Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ინტერნეტი’

რადგან ხვალიდან შაბათ-კვირა იწყება,მეც ჩემებური გამოსავალი ვიპოვე,დეპრესიაში რომ არ ჩავვარდე და მთელი დღეები უბედურად მყოფმა არ გავატარო. საქმე რაშია? ვაპირებ ღამეების გადათენების პრინციპით,ვებრძოლო შაბათ-კვირის სევდიან და რუტინულ ხასიათს. ამიტომ დღესაც გადავათენებ და ხვალ მთელი დღე ვიძინებ,ასე მოვიქცევი შაბათ ღამითაც, კვირა ღამითაც, მერე კი რადიოში მუშაობის დღეებში,ისევ ჩავდგები ჩვეულებრივი დღის რეჟიმში და მოწყენილობაც გამივლის.

მგონი მშვენიერი გამოსავალია. ახლა როცა ლიმნიან წყლიანით შესრუტული კომპთან ვზივარ,რომელიც მთელი ღამის განმავლობაში საკმარისად გამომაშრობს,ისე რომ ხვალ ლოგინიდან წამოდგომის თავი არც მექნება , ვინარჩუნებ ოპტიმისტურ განწყობას და ბედნიერი ვარ,რადგან ხვალ მთელი დღე ვიძინებ,გარეთ იქნება საშინელი ამინდი. ასწორებს ძილი წვიმაში. თან ჩემი ლოგინი ფანჯარასთანაა და წკაპუნი წვეთების რომანტიული ძილის პირობას შემიქმნის.

მთელი დღე სახლში ვარ და მთელი დღე მძინავს,ჩემი მამიდაშვილი მოვიდა ,ძილში თავის ამბებს მიყვებოდა. მოკლედ სასიყვარულო განწყობით ვარ მოცული ამ დღეების განმავლობაში,დაუფიქრებლად გავცემ რჩევებს, თითქოს დიდი გამოცდილების ვიყო ამ სფეროში. ყველა შეყვარებულია ჩემს ირგვლივ,დედაჩემის გარდა. დედაჩემსაც რომ შეუყვარდებოდეს ვინმე,ესეც კი გამიხარდება. მასობრივი ბედნიერიზაცია მჭირდება ჩემს ირგვლივ,გახარებული და ღიმილიანი ადამიანები. მარის შვიდ თვიანი მიმოწერა,ერთ ყმაწვილთან,ახალ ეტაპზე გადადის. მარი ბედნიერია,მაგრამ სულ მსაყვედურობს,ჩემი ამბით არ ინტერესდებიო. მართლა არ ვინტერესდები,არ ვიცი რატომ,ალბათ იმიტომ რომ სერიოზული გრძნობას ჯერჯერობით ვერ ვხედავ და მორიგ სასიყვარულო თამაშის ამბები არ მაინტერესებს. მინდა მარი ბედნიერი იყოს და ყველა მამრობითის მეშინია,ვინც მის ირგვლივ ტრიალებს,მეშინია რამე არ აწყენინონ.

მირანდა იწერს სასიყვარულო და თინეიჯერულ ფილმებს და ბედნიერი სახით შესცქერის ამ ჰოლივუდურ ბრჭყვიალობებს. მეც გავიარე ეს ასაკი. ამიტომ არა უშავს,ხანდახან მეც ჩავუჯდები,მიდი რამეს ვუყუროთთქო. ძირითადად კოლეჯებზე აქვს გადმოწერილი ფილმები და იქაურ სიტუაციებზე. მოკლედ ჰაი სქულებში,რომ სიტუაციებია,იმაზე ოცნებობს თვითონაც.

ხვალ ვიქენდები იწყება. ვიქენდი უფრო ბედნიერ დღეებს ნიშნავს ჩემთვის,მაგრამ ხვალ ნამდვილი შაბათ-კვირა დაიწყება,ანუ ქართველები რომ ვეძახით “უქმეებს”. სტუდია “მონიტორის” და უტას გაკეთებულ ფილმებს ვიწერ და ამ დღეებში ამათ ვნახავ,მერე ძაან რომ გადავიღლები,მირანდას ფილმებს ჩავუჯდები.

რამდენიმე წუთის წინ,ასე 45 წუთის წინ, როცა უტას ვწერდი სკაიპში, გამახსენდა შარშანდელი დეკემბერი,დიდიხანი არ მყავდა მაშინ ნანახი. ეს გავახსენე და კიდე გული რო მიბუქნავებდა სარქველებში. რა ლამაზი სუნი იდგა მის კისერშიიი:) (თქმა რომ იციან კიდევ,რა ლამაზი სიმღერააო,მაგიტომ ვთქვი მეც;). იმაზე დავიწყეთ ლაპარაკი,ვის როგორ უხარია ერთმანეთის დანახვა და და ვის რა და როგორ ემართება ჰოდა ბოლოში მე დავსვი შეკითხვა,რასაც თავად ვპასუხობ ხოლმე. იხილეთ:))))
[22:45:20] shorena: anu ra gamodis?
[22:45:30] shorena: dzaan miyvars ase sakitxis dasma
[22:45:31] shorena: 🙂
[22:45:44] shorena: anu is gamodis ro ertmanetze vgijdebit
[22:45:52] uta: xo ratqmaunda
ეს რათქმაუნდა აქ ძაან ყალბად ჩანს და მეცინება. იმას კი არ ვამბობ ყალბად თქვათქო,უბრალოდ აქ ასე ჩაჯდა. მოკლედ მე ჩემებურად ვაფრენ,ჩემებურად ვჭედავ და ჩემებურად ვახურებ. ჰო კიდე ჩემებურად ვარ ბედნიერი,ანუ რა კაიაა სიცოცხლე:)

ამ პოსტის ნაცვლად აქ უნდა ყოფილიყო,საშინელი სიტყვებით დაწერილი პოსტი,ლანძღვა-გინების კორიანტელი,რომელსაც ვუთვლი ახალი ქსელების ინტერნეტს ქუთაისში,ხვალ რომ გაითიშება,მთელი 2 დღით ინტერნეტი (ჩვენზე ზრუნავენ,შაბათ-კვირას კარგად დასივენონო),კიდევ წყალკანალტრესტს,არ ვიცი რას ეძახიან მაგათ ქუთაისში,კიდევ ელექტროენერგიისტრესტს:) არც ეგ არ ვიცი რას ეძახიან,უბრალოდ ვიცი ის რომ ნერვები მეშლება შუქის გაუფრთხილებელი წასვლებით ყოველ წამ -წუთს.

ამ ყველაფერზე უტასაც ძაან ეშლება ნერვები,ასე რომ ის პოსტი რომ დავწერო,იმედია ძაან არ გაჭედავს. თუ დავწერ,წინასწარ ვითხოვ პატიებას.

Read Full Post »

ისევ დილის რეჟიმში ვწერ პოსტებს,ანუ რადიოს სტუდიაში,სადაც შემოსვლისთანავე ვანიავებ ოთახს,სველი სალფეთქით ვწმენდ მაგიდას და აპარატურას,ვთბები,შემდეგ ისევ ვანიავებ და ასე გრძელდება იმ დრომდე,სანამ თავისუფლება არ ჩაგვერთვება და მეც,ცოტა ხანს მოვიცლი ბლოგისთვის. ბიძინა მაყაშვილის ბლოგს ვკითხულობდი დღეს დილით გადაცემაში,ადრეც მქონდა წაკითხული,მაგრამ დღეს ვერაფერი აღმოვაჩინე ისეთი, კარგიც რომ ყოფილიყო და წაკითხულიც,რომ არ მქონოდა,ამიტომ ბიძოს(ასე ეძახის დედა მარიამი)  ბლოგი წავიკითხე.

ახლა ის დროა,ჩვენი შენობის უკან ეკლესიაში,ზარებს რომ რეკავენ და მე ასე 2 წლის წინ,გრეჩიხასავით,ცალ ხელში სიგარეტით და მეორეთი მამა ღმერთით,ძე ღმერთით და სულიწმინდათი და კიდევ დარჩენილი 2 თითით ხელისგულში მიტყუპულით ,პირჯვარს რომ ვისახავდი. ნამდვილად არ არის სახუმარო თემა,მაგრამ ზარების რეკვაზე ეხლა ეს გამახსენდა. სტუდია ისეა გამთბარი,მგონია სადაცაა ჩამეძინებათქო,ნინო თარხნიშვილს ვუსმენდი ახლა ამინდის პროგნოზით თავისულებაზე და გამეღიმა,მეც მისნაირად ვითვლი ახალ წლამდე დღეებს,გრიგორიანული კალენდრით დღეს 321 დღეა,რაც იმას ნიშნავს რომ ახალ წლამდე სულ რაღაც 44 დღეა დარჩენილი. მგონი ასე ემართება ყველა დილის წამყვანს,რომელსაც კალენდართან აქვს შეხება. აღარ გავაგრძელებ რა სურვილები უკავშირდება ახალ წელს,ეს ისედაც ყველამ ვიცით,ჩვენ-ჩვენი და ჩემი რა საინტერესოა.

ჰოდა მიხარია.უცნაურია,მაგრამ გუშინდელი მზიანი ამინდი ძვლივს გადავიტანე. ხან წვიმიანებს ვერ ვიტან,ხან მზიანებს.მიჩვევაა ყველაფერი. შაბათ-კვირას გადაბმულად წვიმდა და გადაბმულად იღრუბლებოდა,შალასხმული და ყველაფერ მოფარებული დავდიოდი სახლში და ბესიკ ხარანაულს ვკითხულობდი და ვგრძნობდი,რომ ძაან მომწონდა. შაბათს შუდღიდან ინტერნეტი გათიშეს,როგორც ხდება შაბათ-კვირას,და პირველად ვიგრძენი რომ კომფორტში ვიყავი,თავიდან ცოტა კი წავიწუწუნესავით,თითქოს  დეპრესიაშიც ჩავვარდი,მაგრამ მერე წიგნების კარადას მივადექი და რაღაცეები გამოვჩხრიკე. ამ შაბათ-კვირას გადავათენე და მივხვდი,როგორ მენატრებოდა ეს მომენტი,როცა შუაღამემდე რაღაცეებს კითხულობ,რამდენჯერმე დაისხამ ლიმნიან ჩაის,რაღაცეებს ათვალიერებ,რაღაც მოგწონს. ბანალურია მაგრამ ცოტათი გავმდიდრდითქო,ასე მეგონა ამ დღეებში. ეს უცნაური შეგრძნება მქონდა,გაუაზრებელი,ხარანაულის წიგნის აღმოჩენის მერე. ვგრძნობდი,რომ კვირის შუაღამეც მაგარი იქნებოდა,ეხლაც ვიზოგებ მის ლექსებს. ამ კვირაში უნდა მეყოს,მერე მომავალ შაბათ-კვირას ინტერნეტის გათიშვის ჟამს,კიდევ რაღაცას აღმოვაჩენ.

უტას გაუკვირდა შენ ლექსები,რომ არ გიყვარდაო. ხოდა არც მიყვარს,უბრალოდ რაღაცეები ხანდახან მომწონს. ჩემთვის დავიწყე წერა,ამ მომენტს რომ დავუბრუნდი ბედნიერი გავხდი. ჯერ მობილურში ვწერ,შემდეგ კი კომპიუტერში გადამაქვს.

როგორ მიყვარს ამ გრიგორიანული კალენდრით დღეების დათვლა,ნაკიანი დღეების ჩათვლით. შობამდე რამე ძალიან კარგი ყავის ჭიქა უნდა ვიყიდო და დედა შუშანიკს წავუღო ბედიანში,რამე წელში გამოყვანილი,თხელი და დახვეწილი.სტანდარტული პარამეტებით მოკლედ:)მთხოვა წამომიღეო. ჰოდა ისღა დამრჩენია დღეეები დავითვალო და ასე გავაგრძელო არსებობა.

აი ძაან, რაღაცნაირი დილაა გარეთ,ჩემებური,ღრუბლიანი,ოდნავ ბნელი,რაღაცნაირად ზამთრის სუნმოტანილი დილა. მსმენელებს კი ვეუბნები,მზიან და კარგ ამინდს გისურვებთთქო,მაგრამ ეს ამინდი მე საშინლად მომწონს. ჰოდა დღეს ეს ამინდი იქნება და თუ მარტო, ეს ამინდი მყოფნის ბედნიერებისთვის,მაშინ ჩემს ბედს ძაღლი არ დაჰყეფს:)

ვფიქრობ რა უნდა მოხდეს ამ კვირაში საინტერესოთქო. მგონი არც არაფერი დამიგეგმავს,მაგრამ თუ ღვთიური მანქანები:) ინებებენ მშვენიერი რაღაცეებიც შეიძლება მოხდეს,მაგრამ მე ასეთი ზედმეტი ოპტიმიზმით არ ვარ დაჯილდოებული. ვიცი ჩვეულებრივი კვირა იქნება,გადაბულად ვიმუშავებ რადიოში,მერე სახლშიც მომწყინდება,უტას რაღაცაზე გავუნაწყენდებისავით, ვეტყვი საერთოდ არ მინდა შენი ყურადღება,რამეს კი არ გაძალებთქო,არადა ზუსტად ყურადღება და მისი ყოფნა მენდომება:) უიმეე ქალებიი…სახლს დავალეგებ ჰო,დავწმენდ ,დავრეცხ,წავიკითხავ. აი ეს აუცილებლად მოხდება,სხვა კარგი და მნიშვნელოვანი,უკვე ჩემს ძალებს აღემატება.

აქ ვორდპრესი ჭედავს,პირველად გამახსენდა,რომ დასურათებული პოსტი უმჯობესია და ამ დროსაც ჭედავს აქაურობა. თოვლის ბაბუა,რომ კალენდარს ითვლის შობამდე აი ეგეთი ფოტო უნდა დამედო.

ჩემ პონტშია ეგეც. როგორ მიყვარდა ბავშვობაში კალენდრის ახევები. ახლა ყველა ციფრულ კალენდრებზე გადავედი,მაგრამ ძველი რომანტიკა არ დაკარგულა ჩემთვის.

ჰოდა დროზე მოდი ახალო წელო!

Read Full Post »

”ნიკო ნერგაძემ გაგაცნოთ ახალი ამბები,ლაპარაკობს რადიო თავისუფლება”.ეს დროა,ანუ როცა მე მუშაობას დროებით ვწყვეტ და რადიო ”თავისუფლება” გვერთვება პარტნიორ რადიოებს და მეც ამ დროს გავდივარ,ვიდუღებ ყავას,მერე ისევ შემოვდივარ სტუდიაში და ვხსნი ნიუ პოსტის ფანჯარას.ამას მარტო ამ დროს ვახერხებ,როცა ვმუშაობ.უთბილესად ვარ სტუდიაში,ელექტრო ღუმელი მაქვს ფეხებთან მორთხმული და ვფიქრობ იმაზე,როგორ უხარისხოდ ვატარებ შაბათ-კვირას ჩემს ცხოვრებაში.უხარისხობასთან ერთად შაბათ-კვირას,უინტერნეტობაც უნდა დავამატო,რადგან ყოველ ვიქენდზე ეს ტრადიციად ჩამოყალიბდა.შაბათ შუადღეზე გაითიშება და ორშაბათამდე ინტერნეტ სამყაროს ვემშვიდობები.ეს ქუთაისური ინტერნეტის დამახასიათებელი თავისებურებანია.უტამაც ასე მითხრა,ეს რაღაც ახალი ქუთაისური მოვლენააო.ჰო ზუსტად ასე ხდება.ვერ ვიტყვი,ინტერნეტი რომ მქონოდა ბლოგს გადავაკვდებოდი და პოსტების წერაში გავატარებდი დღეებსთქო,მაგრამ ძალიან ბევრი საქმის გაკეთბას რომ ვერ შევძლებდი ეს უკვე ვიცი.ვიდებოდი კომპთან და ამტკივდებოდა ხერხემალი და წელი,რომელიც ამ ბოლო დროს შესამჩნევად მაწუხებს.ზუსტად არ ვიცი,რომელი მაწუხებს უფრო მეტად,მაგრამ ეგ კია,რომ ძალიან მალე მეღლება წელი.

ასე რომ მადლობა  ”ახალ ქსელებს”,რადგან შევძელი ამ შაბათ-კვირას დამეწერა გადაცემის პროექტი,რომელსაც სახელი ვერაფრით ვერ დავარქვი.მთელი თვეა სახელს ვუტრიალებ და ვერაფერს ვიფიქრებ საინტერესოს.აბა,მართლა ”მიკროტალღურ ღუმელს” ხომ არ დავარქმევ? არ ვიცი რა ვქნა,აკო გამებუტა,ყოველშემთხვევაში,სახლში დაგირეკავო და აღარ დაურეკია,არადა მასაც ჩემნაირად აქვს ამ პროექტზე უფლებები და ვალდებულებები.ასე რომ,დღეს კიდევ ერთხელ მომიწევს შეძახება,რომ მესტუმროს და გადაცემის სახელი მოვიფიქროთ.მარტო ეს დარჩა.არადა რა კარგი იყო ”ფორთოხალი”,რა მარტივი და რა კარგად დასამახსოვრებელი…:(

ეს დღეებია ბედნიერი ვარ,არა წელიწად ნახევარია ყოველდღე ბედნიერი ვარ,მაგრამ ამ წელიწად ნახევრის მანძილზე,ყოველ თვეში,იმ ავად სახსენებელი კრიტიკული დღეების დროს,მეც მივადგები კარს ჩუმად და ვტირი,სხვამ რომ არ გაიგონოს.არადა ჩუმად ტირილს არანაირი მუღამი აქვს.მე ხმამაღლა ტირილები მევასება,ღრიალში რომ გადამდის.ამ დღეების მანძილზე,კიდევ უარესად შემიყვარდა უტა,კიდევ თავ- პირს ვიმტვრევ მასზე ფიქრის დროს,ათასნაირ რომანტიკულ მელოდრამებს ვდგამ,უამრავს ვკოცნი და მისი სუნიდან ვერ ამოვდივარ,ანუ კისრიდან,ანუ ყელიდან.მოკლედ უსაშინლესად კარგად ვარ,რომ არა ეს საშინელი პმს-ი.ანუ სულ რომ მეღრიალება და სულ რომ მეღნავილება.ყველა წინადადებაზე,რომ მეტირებინება…დედა მაკრინეს ნაჩუქარ წიგნს ვკითხულობ,დაბადების დღეზე მაჩუქა,ანტონ სუროჟელის ინტერვიუებია,რომელიც  ბიბისის ეთერში გადიოდა.ქართულად კი გამომცემლობა ”სიესტამ” დაბეჭდა. ვკითხულობ და ისეთი კაია,მინდა ყველამ წაიკითხოს.მარიმ მინდა წაიკითხოს ძაან,დედაჩემმა,მირანდამაც მინდა,მაგრამ მირანდა ამჯერად ჰარი პოტერს კითხულობს და თავის დიდ დროს ”თვითშთაგონებას” უთმობს,არ სვამს ჩიყვის თუ რაღაცის საწინააღმდეგო წამლებს და გონია,რომ ეს თვითშთაგონება სიბნელეში,განკურნავს ჩიყვისგან.კიდე ვინ მინდა,რომ წაიკითხოს ეს წიგნი?რავიცი,მამაჩემი ასეთ სულიერ ლიტერატურას არ კითხულობს. მე კიდე უტას მინდა წავუკითხო,თითონაც წაიკითხავს,მე რომ დავამთავრებ მაგრამ რა ვქნა მე მინდა რომ ვუკითხო,ჩემი ხმით,მისი თავი რო მედოს კალთაში და რო მისმენდეს.რა გამოუსწორებელი რომანტიკოსი ვარ..ჰიიჰ..ერთ დროს მე ვკითხულობდი მამა ელიზბარს მარკ ტვენის ტომ სოიერის თავგადასავალს და უფლისწულს და მათხოვარს და მიკვირდა როგორ შეიძლება,სხვისი წაკითხულიდან გაიგო რამეთქო.(მამა ელიზბარი მომენატრა:()

დღეს ბერლინის კედლის დაცემის 20 წლისთავს  იზეიმებენ გერმანიაში.დიდი ქვეყნის ლიდერები დღეს ბერლინში მოიყრიან თავს,და ამ დღეს ვისღა ახსოვს ედუარდ შევარდნაძე:)ისე ბავშვობაში  არაფრით  მჯეროდა,რომ შევარდნაძეს რამის დანგრევა შეეძლო.დიდი დრეა გერმანელებისთვის მოკლედ.

მე რა მინდა დღეს? უსაქმური ვარ და მინდა არაფერი ვაკეთო,მაგრამ დღეს ჩემი სიზარმაცის 23 წლის კედელთან ბრძოლას ვიწყებ და იქნებ მეც შევძლო,ამ კედლის დანგრევა:)მორჩა ნახევარი დღეებით ცხოვრება და თავის გაფრთხილებაზე ზრუნვა.დღეიდან თავდაუზოგავობაზე გადავდივარ.მე ჩემი მაქსიმუმი უნდა გავაკეთო. ვაიმე რამხელა დემაგოგობაა ასე დილადრიან…:(

ადრე ვყვებოდი მენაგვეებზე,ტომ სვიპზე და მოხუც მენაგვე ქალზე,ისე ვყვებოდი უბრალოდ,ცოტათი კი მეცოდებოდნენ,მაგრამ რა საწყლები არიან ეს კარგად არ მიგრძვნია.დილით,როცა რადიოში ადრიანად გამოვდივარ,სულ ვაკვირდები იმ სიბნელეებს გარეთ რაც არის,ხან კიდევ ასე დილადრიან სიგარეტის სუნი მაღიზიანებს,ხან ხმამაღლად ჩართული სიმღერები,რომლებიც მარშუტკებიდან მოისმის,მერე საცხობს გავხედავ,ის აბეზარი კაცი ხომ არ ზის იმ პურის მარშუტკაში,თავიანთ  საძაგელ გამოუმცხვარ პურს რომ დაატარებს აქეთ-იქით და ყველას თვალს,რომ აყოლებს.ჯოხმა რომ ჩაიაროს კაბიანმა,იმასაც გააყოლებს თვალს.ვერ ვიტან ასეთ კაცებს,გულს მირევენ და ყოველთვის ვაგინებ,ანდა შემიგინებია ხოლმე:)არც ეს მეპურე არის გამონაკლისი,ამასაც დაატყდა ჩემი რისხვა,თავისი მოურიდებელი მზერებისთვის.(თუ კითხულობ,არ იეჭვიანო,გთხოვ:)ჰოდა იმას ვყვებოდი,რომ დილიდან უამრავი ადამიანი თავიანთ საქმეზე მიეშურება,რაღაცას აკეთებს,ან კარგად ან ცუდად,ზოგი მძღოლია,ზოგი გამყიდველი,ზოგიც რადიოწამყვანი,ზოგიც მენაგვე. ჰოდა სიბნელეში,ნაგვით გაძეძგილ ტომრებთან თუ ტომრებში იჯდა,ის მენაგვე ქალი,მოხუცი და მიჭუჭკნული და მე აღმომხდა ”უფალოოო”.ასეთი რაღაც პირველად ვთქვი,არც ვიცოდი ღმერთისგან რას მოვითხოვდი,ან რას ვერჩოდი.მგონი უფრო ვერჩოდი დილიდან და ნაწყენი,საყვედურნარევი და სასოწარკვეთილი ტონით ვადანაშაულებდი რაღაცაში. ვერჩოდი იმის გამო,რომ ეს მოხუცი და გადამწლეული,დამჭკნარ ხელებიანი მოხუცი,თავის ნაგვის ტომრებში იყო მიკუჭნული. რატოა ასეთქო ამას ვეკითხებოდი საყვედურნარევი ხმით. თან პირველად მივმართე ასე: ”უფალო”.

ამ ბოლო დროს აღარ მაწუხებს სამარშრუტო ტაქსებში სიგარეტის სუნი…მარის დაუწერია სადღაც,ყველას რომ ჩემი დისნაირი  შეყვარებული ჰყავდესო,მწეველი გოგოები აღარ იქნებოდაო:):):)

”ნიკო ნერგაძემ გადახედა პრესის ამბებს.ბოლო ერთი საათის განმავლობაში ისმენდით რადიო თავისუფლების და მისი პარტნიორი რადიოების დილის პროგრამას ”დღეს დილით”,ლაპარაკობს რადიო თავისუფლებას.

გადაცემას  უნდა მივხედო.

Read Full Post »

ამ საშინელ ამბავს არ ველოდი,ასე დილა ადრიან.რადიოში ვარ და დავამთავრე მუშაობა.მარიმ დამირეკა და ინტერნეტი გაითიშაო(გაეთიშათ ცხოვრება:) და თითქოს ლოდი გადავყლაპე,მუცელი ისე დამიმძიმდა.

უეცარი გადაწყვეტილება :სახლში გვიან წავალ.

ჰოდა დღეს ვიბოდიალებ ბევრს გარეთ,მამაჩემს ვნახავ,იმ საშინელ ვითომ ზაგანი პუდრას გამოვცვლი და მერე წავალ სახლში.სადაც დავალაგებ,დავრეცხავ და დავაუთოვებ.არადა მართლა უამრავი რაღაც მაქვს გასაკეთებელი და ეხა გამომიჩნდა თავისუფალი დრო:(

საინფორმაციოს წამყვანი აგვიანებს,პირველი გამოშვება არ ყოფილა.მეც ვზივარ და ველოდები ვინმეს,რომ მოვიდეს და გავვარდე აქედან,11ზე მოვრჩი მუშაობას,ამას უფრო ლაყბობა ჰქვია,მაგრამ რახან სხვები ამ ყველაფერს მუშაობას ეძახიან,მეც ასე ვუწოდებ.სხვებს კიდე თავიანთი თავი მაგრად მოსწონთ,მაგრამ მე სხვებს არ ვგავარ და ამ საკითხში,რომელიც რადიოს ეხება,სულაც არა ვარ ჩემი თავით აღფრთოვანებული.მეტი შემილია გავაკეთო,მაგრამ ახლა არა!როდესმე უფრო მეტს გავაკეთებ!

ყურები ამტკივდა.რამდენჯერ ვთქვი,რომ ყურთსასმენებს აღარ გამოვიყენებდი,მაგრამ ისე არ შემიძლია ჩემი ხმა დავარეგულირო ეთერში,ასე რომ მომავალში კიდევ ამტკივდება ყურები.რობი უილიამსსზე ჩავიხვიე დღეს,ახალ სინგლს ვუსმენდი.არ მომწონდა,მაგრამ მაინც ვუსმენდი:)

მორჩა მოვიდნენ.თან ერთი კი არა,ორი მოვიდა.ეხა მეც წავალ.დილა კარგად დაიწყო.უტამ დამირეკა.წვიმსო თბილისსშიო.აქ კიდე მზეა და ქარია.შევეჩვიე კარგ ამინდებს.ეხა უინტერნეტობას შევეჩვევი,სანამ დედაჩემი ჩამოვა თბილისიდან და ინტერნეტის თანხას გადაიხდის.

ეეეჰ:(

Read Full Post »

%d bloggers like this: