Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘მამა’

შეიძლება იმის ბრალიც იყო, რომ  გაგანია ნოემბერში გავქანდი ქუთაისში და ამიტომაც მომეჩვენა განსაკუთრებულად  პირქუში და დაგლახაკებული ეს ქალაქი, ხალხიც უფრო მეტად დააღლილი ჩანდა, გაგულგრილებული და ნაცნობი ადამიანები უფრო მეტად დაბერებული.

ჩემზე ბევრად უმცროსები სულ მთლად გაზრდილები და გადიდკაცებულები დამხვდნენ, უფროსები კი დიდ ქალებს და დიდ კაცებს დამსგავსებოდნენ, გასაღების აცმას ატრიალებდნენ ხელში და ახალ მანქანებს საშიშად დაატარებდნენ, მე კი დავდიოდი დახეული ჯინსით და მიჩანდა ორივე შიშველი მუხლი, მერე სარკეში ჩავიხედე და მეც არ ვიყავი პატარა. სკოლის დროინდელი, ძველი ე.წ  “თაყვანისმცემლებიc” არ მომესალმნენ, გვერდი ამიარეს , შემდეგ მე ავარიდე ძველ ნაცნობს თვალი, ვიცოდი ფორმალური მიკითხვ-მოკითხვის გარდა საინტერესო არაფერი იქნებოდა. ძალიან ცოტა ვინმე ვნახე.

მერე ერთ დღეს მარტო ვისეირნე, ნაცნობები მგონი აღარ მყავდა, ან არ ჩანდნენ, ან ყველამ ოჯახი შექმნა და სახლში გამოიკეტა, ან სამსახურები აქვთ,  ან კიდე რავიცი, ათასი მიზეზია გარეთ არ გახვიდე, გავიხედე და ადამიანები, როგორც მოწყენილი კადრები ისე დააბოტებდნენ. ერთ კაფეში შევედი, ფოე-ფოე ქვია, საქმე მქონდა, ინტერნეტი არ ჰქონდათ, მე კიდე ინტერნეტის გარეშე ფაქტობრივად ცალხელა ვარ, ხოდა დავლიე უგემრიელესი ლატე და მივირთვი კაკლის მურაბა (ეს პოზიტივი მაინც უნდა ავღნიშნო), მეგონა პერსონალი ან მოდემს გადატვირთავდა ან სადმე დარეკავდა და ინტერნეტს რამეს უზამდნენ, მაგრამ არა შენც არ მომიკვდე. ისევ მე ვიგრძენი უხერხულად თავი და ავდექი და წამოვედი.  შეიძლება ნოემბრის პირქუში დღის ბრალი იყო, რომ  თვალები მტკიოდა. მარტო სიარულის მრცხვენოდა, რატომ მქონდა ეს შეგრძნება არ ვიცოდი, მეგონა ვიღაც მითვალთვალებდა, ძველი ნაცნობი, ძველი ამბები ან მე აღარ ვიყავი მათთვის მეგობარი.

ცენტრალურ მოედანზეც გავიარე, მამაჩემის მუზეუმიც აღარ არსებობდა. ჩამოფხავებულ და ჩამოფხრეწილ შენობას რა ფუნქცია აქვს ისიც არ ვიცი, უბრალოდ ვიცი ის რომ იმ საათთან მე და მამაჩემი აღარ შევხვდებით ერთმანეთს და არც სამომავლო გეგმებზე დავილაპარაკებთ. დანარჩენს ყველაფერს კაპიკი აქვს ჩემთვის ფასი.

ხანდახან მინდა ავდგე და ჩემი გულის წყვეტები ყველას მოვუყვე, მაგრამ თავს ვიკავებ. ვერასდროს ვახერხებ ისე გადმოვცე რამე, როგორც საჭიროა, თან სულ ისეთი განცდა მაქვს, რომ ვერ გამიგებენ. ხოდა იმდენს ვფიქრობ,მერე უამრავი სიზმარი მესიზმრება და მამაჩემსაც ვნახულობ იქ.

ქუჩაში დავინახე და მეწყინა, გოგო ეძახდა  ქმარს :” ზურა დამელოდე”,  ის კიდევ გარბოდა და გოგო უკან მისდევდა. იმის მაგივრად, რომ ხელი ჩაეჭიდა  და ასე სამაგალითოდ, ყველას დასანახად და ყველას პირების დასაღებად, საყვარელი ქალი გვერდზე ეტარებინა, როგორ მოიქცა. ფუ !  გონიათ კაცები არიან და კაცებივით იქცევიან, გონიათ ცოლებს საჯაროდ ნორმალურად თუ მოექცევიან ამით თავმოყვარეობა შეელახებათ. ასეთი უტვინოები როგორ არიან?! 😦

მერე გამახსენდა, რამდენი ხანია მე და ჩემს ბიჭს ხელი-ხელ ჩაკიდებულს არ გვისეირნია, ჰოდა დავურეკე. წიგნს კითხულობდა, ინტერნეტის ჩართვას არ ჩქარობდა და მიხარია, რომ  ცოტა ხანი დაისვენებს ჩვენს გარეშე. ხანდახან კარგია წასვლა, ძველი გრძნობები ისევ სტიმულში მოდის, შეყვარებულები რომ ვიყავით, ყველგან რომ დავეხეტებოდით და ერთმანეთი არასდროს არ გვყოფნიდა. ეხლა ორივეს მხოლოდ გამოძინება გვენატრება და ერთმანეთის თავებსაც იშვიათად ვხედავთ.

წამოსვლისას ძალიან დავიღალეთ. საქართველოში ხომ არ არსებობს ისეთი ტრანსპორტი, რომელში ჩაჯდომის დროსაც არ გექნება ისეთი შეგრძნება, რომ სიბინძურისგან ან მუწუკები გამოგივა ან ჰაერისგან დაავადდები, მატარებლის სიბინძურემ და ქუთაისის ახალმა გარემონტებულმა  მატარებლების სადგურმა, სადაც ერთი ცალი ტუალეტიც კი არ იშოვება (მ ა რ თ ლ ა !) მართლა შოკში ჩამაგდო. ტუალეტი არ არსებობდა, მაგრამ იქაურობას მაინც ტუალეტის სუნი ასდიოდა. ადგილობრივები და ტურისტები კი ერთად დარბოდნენ სადგურის მიმდებარე ტერიტორიაზე მსგავსი ადგილის მოსაძებნად. ძაან სამარცხვინოა და მაგრადაც გავბრაზდი.

სამაგიეროდ ქუთაისს აქვს პარლამენტი, სადაც ალბათ ბევრი ტუალეტებია და სადაც ყოველ გაწვიმებაზე  წვიმა ჩადის. 

უცნაურია ქალაქია ქუთაისი. გაზაფხულზე უფრო მიყვარს.

 

Advertisements

Read Full Post »

თამუნამ მომიძებნა ვესტლის “გოგონა ავრორა ც კორპუსიდან”, რისთვისაც უზომოდ მადლიერი ვარ მისი, მერე ერთ საღამოს ხათუნასთან გავირბინე , წამოვიღე და მას შემდეგ ვიზოგებ, ყველაზე კარგი, ბელგიური შოკოლადივით, დეიდაჩემმა ჩამომიტანა და ეხლაც სულ მისი გემო მახსენდება, როცა შოკოლადი მინდა.

ანა კატრინე ვესტლი კი, ისევე როგორც ასტრიდ ლინდგრენი არიან კეთილი ჯადოქრები და დედამიწის ზურგზე არ მეგულება ერთი ადამიანიც კი, რომელიც მათი წიგნების წაკითხვის შემდეგ უფრო მეტად კეთილი არ გამხდარიყო, ყოველ შემთხვევაში ცოტა ხნით მაინც 🙂 მე ეგრე ვარ, როცა ვკითხულობ ავრორას, მისი ძალიანი კარგი მამიკოს, დედიკოს და პატარა ძამიკო სოკრატის შესახებ ამბებს, იმ დროს ვარ ყველაზე კეთილი გოგო, რომელიც იმ წამს მზადაა და გადაწყვეტილი აქვს ყველაზე კარგი გოგო გახდეს საუკეთესო გოგოებს შორის. არ ვიცი გამოუვა თუ არა, მაგრამ ძალიან უნდა და ამაზე ხშირად ფიქრობს. უფრო ხშირად იმას ფიქრობს, რომ არ გამოუვა და ზის ყურჩამოყრილი  :/

ნორვეგიის ერთი პატარა ქალაქი, ურბანიზაციის შედეგად კი ისე ძალიან მიუახლოვდა ტყეს , რომ ხეები ძირს წაიქცნენ და დაიხოცნენ, კორპუსები კი ხეებზე მაღლები გაიზარდნენ და ამ ერთნაირ კორპუსში გადმოსახლებულ გოგოს ავრორას, ძალიან ეშინია სადმე არ დაიკარგოს, მაგრამ მამამ კარზე ყველაზე გამორჩეული აბრა გააკრა და ის არასოდეს დაიკარგება. ეს ისეთი ამბავია, რომელიც სულ დეტალებში მინდა მოგიყვეთ, მაგრამ ჯობია თქვენ წაიკითხოთ, თუ სადმე იშოვით ამ წიგნს, მაღაზიებში დანამდვილებით გეტყვით ვერ გადააწყდებით, მაგრამ ბიბლიოთეკებში შეიძლება მოიძიოთ, 1976 წლის გამოშვება, “ნაკადულის” გამომცემლობით. 10 წლის შემდეგ კი მეც დავიბადე, მეც კორპუსებში მომიწია ცხოვრებამ, პირველი წიგნი რომელიც წავიკითხე ეს იყო და მთელი ბავშვობა ავრორა მეგონა ჩემი თავი, უფროსწორედ ავრორა ვიყავი, პეპიც ხომ საშინლად მიყვარდა, მაგრამ პეპი მე ვერასდროს გავხდებოდი, იმიტომ რომ მისნაირი მამაცი ვერ ვიყავი, მთელი ბავშვობა ბიჭების მეშინოდა, ჩვენთან ხომ ბიჭებს აგრესიულ, მონადირე, თავდამსხმელ კაცებად ზრდიან, რომლებიც პატარაობიდანვე ავლენენ თავიანთ აგრესიას გოგოების მიმართ, ეჭვი მეპარება იმ ბიჭების მშობლებს ცოტა დრო გამოეჩინათ თავიანთი ბიჭი შვილებისთვის, რომ სიძლიერე არ ნიშნავს მეორე ადამიანის დაჩაგვრას, რომ არასოდეს არ უნდა ჩაკეტო გოგო განგებ ლიფტში, არასოდეს არ უნდა გადმოუბრუნო პატარა ჯამი წითელი, დაფხვნილი აგურის სუპით, რომელიც ქვაზე შემოუდგამს და სახლობანას თამაშობს, არასდროს არ უნდა გადაუგდო შენს მეზობელ გოგოს თავისი საყვარელი კატა ცხრა სართულიანი კორპუსის სახურავიდან. მოკლედ, მე ბიჭები ძალიან არ მიყვარდნენ ბავშვობაში, მათში ავთენტურ მტერს ვხედავდი, რომელიც იმისთვის იყო გაჩენილი, რომ დავეჩაგრე 🙂

რა თქმა უნდა, მერე მივხვდი, რომ ზოგს აღზრდა დააკლდა და ეს მათი პრობლემა იყო და არა ჩემი. (აღზრდა კი არ დააკლეს, არასწორად აღზარდეს მთლიანად)

ხოდა ავრორაც მე მგავს, მასაც ეშინია მეზობელი ბიჭის, ჭორიკანა დეიდების, მასაც ადარდებს საზოგადოებრივი აზრი იქამდე, სანამ მამა არ აუხსნის, რომ ისინი განსხვავებულები არიან და ეს განსხვავებულობა არ არის ცუდი.

ეს არის ღრმად ფემინისტური საკითხავი პატარებისთვის, მოზრდილებისთვის, ასაკოვნებისთვის. უბრალოდ იმისთვის, რომ ჩვენი სტერეოტიპების მიღმაც დავინახოთ ადამიანები და მათი სოციალური როლები.

და არა მარტო ასეთი სწორხაზოვანი საკითხავი, უბრალოდ ძალიან , ძალიან პოზიტიური წიგნი 🙂

პ.ს ჩვენ ყველას გვაქვს ჩვენი ტირილტოპენი, სადაც ჩვენი ბავშვობა ცოცხლობს, ხოდა ყველაზე კარგი გამოსავალი ცოტა ხანს იქ დაბრუნება და მასზე წერაა.

Read Full Post »

ამინდები აწი ალბათ უკეთესი იქნება, მაგრამ მე მაინც ისეთ ხასიათზე ვარ, ფეხები რომ ავკეცო, კარგად და მჭიდროდ შევატყუპო, თავი მაგრად მივადო და ჩემთვის, ჩუმად ცოტა ხანს ვიტირო, ყველაფერი მომეშვებოდა ალბათ, მაგრამ ეს რომ მოვახერხო, ჯერ ფეხები უნდა მივატყუპო ერთმანეთს, მაგრამ მუცელი მიშლის ხელს.

დღეს ვიხსენებდი ადრე როგორ იყო, როცა გაზაფხული დგებოდა და დილ-დილობით ყავას აივანზე ვსვამდი. მაშინ, ოთხი ქალი ერთად ვცხოვრობდით, შაბათ-კვირას სახლს საფუძვლიანად  ვალაგებდით , საბან-ლეიბები აივანზე გაგვქონდა გასამზეურებლად და ერთმანეთს წიგნის კითხვაში ხელს არასდროს ვუშლიდით.

როცა, არ წვიმდა, კარგ ამინდებში, რადიოში დილის პროგრამის დამთავრების შემდეგ, მამაჩემს ვხვდებოდი ქუთაისის ცენტრალურ მოედანზე, მის მუზეუმთან ახლოს, ის გამუდმებით ეწეოდა სიგარეტს და ჩვენ ორივე ჩვენს გეგმებზე ვლაპარაკობდით, თან ვთხოვდი, რომ მეტი აღარ მოეწია. ხანდახან, მინდოდა ერთად მოგვეწია ხოლმე, მაგრამ ვერ გავბედე შეთავაზება, მგონია რომ არც არაფერს მეტყოდა, ასე უფრო კარგად გავუგებდით ერთმანეთს, ერთად მოვწევდით და მოვიფიქრებდით, როგორ გადავრჩენილიყავით.

რა რთულია ეს აპრილი, ეს მაისი, ეს ივნისი:/

 

Read Full Post »

%d bloggers like this: