Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘დედა’

თამუნამ მომიძებნა ვესტლის “გოგონა ავრორა ც კორპუსიდან”, რისთვისაც უზომოდ მადლიერი ვარ მისი, მერე ერთ საღამოს ხათუნასთან გავირბინე , წამოვიღე და მას შემდეგ ვიზოგებ, ყველაზე კარგი, ბელგიური შოკოლადივით, დეიდაჩემმა ჩამომიტანა და ეხლაც სულ მისი გემო მახსენდება, როცა შოკოლადი მინდა.

ანა კატრინე ვესტლი კი, ისევე როგორც ასტრიდ ლინდგრენი არიან კეთილი ჯადოქრები და დედამიწის ზურგზე არ მეგულება ერთი ადამიანიც კი, რომელიც მათი წიგნების წაკითხვის შემდეგ უფრო მეტად კეთილი არ გამხდარიყო, ყოველ შემთხვევაში ცოტა ხნით მაინც 🙂 მე ეგრე ვარ, როცა ვკითხულობ ავრორას, მისი ძალიანი კარგი მამიკოს, დედიკოს და პატარა ძამიკო სოკრატის შესახებ ამბებს, იმ დროს ვარ ყველაზე კეთილი გოგო, რომელიც იმ წამს მზადაა და გადაწყვეტილი აქვს ყველაზე კარგი გოგო გახდეს საუკეთესო გოგოებს შორის. არ ვიცი გამოუვა თუ არა, მაგრამ ძალიან უნდა და ამაზე ხშირად ფიქრობს. უფრო ხშირად იმას ფიქრობს, რომ არ გამოუვა და ზის ყურჩამოყრილი  :/

ნორვეგიის ერთი პატარა ქალაქი, ურბანიზაციის შედეგად კი ისე ძალიან მიუახლოვდა ტყეს , რომ ხეები ძირს წაიქცნენ და დაიხოცნენ, კორპუსები კი ხეებზე მაღლები გაიზარდნენ და ამ ერთნაირ კორპუსში გადმოსახლებულ გოგოს ავრორას, ძალიან ეშინია სადმე არ დაიკარგოს, მაგრამ მამამ კარზე ყველაზე გამორჩეული აბრა გააკრა და ის არასოდეს დაიკარგება. ეს ისეთი ამბავია, რომელიც სულ დეტალებში მინდა მოგიყვეთ, მაგრამ ჯობია თქვენ წაიკითხოთ, თუ სადმე იშოვით ამ წიგნს, მაღაზიებში დანამდვილებით გეტყვით ვერ გადააწყდებით, მაგრამ ბიბლიოთეკებში შეიძლება მოიძიოთ, 1976 წლის გამოშვება, “ნაკადულის” გამომცემლობით. 10 წლის შემდეგ კი მეც დავიბადე, მეც კორპუსებში მომიწია ცხოვრებამ, პირველი წიგნი რომელიც წავიკითხე ეს იყო და მთელი ბავშვობა ავრორა მეგონა ჩემი თავი, უფროსწორედ ავრორა ვიყავი, პეპიც ხომ საშინლად მიყვარდა, მაგრამ პეპი მე ვერასდროს გავხდებოდი, იმიტომ რომ მისნაირი მამაცი ვერ ვიყავი, მთელი ბავშვობა ბიჭების მეშინოდა, ჩვენთან ხომ ბიჭებს აგრესიულ, მონადირე, თავდამსხმელ კაცებად ზრდიან, რომლებიც პატარაობიდანვე ავლენენ თავიანთ აგრესიას გოგოების მიმართ, ეჭვი მეპარება იმ ბიჭების მშობლებს ცოტა დრო გამოეჩინათ თავიანთი ბიჭი შვილებისთვის, რომ სიძლიერე არ ნიშნავს მეორე ადამიანის დაჩაგვრას, რომ არასოდეს არ უნდა ჩაკეტო გოგო განგებ ლიფტში, არასოდეს არ უნდა გადმოუბრუნო პატარა ჯამი წითელი, დაფხვნილი აგურის სუპით, რომელიც ქვაზე შემოუდგამს და სახლობანას თამაშობს, არასდროს არ უნდა გადაუგდო შენს მეზობელ გოგოს თავისი საყვარელი კატა ცხრა სართულიანი კორპუსის სახურავიდან. მოკლედ, მე ბიჭები ძალიან არ მიყვარდნენ ბავშვობაში, მათში ავთენტურ მტერს ვხედავდი, რომელიც იმისთვის იყო გაჩენილი, რომ დავეჩაგრე 🙂

რა თქმა უნდა, მერე მივხვდი, რომ ზოგს აღზრდა დააკლდა და ეს მათი პრობლემა იყო და არა ჩემი. (აღზრდა კი არ დააკლეს, არასწორად აღზარდეს მთლიანად)

ხოდა ავრორაც მე მგავს, მასაც ეშინია მეზობელი ბიჭის, ჭორიკანა დეიდების, მასაც ადარდებს საზოგადოებრივი აზრი იქამდე, სანამ მამა არ აუხსნის, რომ ისინი განსხვავებულები არიან და ეს განსხვავებულობა არ არის ცუდი.

ეს არის ღრმად ფემინისტური საკითხავი პატარებისთვის, მოზრდილებისთვის, ასაკოვნებისთვის. უბრალოდ იმისთვის, რომ ჩვენი სტერეოტიპების მიღმაც დავინახოთ ადამიანები და მათი სოციალური როლები.

და არა მარტო ასეთი სწორხაზოვანი საკითხავი, უბრალოდ ძალიან , ძალიან პოზიტიური წიგნი 🙂

პ.ს ჩვენ ყველას გვაქვს ჩვენი ტირილტოპენი, სადაც ჩვენი ბავშვობა ცოცხლობს, ხოდა ყველაზე კარგი გამოსავალი ცოტა ხანს იქ დაბრუნება და მასზე წერაა.

Read Full Post »

არაფრის დაწერას არ ვაპირებდი,უბრალოდ ჯერ არ მეძინება და სანამ კომპთან არ დამეძინება,მეც არსად წასვლას არ ვაპირებ.მარი იხედება სარკეში და თავისი თავი ძაან მოწონს,ვგიჟდები როცა ქალი აღმოაჩენს,რომ ლამაზია თურმე და ეს აღმოჩენა ძაან ახარებს.ვგიჟდები ასეთ გოგოებზე თავისი თავები,რომ მოსწონთ და უყვართ.როცა  იციან,რომ ლამაზი ტუჩები და ლამაზი თვალები აქვთ და საერთოდ არ არის საჭირო კაცების დაუხვეწავი და ვულგარული კომპლიმენტები.აი ისეთი,როგორიც არის;”დღეს ყველაზე ლამაზი ხარ,დღეს განსაკუთრებით გამოიყურები”.კიდე ისეთ ქალებზე ვგიჟდები,სარკეში შიშვლები დიდხანს რომ ათვალიერებენ საკუთარ სხეულს,როცა მოწონთ და როცა არ მოსწონთ რაღაცეები.ცდილობენ საკუთარ თავში შეცვალონ და სიახლეები აღმოაჩინონ.მე მგონი ქალის არსი სწორედ ამას გულისხმობს:უამრავი დაფარული სილამაზის აღმოჩენას.ზოგ შემთხვევაში ასეთ სიახლეებს თავად ქალები აკეთებენ,ზოგჯერ კი მათ აღმოჩენებში თავად კაცები ეხმარებათ.მე მაინც ვფიქრობ,რომ ასეთი კაცები ცოტა არიან,მაგრამ ჩემს შემთხვევაში მართლა ასე მოხდა.უტამ მთლიანად აღმომაჩინა და მიპოვა.ხო საშინლად პათეტიურია,მაგრამ მართლა ასე მოხდა.უამრავი ახალი თვისება გამოიკვეთა ჩემში,რომელიც შეიძლება ცუდიც  იყოს და კარგიც,მაგრამ მთავარია,რომ ისინი გამოჩნდნენ.

სპონტანურად წამოიწია ეს თემა.არც ვაპირებდი ამაზე დამეწერა.ხვალ თმებს ვიჭრი,ცოტა უნდა დავიმოკლო.ჩავეწერე უკვე ჟანასთან.ჟანა ყველაზე კარგად ჭრის და საერთოდ რაღაც მაგიური ხელები აქვს ამ ქალს,მისი სალონიდან სულ სხვანაირები გამოდიან.ძველებურები,მაგრამ მაინც ახლები.

ხვალ კიდევ დილით უნდა ავდგე ძალიან ადრე.ვმუშაობ რადიოში:( ადრე არ მეზარებოდა ადგომა,მაგრამ ეხლა როცა ვიცი რამდენიმე დღეში უტა უნდა ვნახო,საერთოდ გული არ მიჩერდება იქ და გამოქცევაზე ვარ.ვერაფრით ვინუგეშებ თავს.მერე მოვდივარ სახლში,ვბოდიალობ და ვბოდიალობ,შევიჭყიტავ ფეისბუქზე,მერე მაილზეც-სადაც არასდროს არ მხვდება წერილები,მერე ისევ ფეისბუქი,რომელიც საშინლად მაღიზიანებს.დღეს რამდენიმე უცნობი ამოვშალე,რომლებიც პირველივე დღიდან დამემატნენ და აზრზე არ ვარ რატო.ჰოდა საერთოდ არ მჭირდება ეს უცნობები…

ძილის დროც დგება,იმაზე ვიფიქრებ როგორ მაგრად ჩამეხუტება.აი ისე ძვლების დამტვრევამდე მინდა ეს ჩახუტება.

იმედია დილის ექვსამდე კარგ სიზმრებს ვნახავ,მერე კი დარეკავს ალარმ:) და მეც წამომაგდებს საწოლიდან,ჩავიცვამ ფართხა-ფურთხით იმას,რაც საჭიროა იმისთვის,რომ შიშველი არ აღმოვჩნდე ქუჩაში,ვილოცებ და გავვარდები სახლიდან.

დღეს მთელი დღე ვწუხვარ იმაზე,რომ უზრდელი ვარ და საშინლად ვიგინები ზოგჯერ.

მართლა ვწუხვარ.დედას ვფიცავარ,უტას ვფიცავარ და მარის ვფიცავარ.

ღმერთო დამიბლოკე ეს სიტყვები :(:(:(

Read Full Post »

%d bloggers like this: