Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘მეზობლები’

იატაკი უნდა ავყარო, იმ რეკლამის გამო კი არა,ფული რომ შევინახო, უბრალოდ ისედაც დაძველებულია,ზამთარში ზამთრის ბუზები ამოდიან,მსუქნები და დამრგვალებულები, ამათ ყველაზე საშინელი ბზუილი აქვთ მთელს დედამიწაზე, ყველაზე საშინელი სუნი მთელს სამწერეთში. დაბზუიან მანამ,სანამ ჭერის კუთხეში გაკვანძული ობობა არ შესანსლავს.
ჰოდა ასაყრელია,თან იმდენი ნაგავი ამოდის, გადაყრას ვერ ავუდივართ. ქინძისთავებით ვიღებ ჭრილებიდან ნაგავს და მერე ენით ვაწებებ,წმენდას ვერ ავუდივარ,სველი თითით ვამოწმებ და ორ წამში უკვე მტვრიანია.იმ დღემდე სანამ საბოლოოდ არ მოვათრევ სახლში ლამინირებულ პარკეტს და ამ გამხმარ ფიცრებს,პირდაპირ ფანჯრიდან არ გადავყრი,მანამდე სისუფთავე არ მეღირსება.
მერე ჩემი მეზობელი ლოთი ცოლ-ქმარი, მთელ დღეებს, რომ წისქვილში ატარებს,სადაც ნესტიან სიმინდს ფქვავენ,დედაჩემთან ამოვლენ და კითხავენ ცირა რას უშვრები მაგ ფიცრებსო,დედაჩემი კი დაფიქრდება და შემდეგ გადაწყვეტს რომ თვითონ ისედაც ვერ გამოიყენებს და აჩუქებს. მთელი ზამთარი,მათი სამზარეულოს ფანჯრიდან გამოსული კვამლი აივანზე გაფენილ სარეცხს გამიჭვარტლავს. სამაგიეროდ,მეცოდინება რომ მათ თბილი სამზარეულო აქვთ,გაღუღუნებული ღუმელით,სადაც ღამით,ჩვენს ნაჩუქარ,დაშლილ ზამბარიან დივანზე ქმარს სძინავს. მე კი მექნება ლამინირებული იატაკი.აღარც ბუზები შემაწუხებენ,აღარც ტარაკანები და იმ ქინძისთავებსაც გადავყრი,ნაგავს რომ ვიღებ.
ცოტა ფულს რომ შევაგროვებ,აუცილებლად ავყრი ამ დაჭიანებულ იატაკს,ბებიაჩემის პირადობას ამოვიღებ და ოქროს ბეჭედს,წლების წინ შიგნით ჩამივარდა.არავისთვის გამიმხელია.
ლურჯი ოთახის ოცნება მაქვს,ლურჯ ფარდებიანის,ლურჯ ჭერიანის და ლურჯ კედლებიანის.ჰოდა როგორმე სწრაფად უნდა ავისრულო ეს ოცნება,ლამინირებული პარკეტი დავაგო,ლურჯი ფარდები ვიყიდო,ბებიაჩემი ამოვიყვანო ამ დაჭიანებული იატაკიდან და ისევ ხატების კუთხესთან დავაბრუნო.

Advertisements

Read Full Post »

დღე პირველი

სახლში, რომ დავბრუნდი, სადარბაზოში ჩემი ცოლსაბერძნეთგაშვებული კაცები იდგნენ და არაყზე ლაპარაკობდნენ, წინა ღამით მე მათზე ვლაპარაკობდი რადიოში, ასე რომ მთელი ბოღმა ამოყრილი მქონდა.

“რებიატა ვსე ბუდეტ ნარმალნა” -ს ვისმენდი მარშუტკაში და ვფიქრობდი, ასეთ საჭირო მუხტს მეც, რომ ვაძლევდე ჩემს მსმენელებს, გაგიჟდებოდნენ ჩემზეთქო. მოკლედ ჩამოვედი დასაკარგავში, არარსებულ გაჩერებასთან ვაჩერებინებ მძღოლს და ზრდილობიან და გულითად მადლობასაც ვუხდი. მადლობა სალბუნია სულის. რადიოში კალვინ ჰარისს ვუსმენდი და მოლოკოს. შენობიდან რომ გამოვედი, მერე მივხვდი რომ უფრო ორიგინალურად შემეძლო დამშვიდობება და გული დამწყდა. ქარმა სადღაც თავის მიმართულებით წამათრია, მაგრამ კიდევ კარგი ბედად ჩემი მარშუტკა გამოჩნდა.

უცნაურ სინოპტიკურ დღეებში იციან ადამიანებმა დაკონტაქტება, მეზობლის ცოლი შემხვდა კიბეებზე, გამარჯობის მეტი რომ არასდროს არ მითქვამს და მითხრა რა საშინელი ქარიაო არა, ჰოდა მეც ვუპასუხე, შენ ზემოთ უნდა ნახო რეები ხდება მეთქი. ხელში ყუნწმოტეხილი ყავის ჭიქა ეჭირა და ძველი დრო გამახსენდა, მეზობლები ერთმანეთთან, რომ დადიოდნენ, შაქრის და ზეთის სასესხებლად.

სასიამოვნო სუნი მეცა კართან, ვიფიქრე როდის მოასწრო დედაჩემმა ჭადების გამოცხობათქო და სასიამოვნოდ გამიკვირდა როცა სამზარეულოში ცხელი ჭადები დამხვდა. მერე კი გავიფიქრე ალბათ ასეთი უაზრობების გამო ჩხუბობდნენ ხშირადთქო. “ჭადი ასე გახმება, რა უგემური საჭმელია, შარვალი რა ცუდი გაუთოებული, ნაკეცები არ ეტყობა და ა.შ” და კიდევ მეათასედ დავასკვენი, რომ დიდებული დედა მყავს, ჭადები კარადაში შევაწყვე და დედაჩემს მაინც მივეცი გულში შენიშვნა: “ეს ცხელი ჭადები აქ რომ დაგიყრია,ხო გახმებამეთქი”.

შექსპირი დამხვდა კიდევ. სკოლის ბიბლიოთეკიდან წამომიღო ეტყობა. ჰო კიდე შავი ღვინო, მეთქი კიბოს გაჩენას უშლის ხელსთქო და დავისხი. მერე გამახსენდა ყელი რომ მქონდა ჩამწვარი სიცხისგან და ვიფიქრე აი მეორე მოუხდებათქო. “ლაზოლვანის”:)  ეფექტი ჰქონდა მესამეს და მეოთხე აღარ დამისხამს, რადგან ვიცოდი ფატალური შედეგი მექნებოდა და უნიტაზთან გავატარებდი დილას და შევეშვი. მერე კი ვფიქრობდი, რით ვარ იმ კაცებზე უკეთესითქო, მაგრამ მაინც ჩემი თავი გავამართლე როგორც ყოველთვის. ამოტივტივდა უინტიმურესი აზრები, ეგრევე უარვყავი, ამაზე რომ რამე დავწერო და თუ გინდა ლიბერალური პოეზია დავარქვა, უტა მაინც მომკლავსთქო, მერე ისე მომეწონა ის გაფიქრება,თუ როგორ მომკლავდა უტა, სულ გადამავიწყდა ყველაფერი. ჩანთიდან ამოვყარე  ლოცვების,დაუჯდომლების,ინგლისური ლექსიკონის წიგნები და ჩემი ლიფი, რომელიც ამ ბოლო დროს სულ ჩანთით დამაქვს.

დღე პირველის მეორე ნახევარი

ეს ბლოგი, რომ რაღაცას უნდა დაემგვანოს ყველამ იცის.  მეც ვიცი და ამიტომ ვთხოვე, რამდენიმე დღის წინ თინის როცა მოიცლი დამამონიტორინგე მეთქი. ჰოდა ეტყობოდა თინის ეცალა და დავიწყეთ ვიდჯეტებით. “ეხლა მე შენ გაგიკეთებ ტოპ.ჯეს მთვლელსდა კიდე აიმ მთვლელს რამდენია ონლაინ.” მოკლედ ასე დაიწყო თინიმ:)ტოპ.ჯეს მთვლელის დაყენება რთული არ აღმოჩნდა, მაგრამ თინის სურდა მეორე მთვლელიც დაეყენებინა და ისეთი დიდი ენთუზიაზმით მეხმარებოდა,ვიფიქრე მართლა უმნიშვნელოვანესი საქმეა ბლოგერობამეთქი და უფრო მეტი ყურადღება უნდა გამოვიჩინოთქო. მოკლედ ის “გული”-ს ფორმის მთვლელი ვერ დავაყენეთ,თინიმ ეტყობა ჩემი “მდგომარეობა” გაითვალისწინა და სწორედ ამიტომ შემომთავაზა, გულის ფორმის მთვლელი. მოკლედ საიდებარს, ორი ვიდჯეტი შევმატეთ, კიდევ ბლოგროლ.ჯიზე დარეგისტრირებაც ვეცადე, მაგრამ წერილი არ მომივიდა და დღესაც ველი. ჰო კიდე დიზაინი ის ძველი, ჩემი ტკვილი იყო, ჰედერსაც ვერაფერს ვუხერხებდი, ეხა კი მომეცა გაქანება:) საკუთარი სურვილით შევცვლი და რასაც მინდა იმას დავაყენებ. და ამის შემდეგ თინიმ დაიწყო პოსტის წერა და მეც გავათავისუფლე კომპი, რათა მირანდას მეთხუთმეტედ ეყურებინა “ბინდი”. დაჯდა და მე კარგად შევათვალიერე, ეს ბავშვიც ვამპირად ხომ არ გადაიქცათქო.

ძველი ქალაქის დაბ.დღე

მე არაფერი მკითხოთ, აზრზე არ ვარ რა ხდებოდა. ჩემი სურვილით და გადაწყვეტილებით, არ წავედი კლუბში სადაც რადიოს დაბ.დღე აღინიშნებოდა და ვიჯექი ეთერში და მომლოცველთა ზარებს ვპასუხობდი. ზუსტად ვიცი ყველაფერი კარგად იქნებოდა. კაკაკდუ (აუტსაიდერელი) დაუკრავდა და კიდევ ახალი როკ ჯგუფები, რომლებიც პრესის სახლის ბოლო სართულზე “ხერხავდნენ” და არეპეტიციებედნენ.ასე იქნებოდა კი არა, ასე იყო. ჯერ როკ კონცერტივით რაღაც ჩატარებულა,მერე დისკოტეკა, დიჯეი ლევანმა და ზაპამ დაუკრეს, კიდევ ალაფურშეტი დაკიდევ ისეთი რაღაცეები, რაც მე არ მინახავს. მოკლედ საერთოდ არ მწყდება გული, რადგან ყველაზე მეტად მარიმ იცის ჩემთვის რა არის დღესასწაული. მოკლედ რადიო 14 წლის გახდა. იმდენი დრო გავიდა იმ წლებიდან, როცა უშუქობაში ვუსმენდით რადიოებს და სიტყვა დიჯეიზე სუნთქვის შეჩერებები მჭირდა და ვერც ვიფიქრებდი, რომ მალე მეც “ძველი ქალაქელი” გავხდებოდი. ასეთი წარმატებით, რომ ამისრულდეს ყველა ოცნება, შეიძლება საბოლოო ჯამში გავაფრინო:)

პირადი-პირადი ამბები

ოცნებებში და ძილში ვარ გადავარდნილი. ისე ნელა გადის დრო, ნერვები მეშლება, ნევროზი რომ არ დამემართოს, ამიტომ სულ მძინავს. რა საჭირო იყო ამ პოსტის ასე სექციებად დაყოფა, აზრზე არ ვარ. აა შეიძლება, იმიტომ გავაკეთე, რომ ასე უფრო წაკითხვადად  და საყურადსაღებოდ გამოიყურებოდეს:) მოკლედ ინსტიქტები. კოკა-კოლას რეკლამის გამოჩენა ძველ, ბავშვურ ოცნებას მახსენებას, ნიუ-იორკში რომ მინდოდა ახალწელს და შობას შევხვედროდი, პრინციპში მინდოდა კი არა ეხლაც მინდა. მაგრამ ,ახლა უტა სადაცაა იქაა ჩემთვის დღესასწაული, ახალი წელი, შობა და იქაა ჩემი ნიუ-იორკი.

Read Full Post »

ეხა როცა რამდენიმე საათის უკან ერთი პოსტის წერას მოვრჩი და მერე სანამ დავაპაბლიშებდი აღმოვაჩინე,რომ საკმაოდ კრიტიკული ვარ და საკმაოდ დიდაქტიკური, მაინც გამიხარდა, რადგან მე დღეს და გუშინ ხომ სიკვდილს ვაპირებდი.კი არ ვაპირებდი,უფროსწორად მეგონა რომ მოვკვდებოდი.მაგრამ ეხლა უკვე ვიცი, რომ კაი ხანს არ მოვკვდები და კიდევ საკმაოდ დიდხანს ვიცოცხლებ და კიდევ უამრავ პოსტს დავწერ ამ ბლოგზე,ან კიდე შეიძლება სხვა მისამართზე,მაგრამ რომ დავწერ ეს ვიცი.კიდევ დიდხანს ვიქნებით მე და უტა ერთად,კიდევ ბევრჯერ გავიკეთებ სახეზე ყინულის მასაჟს და ლოყებზე ყინულის წვეთები წამომივა,კიდევ ბევრჯერ,აი იმ ბევრის ათასში ერთხელ,რომელიმე დილას ისეთ ხასიათზე მომიყვანს ჩემი ცხოვრება, რომ კლუბურ მუსიკაზე ვიცეკვებ,სულ ბედნიერი ვიქნები და როცა მომინდება მაშინ ვაკოცებ უტას და რამდენჯერაც მომინდება იმდენჯერ.მოკლედ რასაც მომინდება იმას გავაკეთებ,მაგრამ ისიც ვიცი, რის გამოც ვიქნები ბედნიერი,ამას არავის გავუმხელ,ეს ყველა ადამიანმა თავის სულში უნდა აღმოაჩინოს,უნდა უნდოდეს ,რომ ჰქონდეს,არ უნდა ეზარებოდეს მოძებნა.მაშინ აღმოაჩენს,რომ იმ ცხოვრებაში,რომელიც მას მიეცა და მიეცა არა უპასუხისმგებლობისთვის,არამედ იმისთვის რომ კარგად და ჭკვიანურად გამოიყენოს,იგი ბედნიერი იქნება.

უტას გამოგზავნილ სიმღერებს ვუსმენ და კარგად ვარ.დღეს უფრო კარგად ვარ,ვიდრე გუშინ,ათიათასჯერ უფრო კარგად .სადღაც რამდენიმე ასეული კილომეტრის იქით,ჩემი ბიჭი სამსახურში ზის და მუშაობს,მე კიდე სადღაც ასეული კილომეტრის აქეთ იმ ბიჭის გოგო და მასზე საუკუნოდ შეყვარებული,სახლში ვზივარ და ცოტა არ იყოს მიჭირს უკვე იმ ემოციების გახსენება,რომელმაც გუშინ მთელი დღე ჩამიშხამა.გვიან ღამით მივხვდი,რომ ყველაფერი წინა ღამით რადიოში გადათენებული ღამის ბრალი იყო და ნერვები არ მქონდა წესრიგში,ეს უტასაც უთქვამს ბევრჯერ,მაგრამ სანამ ჩემით არ დავასკვენი და ვიგრძენი,ვერაფრით დავეთანხმე.არადა მერე რა კარგ და საყვარელ ნოტაზე დავეთანხმე:*

ამერიკაში მივფრინავდით მე და უტა,მოხდა ავია კატასტროფა და მე დავიღუპე,უტა მთელი ცხოვრება მე შემომტიროდა და ვერ მივიწყებდა.ეს მისი სიზმარია,რომელიც გუშინწინ დაესიზმრა.ვერაფრით გაეგო რატო მივფრინავდით ამერიკაში,თავიდან სანამ მეტყოდა მკითხა ხო არ გჯერა სიზმრებისო,მე კი მოვატყუე და ვუთხარი მკიდია,მიდი დაიწყე ეგ საშინელი სიზმარითქო.ასე არ მითქვამს,მარა კაი ხანს ვთხოვდი მოეყოლა და ბოლოს მითხრა,რომ იმ უცნაური კატასტროფის დროს გარდავიცვალე.მე კი ვუპასუხე,ნეტა რატო?რატო უნდა მოვკვდე და ამოვუშვი ღრიალი და ეს ღრიალი მთელი დღის განმავლობაში არ შეწყვეტილა
uta: shoren
uta: ar mokvdebi
uta: cudi sizmrebi
uta: kargia piriqit kargad xdeba

ვერაფრით წარმომედგინა რა უნდა ამხდარიყო კარგად,მას შემდეგ რაც მე მოვკდებოდი,ამერიკაში მიმავალ თვითმფრინავში და უტასთან ერთად ვეღარ შევძლებდი ცხოვრებას.იმ წუთას,მარტო უტაზე ვფიქრობდი და მარის და დედაჩემის ძაან შემრცხვა,ალბათ როგორ ინერვიულებდნენ,ჩემს სიკვდილს რომ გაიგებდნენ,უტას მერე(ასე უტას გონია) მარის ვუყვარვარ ყველაზე მეტად და მარის მერე დედაჩემს და უტას(ასე მარის ჰგონია)ჰოდა რა იქნებოდა ჩემს გარეშე მათი ცხოვრება,შევადგინე სია იმ ნივთებისა,რომელსაც ვერავის დავუტოვებდი,ამ სიაში შედიოდა უტას ნაჩუქარი თეთრი ზედაწელი,რომლითაც მთელი ევროპა მოიარა,ასე მითხრა თვითონ,და რომელსაც მე ზამთარში ლოგინში ვიცვამ,კიდე მიმქონდა “იქ” უტას ნაჩუქარი pacco rabanne-s ultravioleti ,რომელსაც თითქმის არ ვიყენებ,მაგრამ მაინც ვგიჟდები მის გრილ სუნზე,კიდე ჩიპს წავიღებდი,რავიცი მაინც რაში გამომადგებოდა:)ყველაფერს ვუტოვებდი მარის,ტანსაცმელს და ფეხსაცმელს,მერე თვითონ გაანაწილებდა მარი,რამდენიმე კაბას მირანდას მისცემდა,რაღაცეებს დედაჩემს,მარის ექნებოდა სულ გულის ტკივილები და უჰაერობა შეაწუხებდა.

უტას ჩემს ყველა ნაწერს,ჩემს დღიურებს,რომელიც უკვე ყველა მასთანაა,კიდე იმ სმს-ებს,რომლებსაც ბლოკნოტში ჩვენი ერთად ყოფნის დღიდან ვწერ,ჩემს პაროლებს დავუტოვებდი,რომელიც ისედაც იცის და კიდევ ამ ბლოგს,სადაც მერე შეძლებდა რაღაცეების გარედაქტირებას:)

ჩემი მეზობლები განუწყვეტლივ იჭორავებდნენ და იჭორავებდნენ,საქმე გამოუჩნდებოდათ,თან ახალი თემა,ათას ვერსიას გამოიგონებდნენ,დაამუშავებდნენ სადარბაზოს წინ,სადაც მთელ დღეს ატარებენ,იტყოდნენ საყვარელთან ერთად მიფრინავდა სადღაცო,მერე მეორე ვერსიას შეიმუშავებდნენ და იტყოდნენ,ალბათ ვინმესგან დაფეხმძიმდა მერე ამერიკაში გაიქცა და ბოლოს რომ მიხვდა თავის დანაშაულს,ავიაკატასტროფა მოაწყოო და თავი დაიღუპაო.აკო თუ მოვიდოდა მარისთან სახლში,იტყოდნენ ამ ბიჭს უყვარდაო ეგ,ან რავიცი რამდენ რამეს არ იტყოდნენ,მაგრამ რა დროს მეზობლები არიან.აკო დაწერდა თავის ბლოგზე ასეთ პოსტს:”ვინეებმა ატკინეს შოს გული და რატომ არიან ისევ ქუთაისში ამდენი ქალიშვილები,სექსი ჩვენი საუკუნის მთავარი პრობლემა,რამდენხანს უნდა იაროთ ქალიშვილებმა,მთავარია სექსი გინდოდეს და ყველა კი მოგცემს,როდის ვიქნებით ცივილიზებულები”.სათაური ალბათ ეს ექნებოდა:):):):):)და ჩემი სახელიც მარტო სათაურში იქნებოდა,რადგან ჩემზე საუბარი იმ დროს აქტუალური იქნებოდა და აკოს ექნებოდა ყველაზე დიდი უფლება ჩემზე ეწერა.

ვინც მიცნობს ქუთაისში და ამ ამბავს გაიგებდა,ჩემს ფოტოებს დააყენებდნენ “ოდნოკლასნიკებში” დაკრძალვამდე,ავატარებზე დააწერდნენ  “ვწუხვარ” და “რა მალე მთავრდება ახალგაზრდობა”

დედა შუშანიკი გაგიჟდებოდა,გული დაეწვებოდა.ერთხელ მომწერა:”შენ არ იცი ჩემთვის რას ნიშნავ,კაია რომ არ იცი”…ყველა ილოცებდა ჩემზე,დედა მაკრინე,მამა ელიზბარი,მამა იოანე.7 წირვაზე მეტს დამიყენებდნენ,რა შვიდს პრინციპში,ასე 200 მდე წირვას გადამიხდიდნენ,ყველა სასულიერო პირს გააგებინებდნენ და ყველა სამ-სამ წირვას მაინც დამიყენებდა.მამა პავლე თუ გაიგებდა,ცოდვებით გამიხსენებდა და იტყოდა:”ცოდვებმა დაღუპა ეგ გოგო” და მერე მრევლს მოუწოდებდა გაეძლიერებინათ ლოცვა.

რათქმაუნდა ყველაფერი გაგრძელდებოდა.

რადიოში ალბათ თითქმის ყველას დაწყდებოდა გული,მაგრამ ჩემს შემცვლელს ერთ დღეში მოძებნიდნენ,ასე რომ დიდი დანაკარგი არ ვიქნებოდი.

მეოთხე სართულზე იტყოდნენ ეგ ის არ იყო,ჩვენს გაზეთში,რომ ბეჭდავდა ხანდახან რაღაცეებსო,საწყალი გოგოო,რა ახალგაზრდა იყო,შვილი მაინც დარჩენოდაო.

გული მწყდებოდა,რომ სიკვდილის წინ ისევ სახლის დალაგება უნდა მომესწრო და  ღაპაღუპით მდიოდა ცრემლები თვალებიდან და ვალაგებდი სახლს.

მოკლედ მთელი დღე ასეთ მინორულ ღრიალში გავატარე,დედაჩემს ტირილით მოვუყევი,მერე რომ დამინახა კიდევ ვერ ვიყავი კარგად მითხრა სიცილით,შენ მართლა ხო არ გგონია რომ მოკვდებიო.გვიან ღამით გავისეირნე,მანქანები მეჯახებოდნენ,თან ყველა მე მეჯახებოდა,ასეთი შეგრძნება მქონდა,სუფთა ჰაერი ჩავყლაპე და ისევ სახლში დავბრუნდი.

მიკვირს ცოცხალი როგორ დავრჩი ამდენი ნერვიულობის შემდეგ:) მერე გამახსენდა ლაგერკვისტი,მასზე კარგად არავის არ უთქვამს სიკვდილზე,თან მანამდე უტამაც მომწერა:

uta: egre yvela movkvdebit bolos

uta: ra sayvarlad gechxvliteba loya

ჰო,ბოლოს ყველა მოვკვდებით:)

მოკლედ ძაან გვიან ღამით გამოვძვერი ამ შიშებისგან,უტამ დამირეკა კიდევ ამიხსნა,როგორი ვარჯიშები უნდა ვაკეთო,კიდევ ისეთი რაღაცეები მითხრა,რასაც ახლა არ გავამხელ.ასეთ რაღაცეების თქმის მერე ორმაგად ბედნიერი გავხდი და საერთოდ აღარ მომინდა სიკვდილი.კიდე უტამ რაღაც მთხოვა,რომლის შესრულება ხვალიდან ან ამ საღამოდან უნდა დავიწყო,ძაან საპასუხისმგებლო რამეა.

მადლობა ყველას ვინც ამ პოსტს ბოლომდე წაიკითხავს,ვისაც შევეცოდები  და დიდხანს სიცოცხლეს მისურვებს:) კიდე მარის ვეტყვი თუ წაიკითხავს და იტირებს,ყველაზე ჩერჩეტი გოგო იქნება ამ ქვეყანაზე.

კიდე მადლობა უტას და მადლობა ლაგერკვისტს.

Read Full Post »

%d bloggers like this: