ასეთი  კოლოსალური შრომისა  კაცის შრომის ფონზე ყოველთვის იჩაგრება და სათანადოდ არ ფასდება მისი თავგანწირვა.

ქალთა ძალადობის გამომწვევი ერთ-ერთი მიზეზი მისი ეკონომიკური დაქვემდებარებაა ქმარზე. ქართველი ქალი ფინანსურად მიბმულია მშობლებზე, ქმარზე, ქმრის მშობლებზე, რაც ხშირად ხელს უშლის პიროვნულ განვითარებაში, შემდეგ კი  ოჯახური ძალადობის მიზეზი ხდება, ქმარზე ეკონომიკურად დამოკიდებული ქალი ვერ ახერხებს ძალადობის თავიდან არიდებას, რადგან მის წინ საზოგადოებრივი უფსკრული ისახება, მას არ მიიღებენ მშობლების ოჯახში, არ აქვს კერძო საკუთრება, იგი მარგინალიზდება და საზოგადოებისგან გარიყული ხდება, არ აქვს განათლება და შესაბამისად არ აქვს სამსახურის პოვნის იმედი, ეს კი  საკუთარი თავის და ბავშვები გამოკვების იმედებს აქარწყლებს, ამიტომ ის განაგრძობს მოძალადე ქმართან ცხოვრებას.

ყველაზე სამწუხარო კი საზოგადოების მხრიდან გამოვლენილი  გულგრილობა და ემპათიის ნაკლებობაა, პატრიარქალური გარემო და რელიგიური შეხედულებები კი ამ გულგრილობის გაზიარებას უფრო მეტად ხელს უწყობს, თავად ქალებიც ხელს უწყობენ სტერეოტიპების გამყარებას, ისინიც მიიჩნევენ, რომ არიან სუსტები და მათზე ვიღაცამ უნდა იზრუნოს, ისინი მიიჩნევენ, რომ არანორმირებული შრომა ქალის მოვალეობაა, ისინი მიიჩნევენ რომ ქმრის მხრიდან ღალატი, “რა მოხდა ქალებში გაიარა”-აა, ისინი მიიჩნევენ, რომ არ აქვთ უფლება.

პრობლემა ამაშია.

Read Full Post »

რა ვქნა ჩემს მეზობელ კაცებს ვერ ვიტან, დილის 10 საათზე სადარბაზოში რომ დგანან და ლაყბობენ. კაცთომყვარეობით დიდად არასდროს გამოვირჩეოდი, მაგრამ ამათ მართლა ვერ ვიტან. ამაზრზენები არიან. უსაქმურები და ჭორიკნები. მოცლილები და უმოტივაციოები. უდარდელები და უაზროები. ცუდი ქმრები და ცუდი საყვარლები. უმუშევრები და სამსახურის შოვნის სურვილდაკარგულები. დედიკოს ბიჭები და მატყუარები. ლოთები, საეჭვო წარსულის მქონეები, ქურდული გაგებით მოლაპარაკეები, ჩაცუცქულები და ჩაკუნცხულები, უწიგნურები და ლიცეუმ დაუმთავრებლები. გაუნათლებლები. რომლებიც დგანან და დილიდან ლუდზე და ღვინოზე ლაპარაკობენ, ინტერესით შემოგაცქერდებიან როცა დაგინახავენ, ჩანთაში ჩაგიძვრებიან, სამეზობლოზე ლაპარაკობენ, ქირით მცხოვრებ გოგონებზე ჭორაობენ. აბორტის გასაკეთებლად წასულ ცოლებსაც რომ  არ მიყვებიან ექიმთან, აბორტის გაკეთების ფულსაც  ვერ აძლევენ თავიანთ მეუღლეებს. დედები და ცოლები საბერძნეთში, რომ გაუშვეს და თვითონ, დილიდან დაღამებამდე, ბირჟას რომ ამაგრებენ, დუშაშს აგორებენ, ჯოკრაობენ და იზაიას ბოზებზე რომ ოცნებობენ. და ასეთ დროს სამარცხვინოა  ყველაფრის ხელისუფლებაზე გადაბრალება, ის რომ სამსახურები არ არსებობს და დაუსაქმებელი რომ არის მოსახლეობის დიდი ნაწილი. საქმე თუ ვერ გამონახე, დაჯექი და შვილი ამეცადინე ქართულში და მათემატიკაში, გაკვეთილები მოსთხოვე და ჩაიბარე მისგან, მაგრამ არა, შენ იმით უფრო იამაყებ, თუ შენი ვირგლა შენ დაგემსგავსება უმოქმედობაში, შენთან ერთად გაამაგრებს ბირჟას და შენთან ერთად მიაწვება ქურდულს. ღირსი ხარ შენს ცოლს და შენს დედას, ვიღაც ბერძენი და თურქი თუ ჟიმავს. საერთოდ არ ხარ თავმოყვარე და მაგიტომ! ასე რომ გაამაგრე ბირჟა. უმოქმედობაში ამოგხდებათ სულ! ძაან მეცოდებით. გელათი, რომ არ გაქვთ ნანახი, სათაფლია და მოწამეთა. რა ცოდვები ხართ, მაგრამ მაინც მიშლით ნერვებს.

უუუფ რა განვიკითხეე და რა მივასხი. არადა გუშინ ვეზიარე. უფროსწორად  გუშინწინ. მაგრამ ჩემი მეზობელი კაცები, ეს ის თემაა, რომელსაც უმტკივნეულოდ ვერ ვეხები. იმიტომ, რომ ყოველდღე მიწევს სახლიდან გასვლა და საღამოს სახლში შემოსვლა, ასე რომ მათ “ინტერესიან” მზერებს ყოველთვის ვხედავ და ყოველთვის გულისრევის შეგრძნებით შემოვრბივარ სახლში.

გუშინ რადიოს დღე მქონდა, ანუ ღამისთევით როცა ვარ რადიოში:) გაუჩერებლად რომ ვლაყბობ და ყოველ მეორე სიმღერის შემდეგ, რომ ტვინს ვბურღავ გაცვეთილი ფრაზებით.  იმათ, ანუ მსმენელებს ბედნიერი ვგონივარ ასეთ დღეებში, მეუბნებიან რა კარგი პროფესიააო, რა ბედნიერი ხარო, რა კომფორტულად ხარო. გუშინ მითხრეს ეს და ძვლივს შევიკავე თავი მეთქვა,  ჯერერთი  დიდი ბედნიერება სულაც არ არის აქ რომ განუწყვეტლვ ვჟღურტულებთქო. მაინც შევეცადე გამომეყვანა ხიბლიდან ის მხიარული გოგონა და ვუთხარი, რომ აქ სიმღერების გაშვება და საათის გამოცხადება და ნიუსების კითხვა  სულაც არ არის დიდი პროფესიათქო. კიდევ კარგი ხელფასით არ დაინტერესდა, თორე იმ წამსვე გაუქრებოდა ეს ვარდისფერი ილუზიები.

კვირაში ერთხელ რადიოს ლიტურგია როცა მაქვს, ყოველთვის რეკავენ ქურდული და ძველბიჭური გაგების, ქობულეთელი თინეიჯერი ბიჭები. ყოველთვის მათთან ჩემი საუბარი სრულდება აგრესიული ტონალობით და გაფრთხილებით, რომ ჩაცუცქული საუბრები არ გამაგონონ.  გუშინაც განცხადება გავაკეთე:) რომ ჩემთან არ დარეკონ, წავიდნენ და რაც უნდათ ის უქნიათ. ოღონდ მე შემეშვან და დაბოლილი ხმით არ მელაპარაკონ. მოკლედ ამათზეც მერევა გული. ეს სულაც არ არის კარგი საქციელი, როცა წამყვანს მსმენელებზე ერევა გული და აშკარად გამოხატავს აგრესიას, მაგრამ რა ვქნა. როგორც ჩემს მეზობელ კაცებს ვერ ვიტან, ასევე ვერ ვიტან ასეთ რეციდივებს.

კიდევ კარგი ეს მესიჯი ჩემი მისამართით არ არის გამოგზავნილი, თორე გული გამისკდებოდა. არა მე არ მოვწონვარ ქობულეთის “სასტავს”. ამ მანჩესტერასაც არ მოვწონვარ, ერთხელ მკაცრად გავაფრთხილე და იმის მერე არ დაურეკია. არ შემიძლია ეს პირფერობა. მოიცაათ! მეორეც მაქვს ამაზე უკეთესი მარგალიტი.

მიხვდებოდით, რომ ეს “განზედროუზი” ის ცნობილი როკ ჯგუფია. ბოლო წინადადება მომეწონა:) არა მართალი ვარ, რომ ვიძახი, სექსის  დეფიციტი აქვთქო.

ვიღაცა იტყვის რამ გაგაგიჟა, ეგეთები ყველგან არიანო, მაგრამ მე განსაკუთრებულად მიშლიან ნერვებს. შეიძლება ახლა იმიტომ ვარ ასეთი აგრესიული, სახლი რომ მაქვს დასალაგებელი და არ ვიცი საიდან დავიწყო, არადა საშინლად მეძინება. უცნაურად თბილი ამინდებია. კარგად ვარ. არ მინდა წვიმები, ყინვები და ქარები. რამდენიმე დღეში ახალი წელი მოვა და ქუთაისის ყველაზე ხალხმრავალ ადგილს კი ამ დროს ინდაურის სკინტის სუნი უდის. გული აგერევა ყველაფერზე.

ეს ჩიჩილაკები ძალიან მიყვარს.  მდედრობითი სქესის მგონია, თან სულ მიკვირს როგორ ჩეჩავენ ასე.

ბავშვობიდან მიყვარს. მახსოვს შოკოლადებს და ჩურჩხელებს ჩამოვკიდებდით ხოლმე.

საშინლად არ მიყვარს ბაზრები, ინდაურები, ქათმები, გოჭები, საცივები, ხაჭაპურები, ბაჟეები და ათასი ჯურის ქართული კერძები.  სხვა თუ დიდი სიამოვნებით აკეთებს, მე იგივეს ნამდვილად ვერ ვიგრძნობ მისი გაკეთების დროს, ასე რომ არც მიცდია. მთელი ერთი წელი ქართველი კაცი ელოდება ახალ წელს, რომ მაგრად გამოძღეს , ნაღველი გაიღიზიანოს იმდენი ბაჟე ჭამოს და მეორე წელსაც ასეთი მადის აღმძვრელი სულისკვეთებით ელოდოს. გასტრონომიული სურვილებით გამოჭყეპილი ხალხი ვართ.

იცი რა მაღიზიანებს? ეს გაჭირვებული ქალები, წესიერად რომ ვერ იბანენ, თავს რომ ვერ უვლიან და ქმრებს , რომ არ უყვართ, და მარტო იმიტომ სჭირდებათ რომ “ნასკები” გაურეცხონ და “ბოვშები დაუყარონ” ანუ ჩვენს ენაზე დემოგრაფიულ  მდგომარეობაზე იზრუნონ, დგანან ახლა ამ სიცივეში, სახე აწითლებულები, ხელებ გამხმრები, დაკოჟრილები, მოუწესრიგებლები, შეციებულები, თმადაუვარცხნელები, და ხმამაღლა და გამეტებით ეპატიჟებიან მყიდველს, შემდეგ მოვლენ სახლებში და ისევ ცომში და საცივში ჩაყოფენ ხელებს, უსაქმური ქმრები და შვილები რომ გამოაძღონ… მათი ქმრები და მათი შვილები, კი დგანან სადარბაზოში და იზაიას ბორდელის გონჯ გოგოებზე ოცნებობენ.

პ.ს რეზიუმე აღარ უნდა .

Read Full Post »

%d bloggers like this: