Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘დაქალი’

იმ ადგილზე ვიყავი,სადაც ძაან სიმშვიდეა,ხანდახან ძაღლები თუ დაიყეფებენ და ისიც მარტო იმიტომ,რომ შორიახლოს ქეციანი ძროხა შენიშნეს.როცა იმ ადგილზე მოვხვდებოდი,ოღონდ ბავშვობაში,ყოველთვის მეგონა,რომ აქედან კარგად ჩანსთქო ჰორიზონტი.მაშინ აზრზე არ ვიყავი,რა იყო ეს ჰორიზონტი,მაგრამ რასაც ვხედავდი მეგონა,რომ აუცილებლად ეს სიტყვა უნდა რქმეოდა.

იმ ადგილზე ბავშვობაშიც დავდიოდი,მიტოვებული და მივარდნილი აეროპორტია..მზიანი და ტრიალი..მოშორებით მომცრო გორაკებია,სადაც რაღაც პატარა ნაგებობებია .ამ ნაგებობებში,მე და ჩემი დაქალი ხშირად ვაფარებდით თავს და ვიჯექით და ვეწეოდით,ვეწეოდით და ვეწეოდით,ხანდახან წვიმაც მოგვისწრებდა და ჩვენ კი მაინც იქ ვიჯექით.რაღაც მწვანე კოლოფიან სიგარეტს ვეწეოდით,მერე თქვეს ყელის  კიბოს აჩენსო,მაგრამ არ მახსოვს თავი დაგვენებებინოს იმ სიგარეტისთვის.

კიდე,აი ისეთი ადგილია,ვითომ “პატიოსანი” გოგოები(ჩემს ბავშვობაში ხდებოდა ესეც)იმ ადგილისკენ,რომ არ გაისეირნებდნენ.“ცუდი სახელი” აქვსო თუ რაღაც ამნაირ ყლინჯობებს იძახდნენ.იმ დროს ხალხს ზასაობა და ჟიმაობა ერთი და იგივე ეგონათ…მართლა ზასაობდნენ იქ ვიღაცეები,მაგრამ მერე რა.მოკლედ პატიოსანი მოსახლეობისგან შერისხული ადგილი იყო.

თავიდან პირველად იქ მომივიდა აზრად წავსულიყავი და ისე მეტირა,ძე ხორციელი რომ ვერ დაინახავდა და რომ ვერ მომისმენდა.თმებიც არ დამივარცხნია,ისე გავვარდი.ქუჩაში ისეთი შეგრძნება გამიჩნდა,თითქოს ყველა მე მიყურებდა და ყველა მოითხოვდა მოითხოვდა,სათითაოდ ამეხსნა მათთვის ყველაფერი.

მივუახლოვდი და ღრმად ამოვისუნთქე ,რათა მთელი დაგროვილი ემოციები ერთ ღრიალად ამომეფრქვია და ვიღაც ლილიპუტი ჯარისკაცი მეკითხება “საით აპირებთ?” მეც მეთქი,გასეირნება მინდა და არ შეიძლება მეთქი ვეუბნები გაშეშებული და გამოფიტული სახით და მპასუხობს “არა”.ჰოდა ავდექი და გამოვბრუნდი,გული გამისქელდა მოულოდნელად,გავმწარდი ამ რეგვენ ჯარისკაცზე,მაგრამ ისე ვიყავი სასოწარკვეთილი,სხვაგან ვერსად წავიდოდი,რადგან სხვაგან ასეთი მარტოსული და თავისუფლად საღრიალო ადგილი აღარ მეგულებოდა და დავადექი სხვა ბილიკს და მაინც მივუახლოვდი ჩემს საყვარელ კოშკს და შევძვერი შიგნით,გაუბედურებული და დამწუხრებული:)გულით.სადღაც მოჩანდა ვიღაც კაცი,რომელიც გაზეთს კითხულობდა მარტო და მეც ჩავთვალე,ამასაც მარტოობა მონატრებია მეთქი,ამ უბედურსთქო.და უცებ ბედნიერი გავხდი,რომ მარტო მე არ ვიყავი ამ ქვეყანაზე მარტოსული.ჩემი “სულიერი მეგობარი”:)იჯდა კაი ხანს და კითხულობდა,იმ ჯარისკაცსაც ვხედავდი შორს,მესიჯს უგზავნიდა ალბათ ვინმე საყვარელ ადამიანს:) და ვიგრძენი,რომ საშინლად გამოვიფიტე კიდევ.

ვიჯექი კარგახანს ამ ჩემს ბეტონის მოცუცქნულ ბუნაგში და კვდებოდა ჩემი მუცელი ნერვიულობით.ისე კი მართლა ძაან კარგად მოჩანდა ჰორიზონტი.დავიღალე ჯდომით და გარეთ გავფორთხდი,კიდევ ერთხელ დავარწმუნე თავი,რომ ჩემნაირად მიტოვებული ძაღლიც კი არ იქნებოდა დედამიწის ზურგზე,ამან საშინლად დამასევდიანა.ისე გავმწარდი,მკლავზე დავიწყე საათების გამოყვანა,ოღონ ამჯერად,ბავშვობისგან განსხვავებითუფრო ღრმა და მტკივნეული ლაქები დამაჩნდა.ვუყურებდი და ვტკბებოდი როგორ ლურჯდებოდა ჩემს ხელზე კბენისგან ლაქები.

მაზოხიზმის აპოთეოზი.

ძილი მომინდა,ჩემი ბუნაგის გარეთ ძაან მწველი მზე იყო,თუმცა მე მაინც ვერაფერს ვგრძნობდი.წამოვწექი მინდორზე და თავი იმით დავიმშვიდე,ბომჟებს სულაც ხიდისქვეშ სძინავთთქო,მერე ბებიაჩემი გამახსენდა მინდორზე წამოწოლას,რომ გვიშლიდა,”რამე არ აგყვეთო”…მაგრამ ბომჟებზე ფიქრმა გამაძლიერა და თანდათან მოვეშვი .შემხმარი ბალახების სუნი მსიამოვნებდა,ცა იყო მართლა საჩემო.ვიღაც ბავშვი სადღაც ღნაოდა “დედაა,დეეეე”.ნერვებს მიშლიდა ეს ღნავილი.ძაან დაბლა ყვავები დავფრინავდნენ და მერე თვითმფრინავმა ხაზი რომ დატოვა,გამახსენდა,რომ ასეთ რამეებს,მარტო ბავშვობაში ვაქცევდი ყურადღებას და ძაან თბილი ემოციები წამოვიდა.გამითბა მუცელიც.მარტოსულიც თავს არაჩვეულებრივად ვგრძნობდი.ამ დროს უტა მწუხრის ლოცვაზე იყო და ალბათ ჩემზე ლოცულობდა,თუ არ ლოცულობდა ისე მაინც იდგებოდა სადმე კუთხეში.

მე კი ვეგდე მინდორზე და ჩემს თავს ფილოსოფიურ კითხვებს ვუსვამდი.

პასუხი საერთოდ არ მქონდა ამ კითხვებზე,თან კატასტროფულად მეძინებოდა. ამოვიდე ჩანთა თავქვეშ და დამეძინა.ძილღვიძილში მეძინა.უტას სმს ვნახე მერე “ძველებურზე უფრო მეტად მიყვარხარო”…დაბნელებას იწყებდა და წამოვედი.ის ჩემი “სულიერი მეგობარი” გაზეთს,რომ კითხულობდა აღარ დამხვდა.გავიფიქრე,ალბათ დაუბრუნდა თავის საშინელ ოჯახსთქო..

გაგრძელება იქნება

Advertisements

Read Full Post »

%d bloggers like this: