Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘აღდგომა’

გაზაფხულზე იცით როგორაა? ალაგ-ალაგ ამწვანდება ტყე, ალაგ-ალაგ გაყვითლდება, მერე თეთრდება და თანდათან მთლიანად გაგაზაფხულდება ხოლმე. აღდგომის ღამეს კი ლიტურგიის დროს ტაძარში აყვავებული კელაპტრების დღესასწაულია და ბედიანი წყვდიადშია. ბერძნები, ქართველები და სომხები მეგობრულად თანაარსებობენ და შეშასაც უჩეხავენ ერთმანეთს, თუკი ვინმეს დახმარება სჭირდება, ლიტურგიაზე კი ყველა დაუზარებლად ადის ტაძარში, რადგან ბედიანში სხვა არაფერი ხდება. კვერნასთვის კი აბსოლიტურად არა აქვს მნიშვნელობა, გაზაფხულია თუ ზაფხული, მთავარია საქათმის კარი დარჩეს პატრონს ღია, ჩასაფრებულია საქათმეში შესავარდნად და საწყალი ქათმებისთვის ყელის გამოსაჭმელად. და თუ ისე მოხდა, რომ ფსიქიატრიული საავადმყოფოდან ვიღაცამ მაინც მოახერხა გაქცევა, არა მგონია რამე დაგიშავოთ, გარდა ერთი რამისა, გარეთ ფეხსაცმელები არ უნდა დატოვოთ, თორემ შეიძლება მარტივად აგაწაპნონ. ადრე ბედიანში იყო ლარისა, შავთვალება, მხარბეჭიანი სომხის გოგო, დადიოდა და სულ იცინოდა, მეც სულ მიცინოდა, ერთხელ ყავაზე დამპატიჟა, ცოტა ხნის წინ გათხოვდა და ახლა უკვე შვილები ეყოლება. მამამისს, კი სულ არ ვიცი რა ჰქვია, სკოლის დარაჯი იყო, მამფორიას ეძახიან ბედიანში, ექიმი ყოფილა ვიღაც ფსიქიატრიულლში მამფორია და თურმე მას ჰგავდა ლარისას მამა და მერე მაგიტო შეარქვეს. “გამოვა წყალს მოუშვებს, მერე ისევ მოკეტავს და მერე ისევ მოუშვებს, ასე აკეთებს სულ”- მითხრა უტამ ამ კაცზე. ბედიანში არიან საქულიკა და გურგენა, საქულიკამ სულ ცოტა ხანია, რაც ვიღაც გოგო დააფეხმძიმა, გურგენა კი მგონი კარგი ბიჭი უნდა იყოს, უტა ამბობს კარგიაო და მეც არ ვარ წინააღმდეგი მისი სიკარგის, აი კოპა კი არასდროს მომწონდა, მასაც ჰყავს ვიღაცეები დაფეხმძიმებული, მაგრამ სულ სხვა მოიყვანა ცოლად. ეს იმას ნიშნავს, რომ ბედიანი ძაან პატარაა და თუ აქ ვინმეს ეზოში, შებინდებულზე მოხვდი ეს არავის დარჩება შეუმჩნეველი.

ბედიანი არის ის ადგილი, სადაც პირველად ვნახე უტა, ოღონდ ფოტოში ვიღაც გოგოსთან  ერთად და ისე ვიეჭვიანე იმ სურათზე, მეგონა გული გამისკდებოდა, არადა ვინ მეკითხებოდა, საერთოდ არასდროს არ მყავდა ნანახი, ჰო კიდე ის ადგილია უტას გვერდით, რომ ჩავურბინე და როგორც თითონ ამბობს, ყურადღებაც არ მივაქციე, ამას სულ წამომაძახებს ხოლმე…მერე კი თეთრი მაისური ეცვა, როცა ვნახე, დივანზე იჯდა და ტელევიზორს უყურებდა და მის დანახვისას გავშეშდი, იმ საღამოს გამომაცილა და მერე გამომიტყდა სულ უკან გიყურებდიო, მერე ამაზე ორივე ვიცინოდით.

ბედიანში წასვლამდე თბილისში ჩავედი, ადრე მომიწია წასვლა, უტას ჩემთვის არ ეცალა, მე კი როცა უტა უნდა ვნახო, სხვა არავის ნახვა არ შემიძლია. ჯერ მინდოდა სიონში ლოცვას დავსწრებოდი, მაგრამ იქამდე როცა მივფორთხდი, მივხვდი, რომ არაფრის თავი არ მქონდა და იქვე “მამა ტარიელის” კაფეში დავეგდე. ადრე ამ კაფეში დავდიოდით მე და მარიამი, როცა ერთად ვცხოვრობდით ფერიცვალების მონასტერში. გამოვვარდებოდით, ვჭამდით ლობიანებს, ვსვამდით ყავას და მერე ისევ მონასტერში ავრბოდით, ვინმეს რომ არ შეემჩნია ჩვენი გაუჩინარება. ეხლა კი ლობიანიც გაუფუჭებიათ, თეფშებიც დაუმტრვრევიათ , ჭიქებიც და აღარც გამოუცვლიათ. აღარც ის ჩანაწერების რვეულები იდო მაგიდაზე…დავლიე წყალ-წყალა ყავა და თავის ტკივილმაც გადამიარა, არსადაც არ მეჩქარებოდა, გატრუნული ვიჯექი, რადგან ყოველი მსუბუქი შერხევისას თავში რაღაც აუტანლად მიყანყალებდა. ჩემს წინ მორწმუნე გოგო და მორწმუნე ბიჭი მორწმუნე თემებზე საუბრობდნენ და გოგო იყო აშკარად დომინანტი ამ საუბარში,  და საერთოდაც კარგად ეტყობოდა, ცხოვრებაშიც ისეთი ტიპი დადგებოდა “მამალ ქალებს” რომ ეძახიან. დიდი და ფართო სარკმელები აქვს ამ კაფეს, მე კი ზუსტად მანდ ვიჯექი, სარკმელთან, მიჭუჭკნული საკუთარი ნებით, მერე კი გამახსენდა მაიასთვის წამოღებული ფორუყ ფაროხზადი და კითხვა დავიწყე. ამოვიღე წიგნი და ისევ მოფრინდნენ ჩემთან ირანული ბაღჩების ჩიტები და ყვავილები, სევდიანი მელოდიები და ფორუყ ფაროხზადი ახლა უკვე მეორედ ტკბილად მიჩერებდა დროს. ჩემი დრო სასიამოვნოდ ირინდებოდა ამ მოუხერხებელი სკამებით ავსებულ კაფეში და მეც ამ ქალთან ერთად დავდიოდი სირაჩხანის ბაღებში  “ყვავილების გენოციდზე” ვფიქრობდი. მოსაღამოვდა, მე კი მინდოდა ბოლომდე ჩამეკითხა წიგნი, მაგრამ ნაცნობი მონაზონი, რომელიც ჩემს შორიახლოს იჯდა მძაბავდა თავისი მზრუნველობით, რადგან ეგონა, რომ ჩემი “მეგობარი” აგვიანებდა, მე კი მართლა კარგად ვიყავი. მერე მოვიდა ის ჩემი “მეგობარი”, წამიყვანა სახლში და იმ საღამოს, რაღაც ფრანგულ კომედიაზე გულიანად იცინა, მე კი მკვდარივით ჩამეძინა. ფორუყ ფაროხზადი აღარ გამიგრძელებია, მაიას მივეცი და იმან კიდე მარი მეტრაია შემახსენა, დედაჩემს დავაბარებო და წამოგიღებო.

ბედიანში ჩემი მგზავრობა ფერებთან ასოცირდება. რა ფერის მარშუტკით ვმგზავრობ ისეთივე ფერისაა ჩემი მგზავრობა. ადრე ყვითელი მგზავრობები მქონდა, მერე თეთრი და ეხლა კი წითელი, მაგრამ ყოველთვის მტვრიანი. ბედიანის გაჩერებასთან მამუკა დაგვხვდა ჩემი და უტას მეგობარი, რომელსაც ქვემოთ კიდევ ვახსენებ, მან ჩაილაგა ბარგი მანქანაში, მე და უტა კი ფეხით გავყევით გზას. ყველაფერი რაც კი დამიკარგავს ცხოვრებაში უტას გამოჩენისთანავე დამიბრუნდა და თანდათან ყველაფერი ისევ ჩემთან იყრის თავს, იმ მატერიალური სიხარულის სახით, რასაც ბედნიერი ღიმილები ჰქვია. ერთ ახალგაზრდა ბიჭს, რომელსაც მანქანში მასავით ახალგაზრდა გოგო ესვა სოფელში სტუმრობის ჟამს, ისე მოხდა , რომ გადაუღებელი წვიმების გამო მანქანა ტალახში ჩაუვარდა და სანამ წვიმებმა არ გადაიღო და ტალახი არ გაშრა, მანამდე სოფლის იზოლაციაში აღმოჩნდნენ. იყვნენ ბებიასთან ერთად სახლში, სადაც ოთახებში იდგა დანესტიანებული ბუმბულის ბალიშების სუნი. ეს ადრე მოზარდობაში წავიკითხე და ძალიან მომწონდა, მათი რამდენიმე დღიანი სოფლური რომანტიკა, მერე უტასაც ბევრჯერ მოვუყევი. “წარმოიდგინე ერთი მილიონი, რომ მოგვცა მე და შენ, ტყეში კომფორტულ სახლს ავაშენებდით, გვეყოლებოდა ფუტკარი, გვექნებოდა ინტერნეტი (ეს მე ჩავურთე)დავაყენებდით დაცვის სისტემას და ვიქნებოდით მარტო “- მითხრა უტამ და მეც გავიფიქრე აღარც ალერგია შეაწუხებდათქო, მაგრამ მერე გაახსენდა რა ქვეყანაში ვცხოვრობთ და უცებ გადავიფიქრეთ, რადგან ვერანაირი დაცვის სისტემა უსაფრთხოების გარანტიას ვერ გვაძლევდა :). მერე თმებში ყვავილები ჩამიბნია და სახლში მისულს გათიშული ჩამეძინა, უტამ რაღაც გადამაფარა და ვგრძნობდი, რომ სადღაც გადიოდა და გამოდიოდა, თურმე წყლები მოუტანია. მე კი ძილში ვფიქრობდი სახლის აივანზე, რომელსაც აქვს ხის იატაკი, ხის რიკულები, ამ აივნის წინ ყვავის ტყემალი და ღამით კი დედოფალივით დგას სიბნელეში. ამ აივნიდან ჩანს დაბალი შუქით განათებული ბედიანის სახლების ფანჯრები და რომ,უტას აქვს წამოღებული ლითონისქილით “ბევრი” ლოვენბრაუ, ლიტვური, ნივრიანი კრეკერები და სხვადასხვა სამარხვო სახრაშუნოები. ხოდა მივზანტდი მთლად.

დედა შუშანიკი კი მე იმედი მაქვს საბოლოოდ დამკვიდრდება ბედიანის მონასტერში, ნუ იქამდე მაინც სანამ აფხაზეთს და კოდორს არ დავიბრუნებთ, ოსეთზე აღარაფერს აღარ ვამბობ, რადგან ამ საკითხში უკიდურეს პესიმიზმს ვამჟღავნებ და არ მჯერა იმ პროპაგანდისტი, დემაგოგი და მატყუარა ადამიანების დაპირებების, რომლებიც ამბობენ, რომ ჩვენ “დავიბრუნებთ” . ხოდა მანამდე ,სანამ დაიბრუნებენ დედა შუშანიკი ბედიანშია და რაც დრო გადის ჩემი პასუხისმგებლობები უფრო იზრდება მის მიმართ, იზრდება ჩემი მზრუნველობა და სიყვარული. მინდა ყურადღებას ვაქცევდე, ვახარებდე, ვანებივრებდე. ისე როგორც თავად მანებივრებდა, მაშინ როცა ძალიან ბავშვი ვიყავი, როცა მასმევდნენ ჭარხლის წვენს, მქონდა წვრილი, გაძვალყტავებული ფეხები და მყავდა რობოტი, რომელიც მუდმივად ვარდებოდა მაგიდიდან. ეს რობოტი, მამა იოანემ (ბიძაჩემმა) უნგრეთიდან ჩამომიტანა, სადაც სავალდებულო ჯარის სამსახურს იხდიდა.

უტას მოსწონდა ბედიანში და კიდევ ერთი კვირით მოუნდა დარჩენა. მეც დავრჩებოდი ერთი კვირითაც და მეტითაც, მილიონის გარეშე:) თუ ისევ ამიდუღებდა წყალს, დამაბანინებდა ხელ-პირს, თუ ისეირნებდა ჩემთან, თუ დამაბარინებდა მიწას, თუ ერთად გავიხეხავდით კბილებს, თუ ერთად დავლევდით ლუდს აივანზე, თუ ერთად მოვამზადებდით ომლეტს. აბა რა ჰქვია ძეხვით და კვერცხით შემწვარ რაღაცას?:)

სანამ წამოვიდოდით საღამოს მამუკასთან ავედით, მოვიდუღე ყავა და ციალა ბებო მიყვებოდა კომუნისტურ შრომაზე, დღიურ გეგმაზე და იმ “კარგ”  ცხოვრებაზე. ტელევიზორში გადიოდა “მხიარული რომანი” და კომუნისტებზე შთაგონება ამით გვეწვია. მე კი კომუნიზმის არმნახველს და ამით ბედნიერს, მაინც მიკვირდა რა სისტემა იყო ასეთი, რომელმაც ადამიანების საქმიანობა და შრომა ასე მოაწესრიგა.

კიდევ რა? დავწანწალებდით და დავყიალებდით. წამოსვლის ღამეს, მანქანით გავისერინეთ, ბედიანი წყვდიადში იყო, ასეთი ჩაბნელებული ბედიანი 7 წლის წინათაც არ მახსოვს, როცა რევოლუციები ხდებოდა. მამუკასთვის ძალიან მინდოდა მეკითხა რა კეთდება ამ სოფლისთვისთქო, მაგრამ გადავიფიქრე, რადგან ვიცოდი წესიერ პასუხს არ მაღირსებდა და ამიტომ დამეზარა.

ხოლო ბედიანიდან წამოსვლის დღეს უტამ მოასწრო მიწის დაბარვა, მთლად ვერა, მაგრამ მაინც, მნიშვნელოვანი ნაწილის. სადღაც იქვე ქვაზე ვიჯექი და ვუყურებდი, ვფიქრობდი ბავშვობა მიბრუნდებათქო. ლურჯები ეცვა. დილით კი უტას ბაბუამ ძეხვი შეგვიწვა და თან გაგვაფრთხილა ჩაი აუცილებლად დალიეთო, ამ დროს მეგონა უტა ძმა იყო ჩემი, უფროსი ძმა, რომელიც თავის პატარა დას არავის დააჩაგვრინებს. მოკლედ ავადმყოფურად ვარ შეყვარებული ინცესტურ ეპიზოდებზე 🙂

ვიმგზავრეთ წითელით. უტას ხაკისფერი ქურთუკი ზურგზე დაულაქავდა.

პ.ს ვწერ ნინოს კომენტარით წახალისებული,რადგან ამხელა რაღაცას კარგა ხანს თავს ვერ მოვაბამდი.

Read Full Post »

ვემზადები წასასვლელად, იმდენს დავდივარ გაუჩერებლად, რომ  თავი მატარებელი მგონია. დღეს პირველი აპრილია, ჩემთვის ნამდვილი გაზაფხული ამ დღეს იწყება, ადრე სულ ვწერდი აპრილზე, აპრილის თბილ საღამოებზე და დილებზე, რძის სურნელი ასდისთქო ვამბობდი. ხოდა მიყვარს აპრილი, აივანზე ჯდომებს და სტუდენტობას მახსენებს, კიდევ ყავებს და  ჩემს პიგმენტურ ლაქებს (არადა ისეთი არაფერი მაქვს  გასახსენებელი სტუდენტობაში).

ხვალ მე და უტა ბედიანში მივდივართ, მე დედა შუშანიკთან ის თავის ბაბუასთან, ნუ მაინც ორივე ერთად ვხვდებით აღდგომას ბედიანის ტაძარში, რაც საშინლად მახარებს. არ ვიცი შარვალი მეცვას თუ კაბა ჯობია, მოკლედ როცა გადავწყვეთ, უკვე გავალ სახლიდან. ვკითხულობ თაკო კაკაბაძის წერილებს და ვერ ვასწრებ, რომ დავბრუნდები ისევ ჩავუჯდები.

ჰო დღეს პირველი აპრილია. თუ ადრე ეს სიტყვა მხოლოდ ტყუილთან ასოცირდებოდა,ახლა უკვე “მოდელირებული ქრონიკის” შემდეგ მოდელირებულ ცხოვრებასაც გაახსენებს ადამიანებს. ფეისბუქზე პირველი აპრილის დადგომა მოდელირებული ამბებით გახსნეს. მე არ მაქვს მოდელირების ნიჭი, დღეს არავის მოტყუებას არ ვაპირებ.

მოკლედ ნახვამდის, მაზეგის მაზეგამდე. გილოცავთ აღდგომას!

Read Full Post »

%d bloggers like this: