Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘დედა მაკრინე’

ამ დღეებში ძალიან ბევრჯერ მომინდა რამის დაწერა, მაგრამ ვერაფრით მოვაბი თავი. ისე ხო არაფერი უნდა დაწერას, აი ესეთ დაწერებს, სადაც უნდა იწუწუნო იმაზე, რომ რაღაცის დაწერას ვერ მოაბი თავი. ხშირად მეორდება ერთნაირი სიტუაციები, ამ კვირაში ძაან დავიღალე, დამაკლდა ძილი და ამინდიც ვერა და ვერ გამოვიდა ისეთი, როგორიც მე მინდა. მთელი ნახევარი დღე იმას ვცდილობდი, რომ მომეშორებინა უცნაური შეგრძნება, თითქოს მხარზე ჩანთა მქონდა გადაკიდებული და რამდენჯერმე კიდევაც დავიხედე მხარზე, მაგრამ არანაირი ჩანთის მსგავსი რამ.

ადრე ვქარგავდი ხოლმე, ასე რამდენიმე წლების წინ. ვიჯექი მზიან ეზოში და ვქარგავდი. უამრავ რაღაცეებს ვქარგავდი, სამაჯურებს, თმის ლენტებს, საფულეებს, სახატეებს და ა.შ. პირველად ქარგვა დედა შუშანიკმა მასწავლა, წყლის ქარგვას ეძახდნენ, რატომღაც ძაან მომწონდა ეს პროცესი. შემდეგ კი მონასტერში გავაგრძელე და იქ ვქარგავდი, უცნაურია, მაგრამ მაშინ ძალიან მამშვიდებდა, ვყიდულობდი და ვაგროვებდი ფერად ძაფებს, მერე ოქრომკედის სწავლაც მინდოდა, მაგრამ უნივერსიტეტი და ა.შ და ა.შ. ამას წინეებზე მომინდა დამექარგა, უტასაც შევპირდი სამაჯურს, მაგრამ ვერაფრით მოვაბი თავი. იგივეს ვიძახი ახლაც.

დღეს რამდენიმე კარგი საქმე გავაკეთე. მომწონს, როცა რაღაცას ვაკეთებ, უბრალოდ ეს გასაკეთებელი მინდა არსებობდეს. იქეთა კვირაში კი უფრო მეტის გაკეთება მომიწევს. ერთი ესაა, რომ როცა გარეთ გავდივარ თვალები საშინლად მტკივდება და დაელამებული თვალებით დავდივარ.

დღეს ალბათ ბაღდათში წავალ. დედა შუშანიკი და დედა მაკრინე არიან ჩამოსული და მინდა ვნახო. საერთოდ არ ვფიქრობ იმ ადამიანებზე, რომლებსაც თავისი გზა ვერ უპოვიათ ცხოვრებაში და სხვისი შრომის მისაკუთრებასაც არ თაკილობენ.

სიყვარულის დღეს მილოცავდნენ დღეს  . რა ვიცი თუ აღნიშნავთ მეც მოგილოცავთ .

Read Full Post »

მგონი ჩემს ბლოგს არა აქვს პოსტების კატეგორიები. ჯერ ასეთ რამეებში ვერ ვერკვევი,რომ ჰქონდეს აუცილებლად გავაკეთებდი ”კოფებრეიქის” კატეგორიას,ანუ როცა დილით ვცდილობ მოვასწრო პოსტის დაწერა,გვერდით მიდგას ფინჯნით ყავა,რომელსაც საშინლად საამური:) სუნი ასდის. გადაბმულად ვწერ დილის პოსტებს,აქ უფრო მიადვილდება,უფრო მყუდროდ ვარ ვიდრე სახლში. მორიგე დიჯეიც წავიდა,რომელიც ლამის არასოდეს იღიმება,მასთან დაკავშირებით მეც ჩემი გაღიმების რეჟიმი გამომიმუშავდა,ანუ არც ვუღიმი და ისე მივუგდებ ”პრივეტს”  და რადიოში ვრჩები სულ  მარტო. ამ მომენტზე ვგიჟდები ხოლმე. მთავარია კომპიუტერები და ინტერნეტი არ წავიდეს სადმე,სხვა ვისაც უნდა დროულად ეწიოს თავის გზას.

ეს ერთსაათიანი პაუზა რომ არ არსებობდეს რა მეშველებოდა,ამ დროს უამრავი რაღაცის გაკეთებას ვასწრებ. ერთი როგორც ავღნიშნე,ვახდენ გადაბლოგებას ანუ გადაბარგებას ბლოგზე,მერე საახლობლოს ჩამოვუვლი და ყველას მოვიკითხავ,ვინც ჯეოსელის აბონენტია,რადიო თავისუფლების ბლოგსაც ვესტუმრები ჩემ ფინჯან ყავასთან ერთად თუ კიდევ  დრო მაინც მრჩება, შოკოლადს და ლიბერალს  ვეწვევი უკვე ცარიელი ფინჯნით.ასე მთავრდება ჩემი ბლოგრევიუ.თუ კიდე მოხდა სასწაული და რამდენიმე წუთი კიდევ შემომრჩა ვცდილობ ამ დროს მოვასწრო ჭიქის გარეცხვა. ამით ძალიან ვამაყობ,რომ საკუთარ ჭიქას არასდროს ვტოვებ გაურეცხავს,საეთერო მაგიდას არასდროს ვტოვებ ნაგვიანს,კიდევ კარგი აღარ ვეწევი და აღარც ბიჩოკებით გატენილი საფერფლე მიდგას წინ. ახლა ამ ყველაფერს დაემატა ღორის გრიპი და ჩვეუებრივი პრევირუსული ისტერიკა საქართველოში ,რისიც საშინლად მეშინია და რამდენად სწორად ვცდილობ არ ვიცი,მაგრამ დილით სამარშრუტო ტაქსში,ცხვირი ჯილეტში მაქვს ჩარგული,ხელებს ისედაც ხშირად ვიბანდი,სველი სალფეთქით ვწმენდ სამუშაო მაგიდას და ხშირად ვანიავებ სტუდიას. ერთი კვირის წინ ისეთი დაზაფრული დავდიოდი,ამ ვირუსის გამო,მგონი ახლა აჯობებს ექიმთან წავიდე,ფსიქოლოგიურად ხო არ შემეყარა ეს ვირუსი.

ნიკო ნერგაძის პოსტი წავიკითხე რადიო თავისუფლების ბლოგზე ერთი ჩვეულებრივი დილის შემოვლის შემდეგ. ლოოლ ვუერთდები ცვლილებების მოთხოვნას.ლოოლ. რაღაც ძაან კაი იყო.სტიმული მომცა წინადადებამ:”ჩემი ბლოგია და რასაც მინდა იმას დავწერ”:) ჰო კიდე იქ ბევრი სხვა მოთხოვნილი ცვლილება იყო, მერე უნდა გავიხსენო მე რა ცვლილებების მოთხოვნას ვაპირებ.აი ეხლა გამახსენდა ერთი,რასაც მოვითხოვ,ეს არის რომ დილის 7 საათზე სამარშრუტო ტაქსში არ მესმოდეს წინადადებები:”იცი რა ოჯახი მაქვს?თუ გინდა 20 კაცი მოვიდეს,სტუმრად მაგათ გამასპინძლებას ყოველთვის შევძლებ,მარა ხო იცი დიდ ოჯახს უფრო მეტი სჭირდება.ჩემთვის არაა პრობლემა,20 კაცს მოვასვენებ სახლში.”აი ასეთი და კიდე როგორ დაამჟავეს კიტრის მწნილი,როგორი ნიჭიერი შვილი ჰყავს.ვითხოვ ასეთი თავმომწონე  საუბრები და წინადადებები არ მესმოდეს ხმამაღალ რეგისტრში.იმ ქალს,20 კაცის მოსვენება რომ შეეძლო ყოველ დღეს თავის სახლში,ცოტა დამაკლდა და ვაპირებდი მეთქვა გაჩუმებულიყო.

შარშანდელ ამ დროს ვიხსენებ,როცა დილით ადრე მიწევდა რადიოში წამოსვლა,სიგარეტის სუნით გაბუღულ ბინძურ მარშუტკაში ვჯდებოდი,სადაც შესვლის მომენტიდან იწყებდნენ ერთმანეთთან კონტაქტს.დასაკონტაქტებელი თემები იყო სიცივე,წვიმა,თოვლი.მოკლედ საქართველოს სინოპტიკური რუკა.

ახლა ვაკვირდები და ასეთი აქტიური საუბრები ჯერ არ მომისმენია,იმ ქალის საუბარს არ ვთვლი,რომელიც თავის ოჯახში ყოველდღე შეძლებს 20 კაცის მოსვენებას და გამასპინძლებას.ფუიიიი,რა მეტიჩრობაა.არადა მწვანილის გასაყიდად მიდიოდა მგონი ბაზარში.რა დიადი და ამაღლებული ქართული სტუმართმოყვარეობის სული ედგა იმ ძვირფას და წმინდა სასულეში დილის 7 საათზე. კიდევ კარგი ჯერ არ დაწყებულა ყინვები,თოვა და საშინელი ამინდები,რაც მაძლევს საშუალებას მშვიდად და წყნარად ვვიმგზავრო ჩემი სახლის გაჩერებიდან-რადიოს გაჩერებამდე.

მთელი დილაა ტვინს ვბურღავ და ნერვები მეშლება კირილზე. ”რა უნდა კირილს?რატო ჩამოდის?რა უნდა კირილს?რატო ჩამოდის?” და ა.შ. რაღაცნაირად გული მწყდება,რომ ეს ჩემს ბევრ დამოკიდებულებასაც შეცვლის. ეჭვებს გამიჩენს მერე კიდევ მომიწევს ტვინის გადაბურღვა და დასკვნის გამოტანას შევეწინააღმდეგები.ანუ ჩემეული დასკვნების გამოტანას, რომელიც ბევრ რამეზე  შემაცვლევინებს წარმოდგენებს. ხოდა ცოტახანს არ გამოვიტან ჩემს დასკვნებს და ვიჯდები წყვდიადში. დედა მაკრინემ მომწერა დროებით მოშორდიო ინტერნეტსო,უტამაც ეს მითხრა გუშინ. ”დამშვიდდი მთავარი არის პირადი სიწმინდე,საშიში და სამარცხვინო ცოდვის სიყვარულია და არა რუსეთის პატრიარქის ჩამოსვლა”. ესეც მითხრა დედა მაკრინემ. რა ვიცი ალბათ ხო. ან რავი კიდევ.  რა კაია აკუტაგავას სეზონი დგება ჩემთან. პირად საკუთრებაში მაქვს სეზონები.

კიდევ ნიკო ნერგაძე და ნინო გელაშვილი.

კიდე ერთი ფინჯანი ყავა.წავედი

Read Full Post »

%d bloggers like this: