Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ბზვანი’

რაც, მამაჩემი მოკვდა იმის მერე ისე ვარ თითქოს, რაღაცას ვიყავი მიერთებული და ეხლა იქედან ამომრთეს. ფაქტიურად, განვთავისუფლდი, აღარაფერზე აღარ ვარ შეერთებული, ერთი რაც დამრჩა უკონტროლობის შეგრძნებაა, დენს ვირტყმევინები. შორს, სწავლულო ფილოლოგებო და ტვინის მღრღნელებო!..თურმე, როგორ ჰგავს სიკვდილი ელექტრო მექანიკას, იმ დღეებში მივხვდი, როცა:

გამოჩნდნენ მეხარჯეები, გამყოფი მეზობლები, შემწე მეზობლები, ოჯახიდან სამი კაცი, თავქალები და თავკაცები, ჩემთვის ყველა ერთნაირები, დაუპატიჟებელი და მწუხარე ადამიანები, თვალთმაქცობის სენით გაჟღენთილი ტიკჭორები, მოგორავდნენ და ყველა ერთი და იგივეს ყვებოდა, დეტალურად მიხსნიდნენ ყველაფერს, გულის წასვლამდე მეზიზღებოდა თითოეული, მინდოდა წიხლები მერტყა, მეძახა მომწყდით თავიდან. გავივლიდი შუშაბანდში, სადაც, ოდესღაც უსიკვდილობის პერიოდში გულაბ მსხლებს ვამწიფებდით, შინდისფრად შეღებილი იატაკი გულაბებით იყო მოფენილი. მზე იყო და სიმშვიდე, ქინძის სუნელიანი ჭადები, კიბეებზე ვიჯექით ფეხშიშველები და ვინც იცოდა, ის ფანდურზე უხამს შაირებს უკრავდა, მერცხლები ბუდეებს ჩვენს თვალწინ იშენებდნენ, არსებობდა „ბებიას ოთახი“ და არსებობდა ბებია, იზრდებოდნენ ინდაურები და წიწილები, მუდმივი ჯუა–ჯუა–ჯუა, წიპა–წიპა–წიპა…

მე ისე შევედი, არ მიტირია, საერთოდ ბევრი არ მიტირია, იმიტო, რომ მე მექანიკური არსება ვარ, მამაჩემივით კუშტი და მიბღვერილი, ერთი ის ვიცოდი, შუბლზე უნდა მეკოცნა, როგორც ის კოცნიდა მიცვალებულებს. თეატრალური ტრაგედია, რაც შეიძლება მეტი დრამატიზმი. ყველამ, ერთად დავიძაბოთ და მერე, ყველამ ერთიანად გამოვუშვათ!!! ორთქლი. ორთქლი კი არა ცრემლი, კურცხალი,  ბღავილი, ტირილი, სლუკუნი. ემოციების გამოხმობა.

მამაჩემი თევზია. ამ დღეებში ვხვდები ამას. თევზივით სუფთაა და მაგიტომ, არის შენახული ამ მაცივარში. მაცივარი კი განუწყვეტლად გრუხუნებს, მინდა მივიდე და ფეხი მივარტყა. ეს ოხრები, თევზივით ყინავენ მამაჩემს. ჭირისუფალთა ადგილიდან ვემუქრები ამ კაც–მაცივარს, სადაც მამაჩემი სიცივისგან იყინება და კანკალებს. ხან მაცივარს ვაგინებ და ვლანძღავ ხან მამაჩემს. მოღალატეს ვეძახი. ასე მწარედ პირველად მიმატოვეს. გაუფრთხილებლად. მეორე ინფარქტია ცხოვრებაში ბებიაჩემის მერე. ჩვენ ყველა ასე გულით…ვერიჩკა, ნოდარი, შურა, გელა, გივი…ღმერთო, მოიხსენე მათი სულები. ღმერთო, შენთან გყავდეს რა…მირანდა საკურთხის თევზს დაათრევს და თევზს წვენი გასდის. ზალაშიც წვენი გასდის თევზს, თეთრი ზეწარი მოყვითალო ლაქებით სველდება. რა არის ეს? როდის გამორთეთ მაცივარი? მარი. იგივეს ვფიქრობ მეც, რასაც მარი. ჩვენ ვიცით მიცვალებულის წვენიც და მისი სუნიც. უბრალოდ, ეს მამაჩვენია. ნუ გეშინია, როგორც გაყინულ თევზს გასდის წვენი ისეა, მიცვალებულს კი არ სჭირს რამე. მამიდაშვილი. დაჯდა სულ 140 ლარი. ესეც ჩაიწერა.

მთავარია ფული არის! უფროსწორად, რაღაც ნაწილი არის, უტა რომ არა, მთელი სოფელი მიგვამარხავდა მამაჩემს უკან. მთავარია ფული არის. მერე კიდე გამოჩნდება, დანარჩენს სადმე ვიშოვით. ღვინო კაცზე ერთი ლიტრა იანგარიშება. რა ჯანდაბას სვამენ ამდენს? ძროხები, მოუპირავები! პროდუქტის სახეობას პოვარი დაადგენს. რა იდიოტური ქართულია. მარტო ვარ,“შტეფცელიდან“ ამომრთეს და ყველა ჩემთან მყოფი ნაწილაკი დავკარგე სადღაც, მივიხედ–მოვიხედე, მგონია ვიღაც არსებობს, ვინც დამეხმარება, ვერავის ვხედავ. დაცარიელებული რეალობაა. ტყავი აქვს გამძვრალი ყველაფერს. ასე, ერთ დღეში, როგორ გააძვრეს ყველაფერს ტყავი? კაბა სასტიკად მლანდავს, არა უშავს მეპატიება. ჭირისუფლები კოპწიობაზე წესით არ უნდა ფიქრობდნენ, არც ვფიქრობ, არც შავების საყიდლად წავალ არსად, ეს ლურჯი კაბა მეცმევა სანამ მთლად არ გაბინძურდება. ვფიქრობ.

მარი ზის პასტა და ფურცლით, წერს საჭირო პროდუქტებს, რამდენჯერმე ჩამოწერს, გადაწერს, ფასებს ჩამოუწერს, გადაშლის, მაქსიმალურს ანგარიშობს, მერე ისევ სულ თავიდან იწყებს. ვეხუტებით ერთმანეთს, ჩვენ მამაჩვენს ვასვენებთ. რაც, შეიძლება მეტი პასუხისმგებლობა! ხუმრობა საქმე კი არ არის გასვენება.

მოვა პოვარი და ის იტყვის.

მოვა პოვარი და ის გადაწყვეტს.

პოვარს ვკითხავთ და ის გვეტყვის.

ცოცხალი ბანკომატი ვარ. შემირჭეთ ბარათი და როცა, დაგჭირდებათ ფულებს გადმოგიყრით. ნამდვილი ცოცხალი ბანკომატი ვარ!!!

მიყვარს სოფლის ტუალეტები. აქამდე, არავისთვის მითქვამს. მუდმივად იმანჭებოდნენ, სოფლის ტუალეტების ხსენებაზე. იქ ვტირივარ ცოტას. სოფლის ტუალეტები ბავშვობას ჰგავს. ბავშვური ხელით მიჩხაპნილი 0 0 . მახსენდება ჩემი გულუბრყვილო, პრიმიტიული ურთიერთობა ღმერთთან ტუალეტში ყოფნის დროს. ღმერთო, თუ მართლა არსებობ, გარეთ, რომ გამოვალ ჩემი სახლი მოწყობილი დამახვედრე! გარინდება. ლოცვა. ბებიაჩემი მეცოდება ამდენს, რომ შრომობს, თორემ, შენ ხომ იცი სულ არ მჭირდება მოწყობილი სახლი…

ბიჭი ხან ტუალეტში შევა, ხან სიგარეტს გააბოლებს, ხან სქელ, მორგვივით ფეხებს გაშლის და არხეინად ზის. ყოველ მის დანახვაზე თავში ავტომატურად მოდის სიტყვა „ნძრევა“, ვერაფერს ვუხერხებ ამ სიტყვას, როგორც კი დავინახავ ეგრევე ეს სიტყვა მეხეთქება თავში. ეს უფრო ტრაგედიაა, ვიდრე მამაჩემის სიკვდილი. დადიოდე და ყველაფერი ერთ ადგილზე გეკიდოს.

ლურჯი კაბა მაცვია, თვალები ისედაც ავადმყოფურად მაქვს. როგორ გექცევიან ოჯახში? მეკითხება, ჩემი რომელიღაცა მეზობელი ქალი. ან ნუნუ, ან მედიკო, ან ნარგიზა ან კიდევ ვიღაცა, ზუსტად ვერ ვიხსენებ,რა მნიშვნელობა აქვს ყველა ერთნაირია. ვპასუხობ, რომ ჩვეულებრივად კარგად. მარის არ მოსწონს ჩემი პასუხი, ეტყობა ვერ დავაკმაყოფილე მათი ცნობისმოყვარეობა, უფრო მეტი უნდა მეთქვა, მაგალითად, ის რომ არ მცემენ, საჭმელს მაჭმევენ და ოქროში და ბაჯაღლოში ჩამსვეს. მგონი ჩემი ზედმეტი გამხდრობის გამოა ყველაფერი.

რაღა, ჯანდაბად დაემთხვა ეს ციცინათელების სეზონი. არა, კარგია რომ დაემთხვა მის ციცინათელათა კარავის კრებულს. ქილებში ვაგროვებდი ადრე და ბნელ ოთახში ვინახავდი, იქნებ გაანათოსთქო. რატომ, უკავშირდება ყველა სიტყვა „ბავშვობას.“ ნახვამდის ბავშვობავ, შე მოუპირავო ქვევრო, მაინც ყველაფერი შენ გრჩება ბოლოს, მე კიდე დიდი ღრმული გამიჩნდა მუცელში სიცარიელის და უმწეობის. მამაჩემი ცხრა თვისა უკვე გამართულად დადიოდა ფეხზე, მე კიდე ძვლივს დავლასლასებ.

ორი დღის შემდეგ ღვინის ფულს ვატანთ. გული მწყდება მამაჩემის დაკრძალვაზე, სხვისი ღვინო რომ უნდა იყოს. მარი ამოწმებს ყველაფერს, ის იწერს ფულის გაცემის და სხვადასხვა ხარჯის ანგარიშებს. ვუყურებ ხოლმე, მეშინია არ ატირდეს. მარი, რომ ატირდეს გული მომიკვდება, მერე ნამდვილად დავიჯერებ მამაჩემის სიკვდილს, თუ არ იტირებს ყველაფერს მშვიდად და ღირსეულად გადავიტანთ. მარი არ ტირის დაკრძალვის დღემდე, უბრალოდ მერე ეზოში ვეღარ უძლებს  ნერვები. მეტი უნდა ეთქვა, ისე კი ღირსეულად დაიტირა. მეტჯერ აღარ შეგაწუხებთ არავის მამაჩემიო. გული მოუკლა ყველას.  ქელეხი არის ცოცხალი ვაჭრობის კლასიკური მაგალითი, სიკვდილზე გამართული აღებ–მიცემობა.

სხვა დღეებში ეზო არის წვიმისგან ჩამპალი, მთელი დილა დავდივარ და ტალახებიდან ლურჯ სალფეთქებს ვაგროვებ, ლიმონათის თავსახურებს ვაძრობ მიწიდან, მოკლე ფრჩხილებით ამომაქვს, დასახოკი ფრჩხილები არ მაქვს, კარალიოკის ხის ძირთან მდგარ ვედროში ვყრი და ვცდილობ ნასიკვდილარი კვალი სწრაფად გავაქრო ეზოდან, ფაქტიურად მამაჩემს ვაძევებ მისი სახლიდან, ან უფრო იმ მტანჯველ და მომქანცველ დღეებს, რომლებმაც ცოტა დრო არ დამიტოვეს მამაჩემთან ურთიერთობისათვის. ტუმბოჩკას ვალაგებ, ბევრი ისეთი დეტალია, რასაც ვიმახსოვრებ, ზოგსაც ვიწერ, საჭირო გახდება ერთ დღეს ყველაფერი…

ჩიტები განუწყვტელად ჭიკჭიკებენ, ძაღლები ერთი წამით არ ისვენებენ, ტარაკნებივით აფუთფუთებულია ირგვლივ სამყარო, ბიცოლაჩემის აბანოშიც იმდენი ტარაკანი ფუთფუთებს, მთელს ტანში მივლის მათ დანახვაზე. ამ აბანოში ვუხეხავდი ბებიაჩემს ზურგს, ვიჯექით ჯორკო სკამებზე და სახეხით ერთმანეთს ზურგებს ვუწითლებდით. ზურგზე მოზრდილი, ვარდისფერი,ხალი. ბებიაჩემი, ბიძაჩემი, მისი შვილი…

დანარჩენს სხვა დროს დავწერ. მანამდე არ მინდა სენტიმენტებით გაგჟღინთოთ და  ჩემი სიკვდილები თავზე მოგახვიოთ. აუცილებლად უნდა ვთქვა, რომ საუცხოო ადამიანები ცხოვრობენ ჩემს სოფელში, მათზე არასდროს მეყოფა დრო საწერად და ალბათ, ვერასოდეს მივაღწევ ისეთ უნარს, რასაც ისინი ფლობენ ადამიანური გაჭირვების დროს.

ამ პოსტსაც, დასრულება სჭირდება, მე რომ მამაჩემი ვყოფილიყავი სიკვდილის წინ ასე დავემშვიდობებოდი იმათ, ვინც მამაჩემის სიკვდილს ხელი შეუწყვეს.: “ნახვამდის ბოზებო, ჩვენ ყველა მოვკვდებით!“

 

 

Advertisements

Read Full Post »

სოფლის “მარშუტკაში” ვზივარ, ძველი, ხრიგინა, ყვითელი ავტობუსი ამ ლურჯი მარშუტკით შეუცვლიათ და იმ ძველი, ხრიგინა ავტობუსის მძღოლს კი კბილები საერთოდ აღარ შერჩენია. აღარც ძველი, სოფლის მაცხოვრებლები დადიან, სულ უცხოები არიან. მგზავრობა, რაც გააძვირეს, ხალხი სახლში ჩაჯდა . ისე აღარ არის, როგორც ადრე, ანუ ბებიაჩემის დროს, რომ იყო ისე.

სამგზავრო მარშუტკა კი ისევ მე-9 ბაქანზე დგას, სადაც ადრე დგებოდა ყვითელი, ხრიგინა ავტობუსი, რომელსაც ყავდა მძღოლები ვაჟა და თემური. ამ ორი მძღოლიდან ერთ-ერთმა, ვაჟამ ერთ ქმარ-შვილიან ქალს გაუფუჭა სახელი, ყოველშემთხვევაში ის ქალიც არ დარდობდა დიდად თავისი სახელის რეპუტაციაზე. მოგეხსენებათ სოფელში რეპუტაცია მთავარი ამბავია.

თავიდან შევეცადე იქნებ ქალაქისგან განსხვავებული გარემო შევიგრძნოთქო, ნესტოები დავბერე აყვავებული ტყემლის და ატმის ყვავილების სურნელის შესაგრძნობად, ყურთსასმენებიც მოვიხსენი, გავირინდე, ყური მივუგდე ჩემს ნაბიჯების ხმას, მაგრამ არაფერი. საბოლოოდ დავასკვენი: ბებიაჩემის სიკვდილის შემდეგ, ჩემში ეს სოფელი საბოლოოდ მოკვდა. ვეღარც იმ ყვითელი ნარცისების სილამაზე ვიგრძენი ეზოში, რომ დამხვდა და ღამითაც ვეღარ ვიგრძენი, რომ ზემოთ სახლში, ოდესღაც ბებიაჩემს ეძინა და იმ ოთახს “ბებიის ოთახს” ვეძახდით. მერე მართლა დავიწყე ოცნება, შემძლებოდა ზურგზე მომეკიდებინა ის ოთახი და ასე მევლო, ყველასგან შეუმჩნევლად.

ჩემი მოგვარე მეზობლები ლევანიე, კახაიე, გიგაიე, თამაზიე, ზალოიე, კობაიე, ნიკაიე, ზაზაიე, ზურაბიე, სოსოიე და ელდარიე, ყველა იმიტომ მუშაობს, რომ შემდეგ დალიოს. დალევა სოფლური რელაქსაციის აუცილებებლი პირობაა. აბა ისე რანაირად? სხვანაირად არც გამოდის. მოხუცები ისედაც უფრო დაბერებულები დამხვდნენ, მაგრამ ახალგაზრდებიც დაბერებული მომეჩვენა. დაბერებული და გალოთებული. ადრე თურქეთში დადიოდნენ, იქედან კი მიზერული ჯამაგირი და იაფფასიანი თურქული შოკოლადები ჩამოჰქონდათ, მაგრამ ალბათ ხეირიანი ვერაფერი იყო ის თურქული სამუშაო და ამასაც მიანებებს თავი და მერე ყველამ ერთბაშად დაიწყო გალოთება.

ამ კაცებს ცოლებიც ჰყავთ და დედებიც  და კიდევ გათხოვილი დები (როგორც იქნა გაათხოვეს ეს დები). ესენი არიან- მზიაიე, ნარგიზიე, ციალიე ან ციალე, მედიკიე, ნუნუიე და ა.შ. კაცებივით მათაც წითელი პირისახე, დამჭკნარი, დახორკლილი ხელები და უკბილო პირები აქვთ. ყველა თავის საქმეს მიერეკება და ყველას ოქროები აქვთ დაგირავებული ბანკში. კიდევ ყველას აქვს ცოტ-ცოტა ვალი მეზობლის პატარა ჯიხურებში, რომლებმაც იოლად აუღეს ალღო მაინც სოფლურ ცხოვრებას, რადგან მიწა არაფერს იძლეოდა  და პატარა სავაჭრო ჯიხურები გახსნეს.

რაც შეეხება უფრო დიდებს, ისინი ყველა წავიდნენ ამ ქვეყნიდან. აღარც ბაბუცია აღარ არის ცოცხალი, აღარც იულია, აღარც ნელიკია, აღარც ნუცაია და აღარც ჩემი ბებია. კაცები უფრო ადრე წავიდნენ და მათი სახელები მე აღარ მახსოვს.

სოფლის დაუწერელი კანონია: სოფელს აუცილებლად უნდა ჰყავდეს ერთი გიჟი და ერთი მოძღვარი … ამიტომ არც ჩემი სოფელი განსხვავდება სხვა სოფლებისგან. ადრე იყო აბელიე, ყველა აბელიას ეძახდა. აბელიე დიდი მუხასავით კაცი იყო, მაგრამ მაგრად კი უქროდა იმ მუხაში. ჩვენგან მოშორებით ცხოვრობდა, მაგრამ ბებიაჩემი რომ იტყოდა “‘აბელიე მოდისო’- მაშინვე დავფრთხებოდით. ხოდა აბელიაც ჩამოივლიდა ჩვენს დაღმართ-აღმართში ბუტბუტით, სიცილით და შეძახილებით. კაი რამე იყო ბავშვობა. სოფლის თავშეყრის ადგილზე, იქ სადაც ქუთაისიდან მოსული ავტობუსი ჩერდებოდა და მთელი სოფელი ამ ერთ, ყვითელ ხრიგინა ავტობუსს ელოდებოდა, იქ ვნახულობდი ლალაიას. ლალაია გაუთხოვარი ქალი იყო, შუახნის, ჯოხით დადიოდა, იცინოდა ისიც და ბიჭებს ეძმაკაცებოდა. ლალაია ნორმალური იყო, ვერასდროს დავეკონტაქტე. კიდევ იყო ეთერიე, ეთერიე კარგად არ მახსოვს. მახსოვს ის, რომ პატარა ქოხმახში ცხოვრობდა, ხოლო როცა მოკვდა, ის ქოხმახი ვიღაცამ პატარა კოხტა სახლად გადააკეთა, აი მე, რომ ვოცნებობ ,მუქფარდებიანზე, იატაკზე დასაგდებ ბალიშებიან და ჩუმ და თბილ სახლზე, ინტერნეტით:) ხოდა იმ სახლის ეზოში, იმ ვიღაცამ ყვითელი ნარცისები დარგო და კარგად მოუარა. კიდევ არის ტუქსიელე, ისე ბესიკი ჰქვია, მაგრამ სოფელში ხომ ყველამ ცუდი სახელების დარქმევა იციან, სახელებს ამახინჯებენ და ამით ერთობიან. ამ დილით მძინარეს დამადგა თავზე და ხახვი მომიტანა, ძილბურანიდან, რომ გამოვერკვიე ვუთხარი მეთქი მანდ დადეთქო, კარგად არ მესმოდა მისი ბუტბუტი. გუშინაც შემაშინა სასაფლაოზე. ბებიაჩემის და ბიძაჩემის საფლავის ნახვის შემდეგ, ერთ რკინის მაგიდაზე წამოვწექი და გატრუნული ვიწექი, რაღაც ხმაური შემომესმა და თავზე ტუქსიელა მადგა, ილანძღებოდა და ვიღაცას აგინებდა. ალბათ კობაიას, თავის ძმას. მოკლედ ძაან გავბრაზდი, რომ მყუდროება დამირღვია, მაგრამ ვერაფერი ვერ ვუთხარი, მაინც შემეშინდა. ტუქსიელა სიგარეტებს იპარავს, თუ სადმე კარი ღია დაიგულა, შეიპარება და ისე აიღებს, სულაც არ დაფიქრდება, ამიტომ თითქმის ყველას ჭიშკრებზე ბოქლომები დაუდია.

გაზაფხულობით სოფელი კარგია. როცა მზეა. გუშინაც მზე იყო და დღესაც, მაგრამ წამოსაწოლად ნამდვილად არ მეცალა, არც არავინ მაცლიდა, არც ჩაი დამილევია მამაჩემთან ერთად, საჭმელიც კი არ მიჭამია წესიერად, ქუთაისში ჩამოსული დავნაყრდი:) და უტა მიკითხავდა სოფის კომენტარს. სოოფ, არც ჩაი დამილევია და არც ყავა, ნუ რაღაც ყავის მსგავსი კი ავიდუღე, მაგრამ საზიზღარი გემო ჰქონდა. ცოტა რთულია სოფელი და მე აშკარად არ ვარ ის ტიპი, დიდხანს გავძლო იქ. დაუძლეველი კონფორმიზმი ქუთაისიკენ მექაჩებოდა და შუადღეზე გამოვქანდი ისევ ლურჯი მარშუტკით. მარშუტკის მოსვლას ელოდებოდნენ პატარა ბავშვები, დაწითლებული ლოყებით და ტალახიანი შარვლებით და პატარა ჯიხურის გამყიდველ კაცს, ლიმონათს ეხვეწებოდნენ, მოგვეცი ნისიადო და მე მეათასედ  დავასკვენი, რომ სოფლის ბავშვები გიჟდებიან ამ ფერად შხამებზე. მათთჳის ეს მაკდონალდსია.

გაზაფხული მალე უფრო კარგად დადგება. მეზობლის კაცები, ისევ ერთმანეთს მიეხმარებიან სამუშაოებზე. არჩევნების დროც მოდის და ისინი, რომელთათვისაც არცერთი არჩევნები არ არის მნიშვნელოვანი, იქნება ის ადგილობრივი, საპარლამენტო თუ საპრეზიდენტო, მაინც გამოეწყობიან, დაირაზმებიან და ასე კოლექტიურად აირჩევენ ნაციონალურ მოძრაობას. თუმცა იციან, რომ ამით მათთვის სასიკეთოდ  არაფერი შეიცვლება. ის მოხუცები, კი რომლებმაც იოლად იციან ახალგაზრდა პოლიტიკური ლიდერების შეყვარება და გაფანატება, თითქმის ყველა გამოეცალა ამ ქვეყანას. მათ შორის ბებიაჩემიც.

მოკლედ გაზაფხულია

Read Full Post »

ამ დილით გადავწყვიტე სოფელში წასვლა. თან მზემ გამოანათა და სტიმული მომცა. ძვლივს გვეღირსა მზე, ხვალაც კარგი ამინდი იქნება და იქ კიდე ულამაზესად იქნება აყვავებული ყველაფერი, ატმის ხეები და ტყემლის ხეები. ბებიაჩემი, რომ წვებოდა იმ ლოგინზე წამოვწვები და წიგნებს წავიკითხავ, თუ დამაცალა მამაჩემმა. ორშაბათს ჩამოვალ, კარგია რომ სოფელში წასვლა მომაფიქრდა.

იქ უფრო კარგად დავწერ. ყველაფრის შეგჰრძნებებს მომიტანს იქაურობა და ყველაფერს გამახსენებს, რაც მგონია რომ დამავიწყდა. ბებიაჩემის და ბიძაჩემის სასაფლაოზე გავალ და ცოტა ხანს იქაც გავჩერდები. კარგა ხანია იქაც არ ვყოფილვარ. მთავარია არ გაწვიმდეს, თორემ ყველა გეგმა ჩამიფლავდება.

ნახვამდის ორშაბათამდე. კარგია სახლიდან გასვლა 🙂

Read Full Post »

%d bloggers like this: