Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ბავშვი’

ვერ ვიტან, დიდი მსუქანი ფანტელების შემდეგ მზე , რომ გამოანათებს და ყველაფერს წყლად აქცევს, ასეთ უაზრო ამბავს ნამდვილად ჯობია,  გადაუღებლად ითოვოს და სამსახურში მიმავალს ისეთი შეგრძნება არ მქონდეს, რომ ტალახიან ხილფაფაში მივაბიჯებ. ისე კი,  ყველაფერს მირჩევნია მალე დადგეს გაზაფხული, ჩემი რამდენიმე ლამაზი კაბა ჩავიცვა და მსუქანი და მძიმე კურტკები კარადაში შევინახო. ჯერჯერობით, ცხელი ჩაი გაბრიაძის კაფეში დავლიო და თეთრი, ძველი ფარდები და ტილოები გავიხსენო, დიდიხნის წინ რომ გაცვდა…და სადღაც, ჯანდაბაში გადავყარეთ.

მოკლედ, ქალური ამბებია.

თან, გაზაფხულზე ბავშვიც უნდა გაჩნდეს, მინდა ეს ყველაფერი უმტკივნეულოდ და ყველანაირი ქირურგიული კვეთის გარეშე მოხერხდეს, მერე ბავშვის დამტოვებელი და აღმზრდელი გამომიჩნდეს და მე, ჩემს საქმეს მივხედო. უტა იძახის ბავშვს უცხო ქალივით არ ელაპარაკო, ცოდოაო, მე კი აზრზე არ ვარ რა უნდა ვუთხრა და  როგორ, მოვეფერო, ჯერ მუცლად მყოფს.

ჩემი ხელფასი, რომ გაორმაგდეს ამაზე კარგი არაფერი იქნება, ამიტომ წელს ჯანმრთელობასთან და სიყვარულთან ერთად, ამაზეც უნდა ვიფიქრო. პირობას ვდებ მხოლოდ, ძალიან საჭირო და სასიხარულო რამეებში დავხარჯავ.

მასწავლებელი უნდა გავხდე. ამაზე დიდიხანია ვფიქრობ, მაგრამ აქამდე საკუთარი თვითშეფასება მიშლიდა ხელს, ამ თემაზე სერიოზულად მეფიქრა, ხოდა ეხლა მკაცრად გადავწყვიტე მომავალ წელს აუცილებლად მეყოლება პატარა ჯგუფი, სადაც კარგ და სასიამოვნო რამეებზე ვილაპარაკებთ, როცა მოგვინდება იატაკზე დავჯდებით და ისე წავიკითხავთ სხვადასხვა ტექსტებს, ერთმანეთს მხოლოდ კარგ რამეებს მოვუყვებით და ა.შ და ა.შ . მთავარ მიზნებზე და გეგმებზე ჯერჯერობით მხოლოდ, ვორდის ფაილში ვწერ, იმედია რამე გამომივა.

ხოდა ასე…

 

Advertisements

Read Full Post »

გუშინ რამდენიმე ვერსია შევიმუშავე იმაზე ,თუ როგორ დამსჯის ღმერთი თუ  არ შემიყვარდებიან ორსულები.ვერსიები ჩემთვის ძალიან მძიმე იყო,მაგრამ ამაზე ყოველთვის მიფიქრია და მაინც დამიშვია გონებაში,რომ შეიძლება ერთ დღეს ისეთი რამე მოხდეს ჩემს ცხოვრებაში,რაზეც არასდროს მიოცნებია და ამიტომ წინასწარ შეგუებული ვიქნები.უფროსწორად სანამ რამე საშინელება მოხდება,მე ჩემი გეგმა მექნება თუ როგორ უნდა დავაღწიო თავი ამ საშინელებებს.

არ ვიცი ორსულები ხვდებიან,იმას რომ მე მათი მეშინია და სპეციალურად ტრიალებენ ჩემს სიახლოვეს,თუ რა არის არ ვიცი,მაგრამ ისინი სულ ჩემს სიახლოვეს ტრიალებენ.ისე მეც მათთან არაფერი არ მაქვს საწინაარმდეგო,მაგრამ არის რამდენიმე დეტალი რასაც ჭკუიდან გადავყავარ და მივქრი მერე სასოწარკვეთილებისაკენ.

პირველი დეტალი:მკვეთრად მომატებული რამდენიმე ათი კილოგრამი

მეორე დეტალი :ასევე უცნაური და თითქმის შეშუპებულობამდე მისული სახეები,რაშიც შედის ტუჩები,ცხვირი და ლოყები

მესამე უკვე ნამშობიარები ქალები,რომლებიც ისევ ისე გამოიყურებიან როგორც ორსულობის დროს.

და სასტიკი რეალობა,რომელიც ჩემს თვალწინ იხატება, მაფიქრებინებს,რომ ბავშვი რომელიც ჯერ არ დაბადებულა და კაი ხანს არ დაიბადება,სიცოცხლეს გამიმწარებს.

რადგან ჩასახვის დღიდან უამრავ პრობლემას შემიქმნის,უამრავ საჭმელს მომთხოვს,იქნება უზრუნველად 9 თვე ჩემს მუცელში,როცა მოუნდება მაშინ მომიკაკუნებს,როცა მოუნდება მაშინ მოიმიზეზებს რაღაცეებს,გამიზრდის მუცელს და ფეხებზე ვენები დამასკდება,უამრავ რაღაცას მომთხოვს,სიმძიმე წელში გამზნიქავს და ძვლივს ვივლი,იმდენს შეჭამს,მერე გამოძვრომა გაუჭირდება და კარგა ხანს სიცოცხლეს გამიმწარებს მომატებული კილოგრამებით.

რადგან ეს მომენტი ყველა ქალის ცხოვრებაში დგება,აჯობებს წინასწარ შევაგუო თავი იმას,რომ ერთ დღეს ჩემი სახის და ტანის დანახვა სარკეში ,ისე შემაშფოთებს  პირველად თვითმკვლელობაზე გავიფიქრებ და მერე უკვე გადავეშვები მწუხარების მორევში.მაგრამ სანამ ეს საშინელი განცდა რეალურად დამეუფლებოდეს,მანამდე რამდენიმე ვერსია შევიმუშავე,თუ როგორ შეიძლება განვითარდეს მოვლენები,მას შემდეგ რაც ოდესმე შვილს გავაჩენ.

1)პირველი ვერსიით,რადგან ამ ყველაფერზე ასეთი გაუგონარი სისასტიკით ვლაპარაკობ და ნერვები მეშლება  ორსულ ქალებზე,ღმერთი დამსჯის და ვერ დავფეხმძიმდები. თავიდან მე და უტა  ბედნიერები ვიქნებით უშვილოდაც,იგი ისევ მეტყვის,რომ ჩემთან ბავშვის გამო არ არის,რომ ვუყვარვარ და მე არა ვარ რეპროდუქციული ქარხანა,ბავშვები დავყარო და მარტო ამის გამო შემიყვაროს  და ა.შ. მაგრამ ცხოვრების რაღაც ეტაპზე დადგება მომენტი,როცა შვილი აუცილებლობა გახდება და მეც გამახსენდება,თუ რა სისულელეს ვწერდი ბლოგზე და ღმერთს შევთხოვ,თუ გინდა 100 კილო მოვიმატო,ოღონდ შვილი მაჩუქეთქო.ჩავიტარებ რამდენიმემე რეპროდუქციულ გამოკვლევას,რეპროდუქციული ორგანოები მექნება წესრიგში,უტაც მთლიანად ჯანმრთელი,მაგრამ მაინც ვერ დავფეხმძიმდები. და უტა იტყვის,რომ ღმერთი გვსჯის ჩვენი ცოდვებისთვის.შევეცდებით ცოდვები გამოვისყიდოთ და რამე კეთილს საქმეს გავაკეთებთ,ისეთს მაგალითად:ეკლესიაში ცხვრის შემოტარება რო იციან “ვიღაცის სახელზე” აი  და მერე მღვდელს რომ ჩუქნიან,აი მაგდაგვარს,ან ცალ-ცალკე წავალთ ცოტახნით მონასტრებში.მე გამახსენდება,ძაან ადრე უშვილო ქალების საუბარი ვიღაც ასკეტ ბერზე,რომელიც ბოლნისში ცხოვრობს და უშვილობას კურნავს,ჰოდა დავადგებით ბოლნისის გზას.ბოლნისიდან ჩამოსული,ერთ კვირაში უეცრად დილით ვიგრძნობ,რომ მუცელში რაღაცამ ხვლიკივით გამირბინა და თურმეე….

2)აი ეს საშინლად არ მომწონს,რო გათხოვდებიან და დაიწყებენ ერთად ცხოვრებას,არიან ულამაზესები,ყველგან უბედნიერესები ჩანან და უცებ პირველივე თვეში,რომ დაორსულდება ცოლი.მერე ისევ დადიან,ქმარი ულამაზესია,ცოლი ივსება და ივსება გვერდებში,ტანსაცმელში ვეღარ ეტევა,მისი ზომა ტანსაცმელი აღარ იშოვება.მის ქმარს ქუჩაში ყველა უყურებს,მას კი არცერთი  წესიერი კაცი გვერდიდანაც კი არ შეხედავს.ის კი ივსება და ივსება,სექსი აღარ აქვთ,ქმარი მარტო სექსუალური ფანტაზიებით კმაყოფილდება ან ყველაზე საშინელი ქმარი,სადმე მიდის და ვიღაც ჭუჭყიანთან და გაუბერავ მდედრთან იკმაყოფილებს თავს.ჩემს შემთხვევაში, და მეორე ყველაზე ცუდ შემთხვევაში,პირველივე თვეებში ვფეხმძიმდები,ვსივდები უაზროდ და რადგან ჩემს სიცოცხლეს,მშობიარობის შემდეგ აზრი არ ექნება,ბავშვის დაბადებას შევეწირები.იბადება ჩემი თვალებიანი და უტას თმებიანი და მისი სახიანი ბიჭი,რომელსაც დაარქმევს,იმ სახელს,რომელიც მე სიცოცხლეში მინდოდა დამერქმია ჩემი შვილისთვის.ამ ვერსიის მიხედვით,კიდევ ბევრი რამე უნდა მოხდეს,რაშიც შედის ახალგაზრდა ლამაზი ძიძა,რომელსაც უტა დაუქირავებს ჩვენს ბავშვს,მერე სამსახურიდან დაბრუნებული უტა აღმოაჩენს,რომ ძიძას,თავისი შვილიჳით შეუყვარდა,ჩემი სიმწრით და კივილით გაჩენილი ბავშვი და უეცრად რაღაც გრძნობა ჩნდება…

3)ამ ვერსიით,ექიმები მომატყუებენ და მეტყვიან,რომ ჩემი შვილი გარდაიცვალა.ჩემს ჯანმრთელ ბავშვს კი წაიყვანენ და მაგარ ფულს იშოვიან,ან კომპრაჩიკოსებს მიყიდიან ან კიდევ რამე სხვა გზები ექნებათ დიდი ფულის შოვნის და იმას დაადგებიან.

4)ამ ვერსიით,რადგან ყველაფერი ხდება ამ ქვეყანაზე,რატომ არ შეიძლება მეც იგივე დამემართოს?ეს ყველაზე ძალიან არ მინდა,მაგრამ სწორედ ამ პრინციპის გამო ამაზეც უნდა ვისაუბრო.უპრობლემოდ ვფეხმძიმდები,უპრობლემოდ ვაჩენ შვილს და აღმოჩნდება,რომ ექიმმა არასწორი დიაგნოზი დასვა და ბავშვი,სულაც არ აღმოჩნდა ჯანმრთელი,როგორსაც ველოდი.საშინელი დიაგნოზი,ცერემბრალური დამბლა და კიდევ უამრავი სისასტიკე.რეაქციების გამომზეურება ამ დროს საჭირო არ არის.შოკში ვარ,სწორად ვერ ვაზროვნებ,უტას ვუმალავ რომ შვილი ასეთი გაჩნდა და ვეუბნები,რომ ბავშვი გარდაიცვალა.ბავშვს ვაძლევ უშვილო ექთანს,რომელიც მას ან იშვილებს,ან სადმე ჩააბარებს ან კიდე მშიერი რო მივა სახლში,წაიღებს ამ ჩემს ბავშვს და  მისგან გემრიელ ბულიონს მოაზადებს. ძაან დიდი დრო გავა,იმის შიშით აღარ დავფეხმძიმდები,რომ კიდევ ერთი წინასნაირი ბავშვი არ გავაჩინო,მაგრამ ერთ დღეს,ჩემში სინანული იჩქეფებს და დავიწყებ ამ ბავშვის ძებნას,ერთ საღამოს,როცა შემთხვევით გადავრთავ რუსთავი2-ზე და შემთხვევით მოვკრავ თვალს გადაცემა “პროფილს”უეცრად ნაცნობ მზერას და სახეს აღმოვაჩენ,ბავშვი,რომელიც მე და უტას საოცრად გვგავს და მეორე გადაცემაში მე აღმოვჩნდები იმ დედების რანგში,მაია ასათიანის გადაცემაში,რომლებმაც შვილები მიატოვეს და მაია ისაუბრებს “უცნაური დედაშვილობის” ამბავზე და დამისვამს ძალიან “მძიმე” შეკითხვებს.მთელი საქართველოს მასშტაბით,ყველა შვილსგადაყოლილი დედა ჩემსკენ გამოიშვერს ხელს და უსაბუთო წყევლით,”ჩამდებს მიწაში”,მერე ამას ცოდვებში მოინანიებენ და მღვდელი,იმ ცნობილ იგავს გაახსენებთ,მარიამ მაგდალინელზე,აბა ვინც უცოდველია იმან ესროლოს პირველად ქვაო(მგონი ეხლა მე მეშლება ეს იგავი:-).მე თავიდან თავის გამართლებას შევეცდები,ყველაფერს მშობიარობის შოკს დავაბრალებ და თავს გავიმართლებ იმით,რომ ზუსტად არ ვიცოდი,სად უნდა მეძია ჩემი შვილი,რადგან დარწმუნებული არ ვიყავი მედდა ამ ბავშვისგან ბულიონს მოამზადებდა იმ საღამოს,თუ სადმე უპატრონო ბავშვთა სახლში მიიყვანდა.

5)მთელი ამ ტრაღედიული ვერსიების,ბოლო და იმედიანი ვერსია,თან იდეალური ვერსია და ისეთი ვერსია,სადაც ღმერთის არსებობის ყველაზე მეტად მჯერა,მასზე ვარ ჩამოკიდებული ბრელოკივით  და ვამბობ: “ღმერთი მოწყალეა,ყველაფერი კარგადაა” არის ესეთი:როცა მოგვინდება შვილი მე და უტას,მაშინ ვაჩენ შვილს,თან ბიჭს,ძაან ლამაზს,უტასნაირს,ძაან დახატულს,უტასნაირს,ძაან ლამაზთვალებას,უტასთვალებას,ძაან ლამაზ კისრიანს,უტასკისრიანს,ძაან ლამაზ ტანიანს უტასტანიანს.მიყვარს ეს ბავშვი,მიყვარს უტა და მიყვარს ჩემი თავი.მომწონს ჩემი თავი და ისევ ძველებურად მაგზნებს საკუთარი სხეული.დიდად არაფერი შეცვლილა,ისევ დავიწყებ მიზიდვებს და პრესებს და ყველაფერს გამოვასწორებ.ისევ იმ ტანსაცმელს ჩავიცვამ,რასაც ადრე ვიცვამდი,ისევ უზომოდ გავირუჯები და ისევ ძველებურად ვიქნები შეყვარებული უტაზე.

პ.ს აბსოლიტურად აპოლიტიკური განცხადება: ნომერი 5.ამ ვერსიას ვირჩევ და დარწმუნებული ვარ:)

Read Full Post »

არავის დავუთაგივარ,მაგრამ მაინც მინდა ამაზე პოსტის დაწერა,რადგან იმდენი ოცნებები მქონდა ,მოზაიკურად რო  ავაწყო,საბოლოო ჯამში დიდი უაზრობა გამოვა,არასოდეს არ ვყოფილვარ აბსტრაქტულობის მოტრფიალე,ასე რომ ჩემი სურვილები,მაინც ძაან რეალურად გამოიყურება მოზაიკაშიც კი.სულ ვოცნებობდი,ოცნებების მეტს ვერაფერს ვაკეთებდი,დავწვებოდი და მეოცნებებოდა,მერე რაც გავიგე,რო მეოცნებეობა იმის გარდა,რომ დიდი დროის ფუჭად დაკარგვაა,თურმე ცოდვაც ყოფილა,მაგრამ არ მახსოვს ოცნება შემეწყვიტა.

ერთხელ უტამ მითხა ოცნება თუ გიყვარსო,მე კიდე იმხელა ვიამპარტავნე,რომ არ შემრცხვა და ვუთხარი,ფიქრი უფრო მირჩევნია მეთქი…:)არადა,სულ მასზე ვოცნებობ,სულ მას ვხვდები ყველგან,მარა მაინც ასე ამპარტავნების ბუკეტი ვარ.

    უტამ გამაღვიძა დილით ფრთხილად და მეუბნება,რომ ბავშვს შია.ბავშვს ძუძუს ვაწოვებ და ისიც ჩერდება.ჩემს შვილს ანდრია ჰქვია,უტას გავს თვალებით და ტუჩებით,ეს ბავშვი ისე უპრობლემოდ გაჩნდა არც კი მეგონა,ასეთი იოლი თუ იქნებოდა მშობიარობა.უტას ეკავა ჩემი ხელი და ოფლიან შუბლზე ხელს მისვამდა.1 თვეში ვახერხებ დავიბრუნო ძველი წონა,ვეტევი ძველ ტანსაცმელში,ჩემი თავი მომწონს და მგონი უტას უფრო მეტად შევუყვარდი.ისეთი პატარაა ჩიტის ბუდეშიც ჩაეტევა:*მახსოვს,როგორ მეშინოდა რომ შვილს ვერ გავაჩენდი,უტას სულ ვეუბნებოდი,შვილი რომ არ მეყოლოს,კიდე გეყვარებიმეთქი,ვიცოდი რო კიდევ ვეყვარებოდი,მაგრამ მინდოდა მომესმინა,რომ შვილი აუცილებლად მეყოლებოდა და ისიც ამბობდა,რომც არ გეყოლოს მერე რა,მაგრამ აუცილებლად გეყოლება,შენ ძლიერი გენები გაქვს.მერე ისევ ვკითხავდი,რომელი უფრო გეყვარებით,ის კი მპასუხობდა,როგორ შეიძლება მიყვარდეს ის ვინც ჯერ არ დაბადებულა.დღეს ასეთ კითხვებს აღარ ვსვამ,მიხარია რომ ძლიერი გენები აღმომაჩნდა.ძირითადად მარი უვლის ანდრიას,ჩუმად ნატრობდა ჩემს და უტას ბავშვს,მე ვერ მიბედავდა თქმას,იცოდა რა მძიმე რექციებიც მექნებოდა ორსულობასთან დაკავშირებით.უტა ისევ კვირაობით თამაშობს ფეხბურთს,მე არასოდეს ვეჭვიანობ მასზე,მგონი საერთოდაც დამავიწყდა რა არის ეჭვიანობა:)ისევ ისე მიყვარს,მისი სუნი როგორც ადრე და ისევ ძველებურად მინდა ერთხელ მაინც გაირუჯოს ჩემთან ერთად.

აღარ მეშინია,რომ უტასთან გასაგზავნი ინტიმური ხასიათის სმს-ი  სხვასთან გამეგზავნება,მერე რა თუ გამეგზავნება,ყველამ იცის უკვე რომ ჩვენ ერთად ვცხოვრობთ და ერთად გვძინავს.

ახალი წლის ღამეს მე და ის მარტო ვხვდებით აბაზანაში.წინა დღით ნაყიდ სურნელოვან სანთლებს ვანთებ  და წითელ ვარდის ფურცლებს ვყრი წყალში.მარტო აქ მაძლევს ერთადერთი ღერის მოწევის ”უფლებას”,ვეწევი ღრმა ნაფაზებით და მეორე ღერს ვთხოვ:)

bubble%20bath

ბედნიერი ვარ იმით,რომ ღამით მისი მაიკა მაცვია და ისე მძინავს.შავი მაიკაა,გრძელმკლავიანი.

არავინ არის ცუდად და არავის აწუხებს ჯანმრთელობა!

მაქვს შეასაძლებლობა ჩემს საყვარელ ადამიანებს  ვაჩუქო საჩუქრები!

მაქვს კარგი სამსახური და კარგი ხელფასი!

საჭმელებსაც კარგს ვაკეთებ და უტას საყვარელ სალათებსაც.

კვირას სტადიონზე მივყვები და მის თამაშს ვუყურებ,ვუყურებ და ისევ ძალიან მიყვარს,მაინც ვოცნებობ მის სუნზე და იმაზე,რომ ყველაზე ტკბილი კანი იღლიებში აქვს.მასზე ვწერ დიდ რომანს.მასზე ვწერ ყველაფერს.მას ვუძღვნი  ყველაფერს,არც ქერად ვიღებავ თმებს და როცა მეუბნება თმები გაიშალეო,მეც სწრაფად ვიშლი თმებს.

მის ხელებში ვკვდები:(

პ.ს მაგრამ მანამდე ვიცი ძაან ბევრ რამეს მოვასწრებთ და კიდევ იმის შემდეგაც.

 

ისე კი დიდი სიამოვნებით მექნებოდა აი ესენი:)

view_elrk58g05re4bj_size1

სადაც ძალიან ბევრი ჩემთვის საყვარელი ადამიანი მოიყრიდა თავს.

pinkdell

ეს,რომ მქონდეს აღარ იქნება ჩემს ასახლში სეთი დიალოგები:

როდის ადგები?შენ ხო მთელი დღე ზიხარ კომპტთან

ჩემი რიგი არასოდეს დგება.

ნახევარ საათში დამსვი:),მოკლედ ამით ბევრი გაუგებრობა აღმოიფხვრებოდა

wWw_EylencE_Az_Super_Cars_09_Oktyabr_01

 

თუ ეს ოცნებაც ასრულდებოდა,მაშინ უტას ვაჩუქებდი,პანიკურად მეშინია მანქანების და აღარც სურვილი მაქვს მანქანის მართვა ვისწავლო.

i_love_youმეორე პ.ს 🙂 ალბათ,ამ პოსტს,რომ ნახავს რაღაცეების შეცვლას და დარედაქტირებას მომთხოვს,უკვე ვგრძნობ ამას,ალბათ რაღაცეებსაც ამოვიღებ.დილის 6 საათი იწყება,მეორე ღამეა მეთენებინება.დღეიდან ვარჯიშს ვიწყებ,ჩემი თავი რაღაც აღარ მომწონს ძველებურად,უნდა დავუბრუნდე უწინდელ პოლიტიკას.ნეტა ოცნებები,მალე სრულდებოდეს,ეს არის ყველაზე დიდი ოცნება ჩემი. ახლა დავასკვენი:)ან  კიდე ისე გვეყვარებოდეს ერთმანეთი,ღმერთი ბონუსად კიდევ 100 წელს მოგვცემდეს ასეთი სიყვარულისთვის.

Read Full Post »

%d bloggers like this: