Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘დედა შუშანიკი’

რამდენიმე დღით გავუჩინარდი, სუ ასე ვიცი ავდგები ჩავაწყობ ჩემს ბარგს და რამდენიმე დღით გადავიხვეწები ხოლმე, ოღონდ გადახვეწამდე უნდა მითხრან, რომ გადახვეწის დროა. რა ვქნა ვერ ვარ კარგად. საერთოდ ვერ ვარ კარგად. არც კარგ სიტყვებზე ვფიქრობ და არც სხვა რამეებზე, არავითარ მატერიალურზე, არავითარ ამაღლებულ იდეებზე. უბრალოდ ვიძირები, ამას რომ ვგრძნობ, სწორედ ეს მღუპავს. მეშინია იმ ადამიანის სიკვდილი, რომელიც ამისთვის ემზადება. ყოველდღიურად ემზადება. დედაჩემი კი ამბობს, რომ ღმერთმა გამოირჩია. მე ვერ ვეგუები ამას, ვტირივარ ღამით და რატომღაც, მაინც ვახერხებ სითავხედის მოთოკვას და ღმერთს სასწაულს ვთხოვ. ხომ ხდება სასწაულები? უაზრო სასწაულები: ცე კლასის მერსედესები, ჯეკპოტები, მილიონები, რომლებიც რაღაც მომენტში მყიფე რეალობაში სიხარულს შემოგვიტანს და მერე ისევ ყველაფერი იძირება რუტინაში. ხოდა არ მინდა ასეთი სასწაული, ოღონდ ის პატარა ბიჭი გადარჩებოდეს. რა უცნაურად არიან დაკავშირებული ადამიანები ერთმანეთთან…

ვის აინტერესებს რას ვგრძნობ? ალბათ არავის. ალბათ ის უფრო საინტერესოა, სად ვიყავი, როგორ დავდიოდი, ვის ველაპარაკებოდი, ვინ მელაპარაკებოდა და ა.შ. ისე, არც ბევრს დავდიოდი და დიდად არც მილაპარაკია, ხშირად ჩუმადაც ვიჯექი და სუნებს ვაგროვებდი. ჟან ბატის გრენუისგან განსხვავებით კეთილი შემგოვებელი ვარ სუნების, რომლებსაც პირდაპირ საწოლის ზეწრიდან და თეთრეულიდან, ქუთუთოებიდან, თვალის უპეებიდან, წარბების შუაგულიდან, შუბლის ძარღვებიდან, ყელის ძარღვებიდან, ჭაღარა და ჩვეულებრივი ფერის თმებისგან ვისრუტავ. ვისრუტავ ისე, რომ არავის ვკლავ. ამ დღეებში ხშირად ვნახულობდი დედა შუშანიკს, ხშირად ველოდებოდი უტას, ხშირად მტკიოდა თვალები და ხშირად ვფიქრობდი ნეტა გადარჩესთქო. დედა შუშანიკმა მითხრა დამთრგუნველი ძალა გაქვს და თუ ძლიერი ადამიანი არ გეყოლება გვერდითო, თავს დაიღუპავო.

დღეები მინდა სწრაფად გავიდეს, ოღონდ ისე, რომ შფოთვა არ შემოიტანოს. სახლში რაღაცნაირი სიჩუმეა, მირანდა და დედაჩემი ამ დღეების განმავლობაში იმ პატარა ბიჭის გადასარჩენად, პარაკლისებზე და ღამისთევებზე დადიოდნენ. მთელი ჯგუფი ერთადაა, ყველა მისთვის ლოცულობს, ყველას უყვარს ის ბიჭი, იმიტომ კი არა, რომ ცუდად გახდა და ყველას ეხა გაახსენდა, რომ სიყვარული მთავარია. არა! ასე იყო მანამდეც, მანამდეც უყვარდათ. საოცარი, რამ მოახდინა იმ ჯგუფში დედაჩემმა. მიკვირს…

ამ კვირაში დაუმთავრებელი წიგნები უნდა დავამთვარო და წიგნები თავიანთ პატრონებს  ჩავაბარო. კიდევ იქნებ 2-3 კილოგრამი მოვიმატო. და იქნებ ცვლილებებს აღარ შევუშინდე. სოფომ რაღაც შემომთავაზა და მე კიდე სადღაც გაღმა ვზივარ. ბლიინ. ჩემი თავი მძულს, კი არ მაქვს ამის უფლება, მაგრამ ხანდახან დასანახად არ მინდა .

Advertisements

Read Full Post »

მშვენიერი ამინდია აქ, ჩემს ერთსაათიანი სიმყუდროვით ავსილ ბუდეში, ეს ერთი საათი, რომ გავა ისევ ყველაფერი ახმაურდება და მეც მეცოდინება, რომ დღეს შეიძლება მოიღრუბლოს და იწვიმოს. ხანდახან უცნაურად ვიზმორები, იცით როგორ? ერთ ხელს იღლიის ქვეშ შევიყოფ და მერე რაღაც უცნაური ფორმით მივდივარ სარკესთან და ჩემს ამ უცნაურ გაზმორებას იქ ვაკვირდები. არაფერია საინტერესო აქ. წელს არ ვიცი როგორ ზაფხული იქნება ჩემთვის, დიდი ხანია ისეთი ზაფხულები არა მაქვს, ბებიაჩემი წიგნის კითხვას რომ არ მაცლიდა და თავის გაკეთებული ცხელი საჭმლის ჭამას მაიძულებდა. კიდევ იცით როგორი ზაფხული არ მექნება? ბებიაჩემი შემწვარ წიწილას, მაყვლის წვენში, რომ ჩააწყობდა და მე მაინც, ყველი და ჭადი მინდოდა. ბებიაჩემი იძახდა, სადღაც იქეთ უნდა გაგათხოვოო, მერე კი იმასაც იძახდა ეგეთ უხაბროს ვინ წაგიყვანსო, ვის ოჯახს გააბედურებო. მოკლედ ბებიაჩემს ჩემი იმედი თავიდანვე არ ჰქონდა, ალბათ იმიტომ, რომ ქათმის გაკუჭვა ვერა და ვერა და  ვერ ვისწავლე და კიდევ არასოდეს არაფერი მომიხუფავს. სწორად ვამბობ? თუ დამიხუფავს არის სწორი. მარივით ხელმარჯვე ვერ გამოვდექი.

ჰო მარიზე მინდოდა რაღაცის თქმა? გუშინ მკითხა ”იმას” თუ მოსწონს შენი ბლოგიო. მეთქი არ მოწონს, მაგრამ იტანს მეთქი. გაუხარდა მარის, თავისი განწყობის მოზიარედ რომ აღმოაჩინა ”ის”. რა არის მანდ მოსაწონიო, თუ შენთვის გინდა წერა წერეო, სხვას რას დაეძებო. პრინციპში ნახევარი სიმართლე მითხრა, თუმცა მარის ახლა ვერაფერს გავაგებინებ და არც იმის ახსნას დავიწყებ რატომ მომწონს ჩემი ბლოგი და რატომ მინდა არსებობა გააგრძელოს.

გუშინ დავამთავრე ჯულიას და ჯულიას ყურება. ასეთი რამ ფილმის ყურების დროს არასდროს დამმართნია, მარტომ დავიწყე ყურება მგონი მეხუთედ და მარისაც მოუნდა,მთხოვა ვიბანავებ და ერთად ვუყუროთო. დაველოდო და როგორც იქნა ეს ფილმი დავამთავრე. ძალიან მომინდა კატა, ოღონდ წამიერად მომინდა და მერე ისევ გადავიფქრე.

ამ დღეებში, დედა შუშანიკს ფოსტით გრძელი წერილის გამოგზავნა გადავაფიქრებინე. ისე არასოდეს მომსვლია ფოსტიდან წერილები, არასოდეს გამიხსნია კონვერტი და საერთოდ აზრზე არ ვარ, როგორია ასეთი წერილები. რატო გადავაფაქრებინე? არ ვიცოდი რაზე უნდოდა ჩემთან ლაპარაკი, თუ მესიჯით მოწერას ვერ ახერხებდა, მაშინ ალბათ მძიმე და რთული წერილი იქნებოდა წასაკითხად, თან რაღაცაირად არ მინდოდა ჩემს გამო შეწუხებულიყო. მორჩა აღარავის ავურევ მშვიდ ცხოვრებას, რაც არ უნდა ახლობელი იყოს. ჩემს თავში უნდა მოვძებნო სიხარულიც, სიმშვიდეც, ბედნერება, ცხოვრებით ტკობობა. ”იცხოვრეო” დედა შუშანიკმა ეს მომწერა. ყველა ჰედონისტური ძალა ჩემს ირგვლივ უნდა შემოვიკრიბო, ჩემს თავში, უნდა გავაერთიანო და მერე ეს დიდი ერთიანობა ჩემს სახეზე უნდა გადმოვიტანო, რომელიც ”იმის” აზრით არის მკაცრი და სექსუალური. ხოდა ეს სიმკაცრე ერთხელ და სამუდამოდ უნდა მოვიშორო, ჩემი ტუჩის კუთხეებიდან, ის სიმკაცრე რომელიც მამაჩემს მამსგავსებს სახით და ერთხელ სტუდენტობის დროს, ფოიეში მდგარი ჩემი ერთი საყვარელი ლექტორიც კი შეაწუხა. მოვიდა და მკითხა, რატომ გაქვს ეგეთი შეწუხებული სახეო, როგორც კი ეს მითხრა, იმ წამსვე გავხსენი წარბები და მამაჩემის სახის ნაცვლად ჩემი სახე დავიბრუნე. არადა მიხდება მგონი ღიმილი. ხო მიხდება? რაც არ უნდა ცუდი ღიმილი იყოს, ყველა ღიმილი მაინც დადებითს გადმოცემს. ხოდა ეხლა ისე გულიანად გამეღიმა ჩემი უშნო ღიმილით, რომ ვიცი სულაც არაა ხელოვნური. ხო, როცა გავიღიმებ, ფოტო არავინ გადამიღოს. საშინლად არ მომწონს ასეთი ფოტოები. 

ჩემი დილის თავისუფალი დროც სრულდება. პუჭუტები გამახსენდა. დარწმუნებული ვარ არაავის გაუგია რა არის პუჭუტები. ბებიაჩემი ცხელ კეცის ჭადს და ყველს ერთმანეთში აზელდა და მახსოვს, მთელი ბავშვობა ეს იყო ჩემი საყვარელი საჭმელი. ვერ ვეკარებოდი ტკბილეულს, ცომეულს და ამნაირებს ვინც კი ჭამას მაძალებდა, ჩემი მტერი მეგონა. ჰოდა ზაფხული ჩემთვის სულ პუჭუტებთან ასოცირდება, გემრიელი ყველი, ცოცხალი ბებიაჩემი და მისი ხელისგულის გემო.

ამ დღეებში დავაკვირდი ,ისე მალე აღარ ღამდება.

მშვენიერი ამინდია აქ.

Read Full Post »

ჩვეულებრივი საღამო იყო ქუთაისში, როცა ჩამოვედი. ცრიდა და მეც ფრთხილად ავიწიე ქურთუკის საყელო. შინ დამხვდა ცხელი ჩაი, ცხელი ყავა და ქრისტინეს მესიჯი:”მინდა თოვდეს, ვქსოვდე წინდას, ბედი გვქონდეს, თოვდეს მინდა, მინდა ოდენ მეჯდე წინ და ,შენ ლექსს ქსოვდე, მე კი წინდას”. ღამით ისევ მოწვიმა და მე ჩემს ორკვირანახევარზემეტხნიან მოგზაურობაზე დამაწყებინა ფიქრი. ახლა, ზუსტად 03:19 წუთზე, გწერთ ყველაზე კომფორტული ადგილიდან, მაგიდის ქვეშ შემძვრალი. თქვენ ოდესმე გითამაშიათ მაგიდის ქვეშ სახლობანა, ჩამოგიფარებიათ ფარდები?…მე დღემდე მიყვარს ეს ადგილი, განსაკუთრებით- ზამთარში და, თუ მხოლოდ აქ გეწერება , ძალიან თბილ რამეებს დაწერ…                                                                                                        

დავიწყებდი ისე, როგორც ვახუშტი ამბობს:”მოდიმნახეს ქვემოთ არს მონასტერი უგუმბათო, მშვენიერ ალაგს, მის ქვემოთ, სადაც ქციას კლდეისის-ხევის წყალი ერთვის, რომელიც საწყისს ბენდერის მთაზე იღებს”. ვახუშტი ამ ადგილას მოიხსენიებდა მონასტერს (”ადგილი მონასტერი”). რუკაზე აღნიშნული აქვს ეს ადგილი ”ვარდის ჭალად”.

მონასტერი ფერდზე დგას, არც მაინცდამაინც მაღლა, ტყიანი მთებით გარშემორტყმულ მშვენიერ ხეობაში. ამის თავზეა ზურტაკეთის ველი, უამრავი ხუროთმოძღვრული ნაშთით. 1944 წლამდე ეს ადგილი უდაბური იყო, ხრამჰესის აგების შემდეგ აქ სოფელი გაჩნდა, ერთხანს მას ხრამჰეს ორს უწოდებდნენ, მერე დაერქვა ბედიანი.

ლეგენდის თანახმად, ამ მხარეში დავით აღმაშენებელი ნადირობდა. იმ დღეს განსაკუთრებით გაუმართლა. როცა ამ ადგილას მოხვდა კარგად უნადირია და აღტაცებულს უთქვამს:”რა ბედიანი ადგილიაო”, ძალიან მოსწონებია, აუშენებია ტაძარი და ამის შემდეგ ეწოდა ამ ადგილს ”ბედიანი”. ერთ-ერთი ცნობით, ბედიანის ტაძარი აფხაზეთში არსებული ბედიის მონასტრის ნაწილია, ფეოდალურ ხანაში ეკლესიებს უამრავი ტერიტორია ჰქონდათ სხვადასხვა კუთხეში და აქ ტაძრებს აშენებდნენ.

ცნობილია ისიც, რომ დავით აღმაშენებელს თავისი მეფობის წლებში აშენებდა სამკურნალო სახლებს და ბედიანშიც დაუარსებია ასეთი ქსენონი. ალბათ არც ის არის შემთხვევითი, რომ დღეს იქ არსებობს ფსიქიატრიული საავადმყოფო.

ჩემი სამყარო გრუხუნებდა და გადავწყვიტე გამესწრო, სანამ ამ სამყაროს ნამტვრევი გამჭყლეტდა. თან ვიფიქრე, სანამ გამოცდები დამეწყება ერთს კარგად დავისვენებ-მეთქი. ჩემი ლურჯი ჩანთა, ბოლომდე გავტენე გრძელი ქვედაბოლოებით და მუქი ტანსაცმლით. გეზი წალკისკენ, ბედიანის დედათა მონასტრისკენ. თუ ჰერმან ჰესეს ”ნარცისი და გოლდმუნდი” წაგიკითხავთ, მგონი აუცილებლად გაგიჩნდებოდათ სურვილი, რომელიმე მონასტერს სწვეოდით, თუნდაც არ იყოს მარიაბრონის მამათა მონასტრის მსგავსი, სადაც ნარცისი და გოლდმუნდი ერთმანეთს პირველად შეხვდნენ. რომანის ძირითადი დედააზრი საკუთარი თავის პოვნაა. სწორედ ამას ეუბნება ნარცისი გოლდმუნდს :”ნუ ეცდები, მიბაძო მოაზროვნესა და ასკეტს, შენ შენი თავი იყაი, შენ შენი თავი განახორციელე”. და თუ გადაწყვეტთ წასვლას, მერწმუნეთ , გიცნობთ ყველა ხე, კარიბჭეები და ფანჯრები, დერეფნის ქის ფილები და დამჭკნარი ვარდის ბუჩქების გალერეა, წეროების ბუდეები ბეღელზე და სატრაპეზოზე-ეს პატარა ნაწყვეტია იმ ეპიზოდიდან, როცა გოლდმუნდი მარიაბრონის მონასტერში დაბრუნდა. ძალიან საინტერესო და გრძელი ისტორიაა, და აი, ამ ყველაფრის შემდეგ თუ გადაწყვეტთ წახვიდეთ, იქნებ ჩანთით ეს პატარა წიგნიც გაიყოლიოთ.

”შეგეწიოს ღვთისმშობელი, ჩემო ჭკუის კოლოფო, ჩემო შორენიკო, ჩემო ბორენიკო, ჩემო ცხვირპირდახატულო ბარტყო! გაგახაროს ღვთისმშობელმა,დღეს ღვთისმშობლის შობაა, ამიტომ გილოცავ დღევანდელ დღეს და შევთხოვ ღვთისმშობელს, მალე ჩამოგიყვანოს ბედიანში. ძალიან გამახარა და მანუგეშა შენმა წერილმა. მიხარია, რომ უშედეგოდ არ ჩაუვლია შენს ყოფნას მონასტერში. ღმერთმა მოგცეს ძალა, უფრო სწორად იცხოვრო. სულიერებაში ჯერჯერობით ორიანი, მაგრამ ეგეც გამოსწორდება. გკოცნი ბევრს შენით მონატრებული დედა აგნია. ღმერთმა მალე შეგვახვედროს, ისე, ზამთარი არანაკლებ კარგია ზაფხულზე, მართალია მდინარეზე ვერ ვივლით, მაგრამ თოვლში ხომ მაინც გაგუნდავებ. თუ მოახერხე, ჩამოდი. ღმერთს ებარებოდე!”

ამის მერეა, ვფიქრობ: დათოვლილ ბედიანს ვენატრები და დედა აგნიას წერილი ნამდვილი გამოწვევაა იქ ჩასასვლელად, თან ამ დროს, ზამთარში, როცა მთელს სოფელს თოვლის ქუდები ახურავს , მონასტრის სატრაპეზოში კი ღუმელი გუგუნებს. დედა ანტონინა, დილიდანვე მორჩილებებს ანაწილებს, დედა სალომე კი ლურჯ სუფრას ქარგავს. ეს ალბათ, უფრო დღის პირველი მონაკვეთია, საქმე უამრავია, ზამთარი არ გასვენებს, ან საქმე…

გუგული ვარ და ჩემს დროებით ბუდე კელიაში ვცხოვრობ,მოცუცქნული დარაბით და ასკეტური ტახტით. ვცდილობ ჩემს და ცხოვრების ურთიერთობას, რაღაც ფორმა მოვარგო, სახურავებს გადავუფრინო. ვფიქრობ ყველაფერზე: ჩემს ოჯახზე, ბიძაშვილებზე, მშვენიერ რემედიოსზე და ბონდის ხიდებზე და ”ხიდზე”…ჩემს გადაცემაზე რადიოში და დღევანდელ შაბათზე, შობა რომ თენდება.

ვზივარ ფეხმორთხმული ჩემს ტახტზე და მოცუცქნული დარაბიდან ტყის კედლებს ვხედავ. ახლა გავიაზრე, რომ გავიზარდე და მოსაფერებელი და თავზე ხელის გადასასმელი დრო აღარ არის…დამაღონა.

რატომღაც დარწმუნებული ვარ, ”ტიპიკონი” ლათინური სიტყვაა და ქართულად განაწესს ან რაღაც ამდაგვარს ნიშნავს. ეს იმიტომ გამახსენდა, რომ მე ისევ ჩემი ”ერული დროით”ვცხოვრობ მონასტერში და ახლა ამიტომაც მეძინება. ვისაც ბედიანი უნახავს, დამეთანხმება, რომ ულამაზესი ცა აქვს და ღამის ცაზე ვარსკვლავები დედა სალომემ მოქარგა. ცისკრის ზარები გაუბედავად ირეკება, კარებზე დედა ანტონინამ უკვე დააკაკუნა და თქვა: ”შორე, ადექი.” მეც, თუკი რამე მაქვს თბილი, ლამისაა ყველაფერი ცავიცვა. გეოგრაფიის ცოდნით დიდად არასოდეს გამოვირჩეოდი, თან ახლახან პატარა კონფლიქტიც მქონდა გეოგრაფიის ლექტორთან, მაგრამ მორყეულ ფილაქანზე  ნახევრად მძინარი სახით, ყოველი ცისკრის ლოცვის წინ ცაში დიდი დათვის თანავასრკვლავედს ვეძებ და ერთზე მაქვს ეწვი, ისაა. ჩავდივარ ტაძარში. სამეკლესიანი ბაზილიკაა, მესამე, პატარა ეკლესიის კედელზე ვეყრდნობი. ვცდილობ ლოცვას ყური დავუგდო, არ გამომდის და მერე დედა შუშანიკის ნაჩუქარ ფსკვნილზე იესოს ლოცვას ვმარცვლავ. ღუმელი გუგნებს, მე მზად ვარ, ნებისმიერ დროს ჩამთვლიმოს. ღამის 4-ზე დაწყებული ლოცვა შვიდის ნახევარზე ღვთისმშობლის დაუჯდომლით და სამაჩაბლოსა და აფხაზეთზე ლოცვით სრულდება.

დილის შვიდის ნახევრისთვის მაინც ძალიან ბნელა. ვცდილობ, უხმაუროდ ავიდე კიბეზე და უამრავ ქოთნის ყვავილს არ გამოვედო. მგონია, ჩემს კელიასაც ჰყავს ადგილის დედა, რომელიც თავისკენ მიხმობს. თვალდახუჭული სევდივარ, ძილის სურვილი, რომ არ განელდეს და უკვე ბალიშზე თავმიდებული, მაინც გადავწევ მინიატურული სარკმლის თეთრი ტილოს ფარდას, ვაკვირდები ელექტრონით განათებულ მონასტრის ზედა ტერასას და მუხტარას შემოღობილ ავტონომიას. ძაღლი ღამით წკმუტუნებს, ერთი გასეირნების დროს ყინულმა ფეხი ჩაჭრა და სისხლდენა არ შეუჩერდა.

სადღაც, ჩვენ ზემოთ, ზურტაკეთის ველია და ხელის გაწვდენაზეა ცა…

ბედიანის დროით 10 საათზე, ტრაპეზის ზარი ირეკება. წამოსვლის ბოლო დღეებში, ტრაპეზის დროს დედა აგნიას გვერდით ვზივარ. მონასტერი დაცარიელდა სტუმრებისგან, ჯერჯერობით, მხოლოდ მე შემოვრჩი, ამიტომაც არის ასეთი შეუსაბამო იერარქია დასხდომის დროს. მორჩილი კესარია მამა პაისი მთაწმინდელის  ”სულიერ გამოღვიძებას” კითხულობს. თემები აქტუალურია, განსაკუთრებით ჩემთვის, როგორც ერის ადამიანისთვის. მგონია, რომ მამა პაისი ჩემს ჩაცმულობაზე ლაპარაკობს და მეცინება. ერიმება დედა აგნიასაც და მესმის ხმადაბალი ჩურჩული : ”შენზეა ლაპარაკი”

გამახსენდა, ერთ ზაფხულს მე და დედა აგნია ბოსლიდან ვბრუნდებოდით, სკების სიახლოვეს გავიარეთ და მე შიშინი მომესმა. სკა შრიალებდა თურმე, მე კი მეგონა სადღაც წყლის მილი გასკდა და წყალი იღვრებოდა. სიცხემ ფიჭა, რომ არ დაადნოს და სკაში სტაბილურად იყოს 32 გრადუსი ცელსიუსის სითბო, უტკრები თურმე სკის კარებთან სხედან, ფრთებს იქნევენ და ასე აგრილებენ ფიჭას-ეს დედა აგნიამ ამიხსნა.

საღამოა. მწუხრის ლოცვა, დაახლოებით ერთი საათია მორჩა. ვფიქრობ ჩემს ფუტკრებზე, რომლებიც ახლა კელიებში არიან. ადამიანი- ფუტკრები, რომლებიც თავიანთ სკა-კელიებში, თავიანთი ლოცვით აგრილებენ იმ სამყაროს, რომელზეც მამა პაისი წერს: ”უბედური სამყარო, სამოვარივით დუღს და სადაცაა გადმოვა.”

როცა მონასტერზე წერ, ყველა წერტილი და მძიმე მნიშვნელოვანია, თორემ შეიძლება რომელიმე უკიდურესობაში გადავარდნა, რასაც რელიგიურად ”ხიბლში” ყოფნა ჰქვია. ასე რომ, ძალიან უნდა მოგენატროს რაღაც და ვიღაც, ადგე და თეთრი კონვერტებით წერილები გაუგზავნო. დედაჩემს სჩვევია, ერთ ფურცელზე ჩამოიწეროს, რას გააკეთებს მომავალში. მაგ: იყიდოს სარეცხი საშუალებები, გამოიაროს ჟურნალის ასაწყობად და ა.შ. მეც იგივე დავიწყე და ჩემს ბლოკნოტშც გაჩნდა გეგმა, გასაკეთებელი საქმეების. თეთრი კონვერტები უნდა ვიყიდო და ყველას მივწერო წერილები, პირველ რიგში- დედა სალომეს, რადგან მითხრა, რომ ეს დღეს განსაკუთრებით საჭიროა, რადგან ურთიერთობის დეფიციტია და უწმინდესის კურთხევაცაა, ხშირად ვწეროთ წერილები. მეც დავწერ, თეთრ კონვერტში შევფუთავ და გავაგზავნი. ზაფხულში კი აუცილებლად უნდა ჩავირბინო ბედიანში. ჩემი ტრადიციული მორჩილება-ჭურჭლის რეცხვა-დამშრალება უნდა შევასრულო. იქნება, ბოსტნის კვლებიც გავასუფთავო და დედა აგნიამ ისევ მითხრას ხუმრობით ან ნაკლებად ხუმრობით, რომ მის თვალში ავმაღლდი. სკამ ძალიან იცის შეჩვევა,უკვე მენატრებიან ჩემი ადამიანი-ფუტკრები…

ჩვეულებრივ დღის სამ საათზე ,დავტოვე ბედიანი, წინა დღის ნაზიარებმა. დედა აგნიამ და მამუკამ გამომაცილეს. იმ წუთებში უკვე ზაფხულის ბედიანზე ვფიქრობდი, ცისკრის ლოცვის ზარებზე გააზრებულად, რომ წამოხტები და ეს ლოცვა, რომ დიდი ნუგეშია. ამ დროს აღარც მოდური ტანსაცმელი გიტრიალებს თავში და არც სასიყვარულო გატაცებები.

დამშვიდობება არ ყოფილა ძალიან ნაღვლიანი. ნაღვლიანი უფრო ის თვალები იყო, შობის დილას მონასტრის დედებთან ერთად, შობის მისალოცად ჩასულმა, რომ დავინახე ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში. ყველა გადავკოცნე და უცებ შევხტი რეზოს ყვითელ ”მარშუტკაში,” იმ იმედით რომ ამ გამოცდებსაც ჩავაბარებ და ისევ წამოვალ-მეთქი. ფანჯრიდან ჩანდა პატარა, ვიწრო ხიდი და ტყეში ჩამაგრებული ულამაზესი ღილი- ბედიანის მონასტერი, თავში ჰოლდენ კოლფილდის სიტყვები ამიმოძრავდა :”თავში აზრადაც არ მომსვლია გუდ-ბაი მაი ლავ, გუდ- ბაი და ეგეთები-უბრალოდ, როცა მიდიხარ, უნდა გრძნობდე, რომ რაღაცას ”ტოვებ”.

2007 წელი:)

Read Full Post »

რას ვაკეთებ? არაფერსთქო, რომ ვთქვა ტყუილი იქნება. დღეს და გუშინ დღის სამ საათამდე მეძინა, მერე წამოვდექი და მთელი დღე იმაზე ვფიქრობდი, ამ ღამით კარგად რომ არ დამეძინება, როდისღა მოვასწრებ ძილსთქო. მოკლედ საკუთარ თავს ვადუნებ და ვადონდლოებ. ხვალიდან გამოფხიზლების კვირა იწყება. დილით წამოგდებების. გავარდნების და გამოვარდნების. მომენატრა ეს ყველაფერი.

თბილისიდან რაც ჩამოვედი წყალს ველოდი, წყალი კი არ მოდიოდა. რაღაცეებს თხრიან და დიდ მილებს ყრიან შიგნით, მგონი ქუთაისს მალე ეღირსება 24 საათიანი წყალმომარაგება. ამიტომ მახარებს ეს გადათხრილი გზები.

კიდე წასაკითხებს ვეძებ. მშვიდ წასაკითხებს, სადაც სითბოს ვიგრძნობ, შემწვარი ვაშლის სუნს, სადაც სიყვარული დამხვდება და თბილი ფარდები. იატაკზე შემოდგომისფერი ხალიჩა და უამრავი ბალიშები. უტასთან, რომ ვიყავი მაშინაც მენატრებოდა, ახლა კი მთლად გიჟს ვგავარ. დავდივარ და ჩემს თავს ვეუბნები, არა არ უნდა გაგიჟდეთქო. დედა შუშანიკი მწერდა გუშინ, თუ გჭირდება ჩამოვალო. მართლა უნდა გავგიჟდე დედა შუშანიკი იმხელა გზიდან, ჩემს გამო რომ ჩამოვიყვანო, ისე კი ზუსტად ვიცი, რომ ვთხოვო მეორე დღესვე ჩამოვა ბედიანიდან. უტა მეუბნება რატო აგიჟებ დედაოსო. რამდენიმე დღე გაგრძელდება ეს დეპრესია. მერე რაღაცეებს შევეჩვევი და ისევ ჩავდგები ჩემს რეჟიმში. უტამ თმების შეღებვა, თუ გამოგიყვანს მაგ მდგომარეობიდან, მაშინ შეიღებეო, ოღონდ ჯერ აღსარება ჩააბარეო. მერე ისიც მითხრა თუ გინდა ვინმე საინტერესო ადამიანს მიწერე რამეო. იმას კი ვერ ხვდება, რომ საინტერესო ადამიანი აღარავინაა ჩემთვის.

ცხელი სასმელი მინდა. თუ გინდა იყოს მარწყვის ჩაი, უტა რომ მიმზადებდა და მე რომ ტკბილს სუნზე გული მერეოდა. რა ვქნა ახლა ყველაფერი მომინდება. ხვალ კარგად ვიქნები, ზეგ ცოტა ცუდად, მერე ისევ კარგად და თანდათან ყველაფერი კალაპოტში ჩადგება. ხანდახან მომინდება ვიღაცეებთან დაკონტაქტება, მაგრამ ისევ უარვყოფ ამ აზრებს. ვიცი რომ, ძაან დავიღლები და ამიტომ მირჩევნია ჩემი თავი ასეთი მარტოსული ავიტანო.

ყავას ახლა არავინ მომიდუღებს. ჩემი თავის ამბავი, რომ ვიცი ახლა თუ დავლევ, ხვალ ღამემდე არ დამეძინება. უნდა გადმოვანგრიო წიგნების კარადა და იქნება რამე საინტერესო ვნახო წასაკითხი. წინა წლიდან შექსპირი გადმომყვა წასაკითხებში. არ მინდა და ვერ დამამშვიდებს სასულიერო ლიტერატურა, დიდი მოყვარული არც არასდროს ვყოფილვარ ასეთი წიგნების. მოკლედ ძიების პროცესში ვარ:)

ყველა სახლში ვართ. დედაჩემი კვლავაც დიდი ყურადღებით ეკიდება თავის ბლოგის განვითარებას. მარი თუ სახლშია სულ “პეტვილს” თამაშობს. სულ, სულ, სუუულ. აკოც პეტვილს თამაშობს, კიდე სოფო, კიდევ ზურა. ღმერთო რა საშინელებაა. მირანდა არ ვიცი რას აკეთებს, ჯერ სკოლა არ დაწყებია. რატომ არ ვწერ მამაჩემზე? რავიცი როდესმე დავწერ.

გუშინ ღამით წამომიარა და ერთ ქალს ფეისბუქიდან წერილი მივწერე, სადაც პატიებას ვთხოვდი და ბოდიშს ვუხდიდი. უტამ მომცა ამის სტიმული, რომ მიმეწერა. არადა იმ ქალს ადრე ჩემს მოსისხლე მტრად ვთვლიდი და მეგონა ვერასოდეს ვერ ვაპატიებდი რაღაცეებს. უუჰ რამდენი დრო გავიდა, მე კი ძვლივს მოვიშორე ძველი ბოღმები. ახლა მთელი მსოფლიოსთვის, რომ დამჭირდეს ბოდიშის მოხდა, დავუჩოქებ და ისე ვითხოვ პატიებას. ოღონდ ესეც უტამ უნდა მთხოვოს.

არანაირი მარწყვის მურაბიანი ჩაი, არც ყავა, მარიმ რძე მომიდუღა. უტამ სულაც არ მინდა ბლოგზე წერდე ჩემზეო…ნეტა მართლა ვახერხებდე ამას. ხვალიდან შევეცდები:)

წავედი წიგნები უნდა გადმოვანგრიო და ჩემი ისედაც დანგრეული დღის რეჟიმი ისევ უნდა ავბურდო. ცხელი სასმელებია ჩემი ნუგეში.

Read Full Post »

ხვალ მოთოვსო, მე კიდე ხვალ ამიტყდა წასვლა. მთელი დღე გასული ერთი წლის შემაჯამებელ პოსტზე ვფიქრობ და გონებაში ვწერ, მაგრამ ახლა გადვწყვიტე რომ ჯერ უნდა წავიდე,მერე უნდა მოვიდე და მაშინ დავწერო. დღეს საკმაოდ დაღლილი ვარ შემაჯამებელი პოსტისთვის. უტამ მკითხა ერთი დღის გამო წახვედიო ქუთაისშიო, გაუკვირდა ეს ერთ დღიანი გამოქცევა. რა ვქნა ვერ გაიგებს, რომ ვუთხრა ფანჯრები მქონდა გასწამენდითქო. ჰო, მთელი დილა ფანჯრებს ვწმენდდი და მკლავები დამაწყდა. მე ყველაფერს უკუღმა ვაკეთებ, ხალხი ახალი წლის წინა დღეებში წმენდს ფანჯრის მინებს, მე ახალი წლის დადგომის შემდეგ. ყველაფერს ინდივიდუალური განწყობა ჭირდება:)

წვიმს აქ საშინლად, მომაბეზრებლად და შეჩვეულივით ვარ ასეთ ამინდებს, მაგრამ მაინც ძაან მომბეზრდა წვიმა. ხვალ მოთოვსო ამბობენ და მეც დარწმუნებული ვიყავი მოთოვდა. შობას თოვლი იქნება. შობას დედა შუშანიკს ვნახავ, მანამდე ვნახავ უტას,  სადგურ “ოკრიბას” პაემანი ხვალაც არ ამცდება.

დედაჩემი მიხვდა ჰერპესების გამოჩენის მიზეზს, მამაჩემს მოვატყუე, მარის ისედაც ვუთხარი. დედაჩემსაც ვუთხარი და გაეცინა. რა ვქნა სასტიკად მეზარება ტყუილები.

ახლა ისე ვუზივარ კომპს, როგორც ზაფხულობით და გავიყინე.

დედა შუშანიკს ვენატრები. მეც მენატრება. რა კაია შობა ბედიანში.

აკოზე მინდა კიდე დაწერა. ამ ბოლო დღეებში ვხვდები, რომ ვერც ის გადამიყვარებს და ვერც მე გადავიყვარებ. შეიძლება ხშირად ვიჩხუბოთ და შეიძლება უმიზეზოდ არ გავცეთ ხმა ერთმანეთს, მაგრამ მაინც ისეა, როგორც უნდა იყოს. დედაჩემმაც თქვა, რომ არ შეიძლება ასე მოქცევა. მაგრამ იცი რა არის? ახალი წლის დღეებში, მეგონა მომილოცავდა და რომ არ მომილოცა, ამაზეც გავბრაზდი. მერე არც მე მივულოცე. :ბოღმა: დღეს ველაპარაკე . რადიოში ჩემს დღეებში იმუშავებს. რო ჩამოვალ ბედიანიდან, ავალ სახლში მაგასთან, მაგის საყვარელ პუფში ჩავჯდები და დაუკითხავად რო მივადგები, არა მგონია სახლიდან გამომაგდოს. გილოცავ აკო. ახლა თუ კითხულობ ამ ნაწერს, გეტყვი რომ იმ კვირაში პრესის სახლის კიბეებზე რო შეგხვდი, რო გაგვეცინა ორივეს და რო მკითხე როგორ ხარ შოო, ძაან მომინდა შენთან ერთად ყავის დალევა. შენზე დაწერაც მინდა რაღაცეების,მაგრამ მე ხომ ფანტაზიის უნარი არ მაქვს, ამირომ ვერ ვფუთავ, ისე როგორც საჭიროა. ხვალ დილით რვის ნახევარზე რადიოში რო ახვალ და მუშაობას დაიწყებ, მე ისევ თბილისი-ქუთაისის მარშუტკაში ვიქნები და რაღაც სიმღერების გაშვებას მოგთხოვ. ზესტაფონამდე მოგისმენ, მერე ცოტას ახრიალდება “ძველი ქალაქი” და მერე ჩემს უმსგავს სიმღერებს მოვუსმენ.

წავედი ეხა თორემ უტა იეჭვიანებს.

Read Full Post »

ბევრ რამეს ვაკეთებ უკუღმა, მაგრამ ამ ბევრიდან ერთს გამოვარჩევ. ჟურნალების კითხვას ბოლოდან ვიწყებ, მოვყვები და წინა გვერდამდე გადავათვალიერებ. ეს მარტო ჟურნალებზე მჭირს. ასე უკუღმა ვიწყებ ხოლმე რაღაცის მოყოლას, მთავარ სათქმელს ბოლოში მოვაქცევ და მსმენელს საერთოდ ვუკარგავ ინტერესს. განსაკუთრებულის თქმას არც ვაპირებ. ისე ჩვეულებრივად ვცხოვრობ, როგორც წინა დღეებში, წინა თვეებში, ჩვეულებრივად დავდივარ სადღაც- სადღაც, ხანდახან ვესწრები წირვებს, უფროსწორად ძირითადად ვესწრები ხოლმე, ვისმენ უამრავი ხალხის ლაპარაკს და ჯერჯერობით ყელში მაქვს ამოსული ჩემი რუტინა. ხანდახან ისეც ხდება ხოლმე, რომ რაღაც დიდი მოუთმენლობით ველოდები, ეს რუტინა ისევ როდის დამიდგება. ეგზოტიკური შეგრძნებები მოჰყვება ხოლმე ძველ ამბებს. მოკლედ 11 დღე რჩება ახალწლამდე, მე მიხარია, ახალ წელს ცოტას დავლევ, კარგად ვიქნები. ახლა სხვები მახსენდება. ნეტა ისინი რას იზამენ სულ შემთხვევით, რომ მოკვდნენ გუშინ? პატარა რვა წლის გოგონა და დედა. რა საჭიროა სიმბოლოები, არც ვიცი სიმბოლურია თუ არა, მაგრამ ახლა გავიგე იმ მემორიალზე გამოსახული ქალი, მწუხარე სახით გამოდმოსცემდა ტანჯვის და სიხარულის ზეიმს, სიკვდილის და სიცოცხლის ზეიმს, რომელიც ორივე სამყაროს ეკუთვნის. რა უცნაური დამთხვევაა, ახლაც უდანაშაულო ადამიანებს, პატარა გოგონას და დედის სახელს , ვიღაცეები ისევ თავიანთ სასარგებლოდ გამოიყენებენ. ასე უაზროდ არ უნდა კვდებოდნენ ადამიანები. უაზრო ბრძოლებში, უაზრო მშენებლობების დროს, უაზრო აფეთქებების დროს.

ტელევიზორს აღარ ვუყურებ ასე, რომ ამბებს მარტო სამარშრუტო ტაქსებში, მგზავრების საუბრებისგან ვგებულობ. გუშინ როცა სახლში ვბრუნდებოდი და მემორიალის ახლოს გზა ჩაკეტილი იყო და მარშუტკამაც, სხვა გზით მიმიყვანა სახლთან, მივხვდი რომ რარაც ცუდი ხდებოდა,მგზავრები იძახდნენ  მემორიალს 21-ში აფეთქებენო და დღეს ალბათ მიშა არის ჩამოსული და მაგიტომ გადაკეტეს გზებიო. მე არც ის ვიცოდი, როდის აფეთქებდნენ და არც ის გამეგო, მიშა კიდევ თუ ჩამოდიოდა ქუთაისში. მერე გავიფიქრე ალბათ ჩამოვიდა და კიდევ ვინმე ჩინოვნიკი გაროზგათქო.

პრეზიდენტმა შეწყვიტა იტალიაში ვიზიტი და ამ ამბის გამო დაბრუნდა საქართველოშიო, მესმოდა გუშინ ხმა სამზარეულოდან,ანუ ტელევიზორიდან. ვის სჯერა ახლა ამის? ეს საქმეც მალე ჩაიფარცხება, ვიღაცას ტყუილუბრალოდ დაადანაშაულებენ, შენს გამო დაიღუპა ის დედა-შვილიო, არასწორად დაგეგმე აფეთქებაო და კიდე უამრავი ხარხაურა. ცოტა ხანს ამ თემას ოპოზიციაც დაიხვევს ენაზე (ხელზე დახვევას ეძახიან ამას, მაგრამ ეგენი ენაზე დაიხვევენ), აი ნახეთ რა შედეგები მოგვიტანა გამარჯვების მემორიალის აფეთქებამო და სააკაშვილი ნამდვილად წასასვლელია იტყვიან. თან ადგილობრივი არჩევნებიც მოდის და ახლა უფრო მეტად გააქტიურდებიან. მთავრობა რას იზამს? ჯერ ამ საწყალ დედა-შვილს გაასვენებს, დაკრძალვის ხარჯებს აანაზღაურებს მერე კი გამარჯვების მემორიალის ადგილზე პარლამენტის შენობას წამოჭიმავს.

არადა ვის რაში სჭირდება პარლამენტის შენობა იქ? ანდა ვის რაში სჭირდებოდა გამარჯვების მემორიალი? საბჭოური გადმონაშთი. მე ასეთი რწმენა მაქვს, თუ რამდე ხდება ახალი, ეს ახალი კარგი უნდა იყოს, სიხარული უნდა მოჰქონდეს, ადამიანების კეთილდღეობისათვის უნდა იცვლებოდეს ყველაფერი, მათი ცხოვრება უკეთესობისკენ უნდა მიდიოდეს  და არა ვიღაც ჩინოვნიკების კეთილდღეობისათვის, რომლებიც ისედაც მშვენივრად გრძნობენ თავს. არც არაფერში გვჭირდებოდა ის მემორიალი, სადაც მარტო შეყვარებული წყვილები დადიოდნენ “საზასაოდ” და ნარკომანები ნემსის გასაჩხერად. მაგრამ რა დააშავეს იმ დედა-შვილმა, რომელიც ამ მემორიალის აფეთქებას შეეწირნენ და რატომ არის ამაში დამნაშავე იმერეთის გუბერნატორი მიშა ჩოგოვაძე, რომელიც სააკაშვილმა ასე უცებ მოისროლა.

11 დღეში ახალი წელი მოვა, ჩემს ეკრანზე ნაძვის ხეები და თოვლები დააყენა მარიმ . ეკრანი გადამიბარდნა თოვლმა.  გარეთ მოღრუბლულია ზამთრულად. ვგრძნობ ყველა ემზადება ახალი წლისთვის. იმ პატარა 8 წლის გოგოზე ვფიქრობ, ასე უეცრად საახალწლო სურვილებით ავსებული, რომ ვეღარ შეხვდება ახალ წელს. უბედურ და ბედნიერ ოჯახებზე ვფიქრობ, და მინდა სხვების გულისტკივილიც მესმოდეს და ახლოს მოდიოდეს ჩემთან.

ქალაქს ახლა აღარც მერი ჰყავს და აღარც გუბერნატორი. მერამდენეა აღარ ვიცი, მერები ზვიადიმ დაითვალა და მათი სიაც გამოაკრა რადიოში. ახლა ალბათ გუბერნატორებს დაითვლის:)

აღარც გამაჯვების მემორიალი აქვს, ძაან რომ გაუჭირდა ხალხს ამ მემორიალზე გამოსახულ მწუხარე სახის ქალს, ძუძუები დააძრო და ჯართში ჩააბარა. მაშინ ყველაფერს ჯართში აბარებდნენ, საკანალიზაციო ჭის თავსახურებიდან დაწყებული ამ ქალის ძუძუებით დამთავრებული. ეხა დავფიქრდი, იმ ადგილას მგზავრს ჩასვლა რომ მოუნდება რას იტყვის ნეტა. ხალხი მალე ეჩვევა ცვლილებებს, ყველაფერს მალე ივიწყებს, ესეც მალე დაავიწყდება და მძღოლს გამომწვევად ეტყვის პარლამენტთან გამიჩერეთო, როგორც ახლა ეუბნებიან ქუთაისში ერთადერთ “პოპულთან”  ჩასვლის დროს, ადრე კი იმ გაჩერებას “კიკვიძის ძეგლთან” გაჩერება ერქვა. კიკვიძის საქმეც არაა კარგად, მასაც მალე აიღებენ. დაწყებულია უკვე მასზე საუბარი. გუშინ მარშუტკიდან მოვკარი თვალი და საშინლად აუშნოებს ყველაფერს.

სულაც არ მადარდებს ძეგლების, ამ ცრუ ავტორიტეტების ბედი, უბრალოდ ამ გადმონაშთების ნგრევას უბრალო და უდანაშაულო ადამიანები არ უნდა ეწირებოდნენ . მებრალებიან ის ორნი თუ სამნი, ვუყურებ ქუთაისის პარლამენტის შენობის დიზაინს და მიჩნდება აზრი, რომ იმ შენობით შესაძლოა პირდაპირ კოსმოსში გავფრინდეთ. და გულში და ახლა აქაც იმ ანდაზას ვციტირებ, უძაღლო ქვეყანაში კატას აყეფებდნენო. იმედია ჩემი პესიმისტური განწყობა, ქუთაისურ პარლამენტთან დაკავშირებით არ გამართლდება. და ეს არ იქნება კიდევ ერთი უფუნქციო შენობა ქუთაისისთვის, იმ ძველი გამარჯვების მემორიალის მსგავსად.

მთბილა სახლში, ფეხებზე, ხელებზე და ყველგან. მსიამოვნებს დედაჩემი, საზარეულოში როცა ფუსფუსებს. დედა შუშანიკს ვკითხე რა ხდება ბედიანში არ მოუთოვია მეთქი. არაო, წვალობს,მაგრამ ჯერ არაო. მეც ველოდებიო. რო მოთოვს დედა შუშანიკი ადგება და თოვლიან ტყეში გაისეირნებს. ასე მითხრა მე. კიდე მითხრა ჩემი სიცოცხლე ბავშვი ხარო და ისე შემრცხვა, კინაღამ მოვკვდი სირცხვილისგან. გარეთ არა, მაგრამ აქ ისე დამითოვლა ეკრანი, წავედი რეზინის ბოტები უნდა ჩავიცვა და უნდა გადავთოვლო.

Read Full Post »

ისევ დილის რეჟიმში ვწერ პოსტებს,ანუ რადიოს სტუდიაში,სადაც შემოსვლისთანავე ვანიავებ ოთახს,სველი სალფეთქით ვწმენდ მაგიდას და აპარატურას,ვთბები,შემდეგ ისევ ვანიავებ და ასე გრძელდება იმ დრომდე,სანამ თავისუფლება არ ჩაგვერთვება და მეც,ცოტა ხანს მოვიცლი ბლოგისთვის. ბიძინა მაყაშვილის ბლოგს ვკითხულობდი დღეს დილით გადაცემაში,ადრეც მქონდა წაკითხული,მაგრამ დღეს ვერაფერი აღმოვაჩინე ისეთი, კარგიც რომ ყოფილიყო და წაკითხულიც,რომ არ მქონოდა,ამიტომ ბიძოს(ასე ეძახის დედა მარიამი)  ბლოგი წავიკითხე.

ახლა ის დროა,ჩვენი შენობის უკან ეკლესიაში,ზარებს რომ რეკავენ და მე ასე 2 წლის წინ,გრეჩიხასავით,ცალ ხელში სიგარეტით და მეორეთი მამა ღმერთით,ძე ღმერთით და სულიწმინდათი და კიდევ დარჩენილი 2 თითით ხელისგულში მიტყუპულით ,პირჯვარს რომ ვისახავდი. ნამდვილად არ არის სახუმარო თემა,მაგრამ ზარების რეკვაზე ეხლა ეს გამახსენდა. სტუდია ისეა გამთბარი,მგონია სადაცაა ჩამეძინებათქო,ნინო თარხნიშვილს ვუსმენდი ახლა ამინდის პროგნოზით თავისულებაზე და გამეღიმა,მეც მისნაირად ვითვლი ახალ წლამდე დღეებს,გრიგორიანული კალენდრით დღეს 321 დღეა,რაც იმას ნიშნავს რომ ახალ წლამდე სულ რაღაც 44 დღეა დარჩენილი. მგონი ასე ემართება ყველა დილის წამყვანს,რომელსაც კალენდართან აქვს შეხება. აღარ გავაგრძელებ რა სურვილები უკავშირდება ახალ წელს,ეს ისედაც ყველამ ვიცით,ჩვენ-ჩვენი და ჩემი რა საინტერესოა.

ჰოდა მიხარია.უცნაურია,მაგრამ გუშინდელი მზიანი ამინდი ძვლივს გადავიტანე. ხან წვიმიანებს ვერ ვიტან,ხან მზიანებს.მიჩვევაა ყველაფერი. შაბათ-კვირას გადაბმულად წვიმდა და გადაბმულად იღრუბლებოდა,შალასხმული და ყველაფერ მოფარებული დავდიოდი სახლში და ბესიკ ხარანაულს ვკითხულობდი და ვგრძნობდი,რომ ძაან მომწონდა. შაბათს შუდღიდან ინტერნეტი გათიშეს,როგორც ხდება შაბათ-კვირას,და პირველად ვიგრძენი რომ კომფორტში ვიყავი,თავიდან ცოტა კი წავიწუწუნესავით,თითქოს  დეპრესიაშიც ჩავვარდი,მაგრამ მერე წიგნების კარადას მივადექი და რაღაცეები გამოვჩხრიკე. ამ შაბათ-კვირას გადავათენე და მივხვდი,როგორ მენატრებოდა ეს მომენტი,როცა შუაღამემდე რაღაცეებს კითხულობ,რამდენჯერმე დაისხამ ლიმნიან ჩაის,რაღაცეებს ათვალიერებ,რაღაც მოგწონს. ბანალურია მაგრამ ცოტათი გავმდიდრდითქო,ასე მეგონა ამ დღეებში. ეს უცნაური შეგრძნება მქონდა,გაუაზრებელი,ხარანაულის წიგნის აღმოჩენის მერე. ვგრძნობდი,რომ კვირის შუაღამეც მაგარი იქნებოდა,ეხლაც ვიზოგებ მის ლექსებს. ამ კვირაში უნდა მეყოს,მერე მომავალ შაბათ-კვირას ინტერნეტის გათიშვის ჟამს,კიდევ რაღაცას აღმოვაჩენ.

უტას გაუკვირდა შენ ლექსები,რომ არ გიყვარდაო. ხოდა არც მიყვარს,უბრალოდ რაღაცეები ხანდახან მომწონს. ჩემთვის დავიწყე წერა,ამ მომენტს რომ დავუბრუნდი ბედნიერი გავხდი. ჯერ მობილურში ვწერ,შემდეგ კი კომპიუტერში გადამაქვს.

როგორ მიყვარს ამ გრიგორიანული კალენდრით დღეების დათვლა,ნაკიანი დღეების ჩათვლით. შობამდე რამე ძალიან კარგი ყავის ჭიქა უნდა ვიყიდო და დედა შუშანიკს წავუღო ბედიანში,რამე წელში გამოყვანილი,თხელი და დახვეწილი.სტანდარტული პარამეტებით მოკლედ:)მთხოვა წამომიღეო. ჰოდა ისღა დამრჩენია დღეეები დავითვალო და ასე გავაგრძელო არსებობა.

აი ძაან, რაღაცნაირი დილაა გარეთ,ჩემებური,ღრუბლიანი,ოდნავ ბნელი,რაღაცნაირად ზამთრის სუნმოტანილი დილა. მსმენელებს კი ვეუბნები,მზიან და კარგ ამინდს გისურვებთთქო,მაგრამ ეს ამინდი მე საშინლად მომწონს. ჰოდა დღეს ეს ამინდი იქნება და თუ მარტო, ეს ამინდი მყოფნის ბედნიერებისთვის,მაშინ ჩემს ბედს ძაღლი არ დაჰყეფს:)

ვფიქრობ რა უნდა მოხდეს ამ კვირაში საინტერესოთქო. მგონი არც არაფერი დამიგეგმავს,მაგრამ თუ ღვთიური მანქანები:) ინებებენ მშვენიერი რაღაცეებიც შეიძლება მოხდეს,მაგრამ მე ასეთი ზედმეტი ოპტიმიზმით არ ვარ დაჯილდოებული. ვიცი ჩვეულებრივი კვირა იქნება,გადაბულად ვიმუშავებ რადიოში,მერე სახლშიც მომწყინდება,უტას რაღაცაზე გავუნაწყენდებისავით, ვეტყვი საერთოდ არ მინდა შენი ყურადღება,რამეს კი არ გაძალებთქო,არადა ზუსტად ყურადღება და მისი ყოფნა მენდომება:) უიმეე ქალებიი…სახლს დავალეგებ ჰო,დავწმენდ ,დავრეცხ,წავიკითხავ. აი ეს აუცილებლად მოხდება,სხვა კარგი და მნიშვნელოვანი,უკვე ჩემს ძალებს აღემატება.

აქ ვორდპრესი ჭედავს,პირველად გამახსენდა,რომ დასურათებული პოსტი უმჯობესია და ამ დროსაც ჭედავს აქაურობა. თოვლის ბაბუა,რომ კალენდარს ითვლის შობამდე აი ეგეთი ფოტო უნდა დამედო.

ჩემ პონტშია ეგეც. როგორ მიყვარდა ბავშვობაში კალენდრის ახევები. ახლა ყველა ციფრულ კალენდრებზე გადავედი,მაგრამ ძველი რომანტიკა არ დაკარგულა ჩემთვის.

ჰოდა დროზე მოდი ახალო წელო!

Read Full Post »

%d bloggers like this: