Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘კაპუჩინოს აპარატი’

რადგან ამ დღეებში არც არავის ვაინტერესებ, მარტო მე მაინტერესებს ჩემი თავი, ასე გამოდის. დღეს ვაპირებ ზედმეტად ეგოისტური ვიყო, ვისთვის მოუტანია კარგი ალტრუიზმს და სხვაზე გადაგებას. ამ ერთჯერად ყავებსაც ავითვისებ და ღამის ორამდე ასე გავატან. სტუდიაში რაღაცეებია არეული, ახალი მონიტორები დაამონტაჟეს, საშინლად მომეწონა რომ მოვედი. ყავაზე გავალ მალე. მანამდე იმ რამდენიმე ფოტოს ავტვირთავ, კვირას რომ გადავიღე:)უფროსწორად გადამიღეს და რამდენიმეში განსაკუთრებულად მომწონს ჩემი თავი.

ფეისბუქზე დავდე დასატესტად.ფისოს ჰგავხარო,მანამდე კატას ჰგავხარო. მოკლედ მომწონს ეს ფოტო და მომწონს ჩემი თავი. რახან დღეს არავის მოვწონვარ, მაცადეთ ცოტახანს ჩემი თავით ვიქნები აღფრთოვანებული. საშინლად არ მომწონს ჩემი თავი რადიოს საიტის წამყვანების გალერეაში. ხო მაქვს უფლება არ მომწონდეს. მოკლედ ყველას მოსწონს ჩემს გარდა და ნერვები მეშლება,არადა ხო ჩემი ნებაა მომეწონოს თუ არა.

ბინძურ ანეგდოტებზე რეაქციები მაინც მაქვს. ისევ რძიან ყავას ვსვამ. რადიოში ვარ და აქაც ღორის გრიპზე ლაპარაკობენ, მე ჯერ კიდევ ვერ ჩამოვყალიბდი,აირწინაღი ავიფარო თუ ასე ვიტანტალო. კიდე ლაგერკვისტი. ეს როგორ წაიკითხე. სუ ეგ მახსენდება. ბოლოს კი მოვკვდებით,მაგრამ რაღაც საქმეები მაქვს მოსასწრები, კაპუჩინოს აპარატი მინდა ვიყიდო და სანამ ამას არ ვიზამ არ მინდა სიკვდილი.

მე ნამდვილად ჭურში მძინავს. პარლამენტის შენობის აშენებას გამარჯვების მემორიალზე თუ აპირებდნენ,რამდენიმე დღის წინ გავიგე, ისიც მარიამის მამამთილისგან. ისიც გავიგე,რომ კომუნისტების რეჟიმის დროს ერთ ლარად მაგრად გაერთობოდი და მაგრად იგულავებდი, თუ თინეიჯერი იყავი. 5 თეთრად იმგზავრებდი,შუადღის სეანსზე თუ წახვიდოდი კინოში, სადღაც 25 თეთერი დაგეხარჯებოდა, მერე მოსკოვში გადაფრინდებოდი, იქ მაგრად იქეიფებდი,საღამოს მაგარ რუს ნაშას აჭიმავდი და მოკლედ მაშინ ცხოვრება დუღდა.

არადა სიტყვა ”რეჟიმზე” რომელსაც ხანდახან რადიოში ვიყენებ ამ კონტექსტში ”კარგი განწყობის რეჟიმი” მაშინაც უხერხულად ვგრძნობ თავს და სულ ის თავზე ძალად მოხვეული კომუნისტური რეჟიმი მახსენდება. არადა როცა გუშინწინდელი დღეს მოსმენილისნნაირი რარაცეები, რომ მახსენდება მერე კი დავფიქრდები, არც არავის მოუხვევია თავზე ეს საშინელი რეჟიმითქო. კიდევ გრძელდება სევდიანი თვალებით, ნოსტალგიური საუბარი ”უწინდელ,კარგ დროებაზე”. ჰოდა აწი კრინტს აღარ დავძრავ რეჟიმზე.

ერთნაირი ფოტოებია, ერთნაირი განწყობა, მიმიკა, მანერა, ხელი ყურთან. ასე ვიცი ხოლმე. არ ვიცინი არსად, მგონი რომელიღაცაში გავიღიმე. არ მიხდება გულიანი სიცილი და საერთოდ სიცილი არ მიხდება. ჩემს  ”ბულგარის” სუნიან პლაშში(პლაშია მგონი)ჩავრგავ ცოტა ხანს თავს. თუ გინდა საერთოდ არავის ვუყვარდე ხასიათზე ვარ. მოკლედ ფისომ მოიწყინა:)

Advertisements

Read Full Post »

დღეს შემთხვევით აღმოვაჩინე,რომ ლამაზი ვარ და დიდხანს აღარც გავჩერებულვარ სარკესთან,წამში გავვარდი დედაჩემთან შესახვედრად.მწერალთა სახლთან უნდა შევხვედროდი,მერე ერთად უნდა გავსულიყავით ბაზარში და პროდუქტები გვეყიდა.კაი იყო ეს უეცარი და წამიერი აღმოჩენა,ნეტა ყოველთვის ასე ვფიქრობდე და ჩემი თმებიც ყოველდღე მომწონდეს-მეთქი,ასე ვფიქრობდი მარშუტკაში.ნანასთან შევიარე წიგნის სახლში.ნანა ყოველთვის ლამაზად გამოიყურება,ყოველთვის შეუძულია შემოგთავაზოთ ყავა ან ჩაი და ძირითადად სუ ასე მეკითხება:”რა სიახლეებია,შენსკენ დევუშკა”.ხანდახან ვფიქობ,ნანა მიყვარს ძაან,უბრალოდ ისე იშვიათად გავდივარ გრიშაშვილის ქუჩაზე,ალბათ თითონ ფიქრობს,რომ “რატომ უნდა ვუყვარდეო’.ძაან კაია ხოლმე ნანასთან,სუ ვპირდები გამოგივლითქო და არასოდეს ვასრულებ პირობას,ხანდახან ისე შემთხვევით თუ მოვხვდები მწერალთა სახლისკენ.დღესაც დედაჩემს ველოდებოდი და მაგიტო,დავჯექი და ნანას მოვუყევი რაღაცეები,მოვიდა დედაჩემი უდაღლილესი,თავისი გიჟური სკოლიდან,ნანამ აუდუღა ჩაი.მე ავღნიშნე,რომ ყავის სმას თავი დავანებე და მაშინ გავაგრძელებ,როცა კაპუჩინოს აპარატი მექნება,ეს კიდე ძაან შორეული პერსპექტივაა:)ძაან ხშირად იმაზე ვწუწუნებ,რომ ქუთაისში,კაპუჩინო არსად არ იყიდება,არადა როგორ მიყვარს ყავა.ერთხელ მე და უტა ქუთაისის რეაბილიტირებული ქუჩის,ერთი სასტუმროს კაფეში ვიჯექით,მაშინაც მაგრად მოვტყუვდი,მეგონა მართლა კაპუჩინოს მოიტანენთქო და რაღაც ძაან ჩვეულებრივი ყავა მოიტანეს,ჰოდა გული დამწყდა მაგრად,სულ რომ იტყუებიან.

ნანას მოვეწონე დღეს:)რა კარგ ფორმაში ხარო,კიდევ ეწევიო?ძვლივს დაიჯერა,რომ წელიწადია უკვე მოწევას თავი დავანებე,ძირითადად რომ მძინავს და ძირითადად რო ვჭამ,რომ ჩემი სისუსტე აბსოლიტურად არ არის დაკავშირებული სიგარეტთან.მერე მოვიდა გელა,საიდან იწყება ხოლმე პოლიტიკაზე ლაპარაკი ამას ვერ ვხვდები,მაგრამ მე კი ვთქვი,რომ მიშა მართლა მაგარი ბიჭიათქო:) და თუ გინდათ თავში ჩამარტყითთქო.დედაჩემი ამ დროს იჯდა და ცოტას ისვენებდა,მისი ჩაი მოვსვი,საშინლად ტკბილი იყო.ხვალიდან ჩაიზე გადავდივარ.გელამ კიდე გადამიღო ფოტოები,საშინლად მომეწონა ჩემი თავი,ვფიქრობდი ფოტოგენური ვარ და არა ლამაზითქო,მარა მაინც ფოტოები კარგი იყო.გელას ფოტოსესიისთვის ვამზადებ:)

როცა კი მწერალთა სახლში მოვხვდები,მახსენდება რომ ბავშვობიდან შინაური გარემოა ჩემთვის,მაშინ ძაან ადრე,ზაზუნა მიყიდა დედაჩემმა და მარსიანთან ოთახში გამექცა,იმის მერე სულ მწყდება გული იმ ზაზუნაზე,უცებ რომ გაქრა,მაშინ ძაან პატარა ვიყავი,მარსიანი ოთახში ხან შიშველ ქალებს ხატავდა შავი პასტით,ხან კიდე ლომებს და შიშველ ქალებს ერთად და მახსოვს კიდევ ბევრს ეწეოდა.ბევრი ხალხი მახსოვს  მარსიანთან,მარა ჩემი ზაზუნა ვერავინ ვერ დაიჭირა.მერე თქვეს კატა შეჭამდაო ალბათ და ვითომ ამით ძაან დამამშვიდებდნენ.

წიგნებს გადავხედე ნანასთან.კავაბატა ნანასაც უყვარს და დედაცემსაც.მიყვარს ნანასთან ასე შემთხვევით შესვლა ხოლმე.მერე საბავშვო კუთხესაც მივადექი და უკვე აქ სუ დორბლიანი სურვილები გამიჩნდა,მომინდა ყველა წიგნი ასტრიდ ლინდგრენის,წამომეღო სახლში,საშინლად მომინდა.”ბიჭუნა და სახურავის ბინადარი კარლსონის”წიგნი სამ ნაწილად იყო და სადღაც 30 ლარამდე ღირდა,პეპი იყო ილუსტრირებული და კიდევ რაღაც ახალს მოვკარი თვალი და ნანას ვთხოვე ხვალამდე მათხოვეთქო და შვილივით გავუფრთხილდები-მეთქი.წიგნს ასე ერქვა “მიო,ჩემო მიო”  და აქამდე მეგონა ასტრიდ ლინდგრენის ყველა ნაწარმოები წაკითხული მქონდა და მაინც გამიხარდა მიოს აღმოჩენა.გულში ვფიქრობდი,შვილი რო მეყოლება ასტრიდ ლინდგრენის ყველა წიგნს ვუყიდი და მერე ადგება და ყველას წაიკითხავს ან კიდევ მე წავუკითხავ მაგას და უტასთქო.გავმხიარულდი ძაან ამის გაფიქრებაზე.

“შარშან თხუთმეტ ოქტომბერს,რადიოს თუ მოუსმინეთ?გაიგეთ გამქრალ ბიჭუნას,რომ ეძებდნენ?”-ასე იწყება ლინდგრენის ყველაზე თბილი საბავშვო საკითხავი წიგნი,ბიჭზე,რომელიც სტოკჰოლმის ერთ პატარა ქუჩაზე ცხოვრობს იმ ცოლ-ქმართან,რომელთაც იგი უპატრონო ბავშვთა სახლიდან წამოიყვანეს,მას ბო ვილჰელ ულსონი ჰქვია,სინამდვილეში კი მიო ჰქვია და შორეული მეფის უფლისწულია”.უსაყვარლესი ისტორიაა პატარა ბიჭზე,ახლახან მოვრჩი კითხვას.MIO_COP

საინტერესო არ იქნება ჩემი და დედაჩემის ბაზრობის დეტალები,ვიყიდეთ ყველაფერი რაც საჭირო იყო და წამოვედით სახლში.არ მეძინება,მაგრამ ხვალ დიდი საქმეები მელის დილიდან,11-ზე ხელოსანი უნდა მოვიდეს და კარზე რაღაცეები უნდა გააკეთოს,არ ვიცი ზუსტად იმ რაღაცეებს რა ჰქვია,მაგრამ ყველაფერს რომ მორჩება,ვიცი ძაან მომეწონება ჩემი რკინის წითელი კარი:)

ამის წინის წინა პოსტი წავშალე უტას თხოვნით,არადა მართლა საშინელება მეწერა,უტას შევპირდი,რომ ისეთ საზიზღრობებს აღარ დავწერ და აღარც ვიტყვი.არ ვიცი გამომივა თუ არა,მარა უნდა შევეცადო.მეც შინაგანად ვერ ვეგუები სკაბრეზს,მაგრამ ხანდახან საშინლად გიჟივით ვიქცევი და უსაზიზღრესად ვიგინები:(ამასაც უნდა გადავეჩვიო.

ნეტა ხვალაც ლამაზად ვგრძნობდე თავს,კაი ხანს არ დავიღლები:)

Read Full Post »

%d bloggers like this: