Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ნანა ზარდიაშვილი’

ეხლა კულინარიული საღამო მექნება და ამჯერად, აღარ მოვყვები განცდილ მარცხებზე და გურმანულ შეცდომებზე. პირიქით დავწინაურდი ამ ასპარეზზე და ამ საღამოს შევუდექი კატლეტების მზადებას. არის ასეთი თევზი, პანგასიუსი ჰქვია, უფროსწორად თევზის ფილე, თევზსაც ჰგავს გარეგნობით, მოკლედ  რა მნიშვნელობა აქვს ამას, მთავარია, რომ როცა გაკეთებას გადაწყვეტთ, ორი საათი წყალში უნდა გააჩეროთ და შემდეგ გაატაროთ ხორცის მანქანაში, ასევე შავი პურის გატარებაც მოგიწევთ და დანარჩენი ჩვეულებრივ, რაც ჭირდება გემრიელ კატლეტს, მწვანილი, ხახვი, ნიორი და თქვენ, კიდევ შეიძლება უფრო მრავალფეროვანი ინგრედიენტებითაც აზავებდეთ. ამ კატლეტის მომზადებაში, მთავარი ის იყო, რომ ყველაფერი წარმატებით დასრულდა და მეც, ამიერიდან აღარ ვაპირებ თავზე ლაფის დასხმას, ერთხელ ჩამწვარი სოუსის გამო.

ჰოდა ხვალ მთელი დღე, გული მშვიდად მექნება, რომ ოჯახის ერთი წევრი დანაყრებული წავა სამსახურში და მეც არ მომიწევს შფოთვა, მორიგი კერძის მომზადების გამო, ხვალ სხვა გეგმები მაქვს…

ეს კი შექსპირის ლექსია, რომელიც წინა წელს თბილ და ღუნღულა საახალწლო განწყობას მიქმნიდა და მობილურის დრაფტებიდან არ ვიშორებ♥

როცა ირთვება ჭირხლით მინები და მწყემსი დიკი ყინვაში ხვნეშის,

შინ მიტანამდე რძე იყინება და ტომს შემოაქვს ღერები შეშის.

გზას, რომ გაჰყვება ჭყაპიანს, საშიშს, ბუ ღამის ჰანგებს დასძახებს მაშინ:

“ტუ–ჰუ–ტუ–ჰუ” ხმა გესმის ლხენის, თუ წვნიანს ხარშავს ფაშფაშა ჯენი.

 როცა ქარბუქი მოთქვამს და ტირის და სოფლის ხუცესს ახრჩობს ხველება,

 ფრთებით ქექავენ თოვლს ფრინველები და  მარიანას უღუის ცხვირი,

 როცა შემწვარი შიშინებს ვაშლი, ბუ ღამის ჰანგებს დასძახებს მაშინ:

“ტუ–ჰუ–ტუ–ჰუ” ხმა გესმის ლხენის, თუ წვნიანს ხარშავს ფაშფაშა ჯენი.

ყველას, კარგ განწყობას გისურვებთ♥♥♥

Advertisements

Read Full Post »

მოკლედ დღეს არაფრის წერას არ ვაპირებდი, გუშინ პირდაპირ ჩემი აივნიდან თბილისში გამოქცეული ახლაც მოსულიერებას ვცდილობ და დასვენებას, მაგრამ ყველაზე მეტად რაც მღლის მაინც უსაქმურობაა. ჰოდა გუშინ დაუგეგმავად თბილისში გამოქცეული მარშუტკაში ბევრი დრო მქონდა ფიქრისთვის, ჩემი ბლოგის მკითხველებზე ვფიქრობდი, ძირითად მკითხველებში მაინც ფეისბუქელი ფრენდები მოიაზრება, კიდევ სხვადასხვა ქველინკებიდან და ბლოგებზე დატოვებული კომენტარებიდან  გადმობარგებული ხალხი, კიდევ ადამიანები რომელიც ჩუმად, მაგრამ მაინც კითხულობენ ჩემს ბლოგს და ამას არ აფიქსირებენ.

კიდევ რაზე ვფიქრობდი? არ მიყვარს, როცა უცებ მივიღებ სადმე წასვლის გადაწყვეტილებას, უცებ ჩავყრი ჩანთაში საჭირო ნივთებს და გავრბივარ. ასეთ დროს ყველაზე დიდი პასუხისმგებლობის გრძნობა მარის მიმართ მიჩნდება:”მარი ხომ არ გწყინს, რომ მივდივარ? მარი ორშაბათს ჩამოვალ. მარი ცუდად ვიქცევი?”-ვეკითხები. ასე დამემართა გუშინ საღამოს, უტას ველაპარაკებოდი ტელეფონზე, უცებ მთხოვა, რომ ავმდგარიყავი და წამოვსულიყავი თბილისში, თავიდან ვიფიქრე, რომ სერიოზულად არ მეუბნებოდა, მაგრამ როცა ფილმიდან “სვანი” სიყვარულის მისაბაძი, რომელიღაცა ეპიზოდი შემახსენა, სადაც ცოლი თავის ქმართან შესახვედრად არ ერიდება საშიშ და ბნელ ღამეს, მერე კი ვიკადრე წამოდგომა და თმადაუვარცხნელი გავვარდი ქუთაისი-თბილისის ბოლო რეისზე.

ახლა ვარ დაღლილი და გამოუძინებელი, კიდევ მაქვს სამი კბილის ჯაგრისი და მყავს ბიჭი, რომელიც დილით მიმზადებს ჯანმრთელ საკვებს ანუ გერკულესს და მერე მიდუღებს ყავას ან ადუღების ინიციატივას გამოთქვამს, საბოლოო ჯამში ყავას ადუღებს მაიკო და ის ადუღებს შემდეგ რამდენჯერმე ჩაის და მოაქვს ჩემამდე. მე ვზივარ ასეთ დროს გაზთან და ვკითხულობ “უდაბნოს”, რომელსაც ალბათ მორიგი ჩამოსვლისას თუ  დავამთავრებ.. ხოდა ახლა ჩემს უკან დგას თავისი კამერიანად და რაღაცას იღებს და ნერვებს მიშლის, მეუბნება მარტო კლავიატურას ვიღებო და შენ გააგრძელე ბეჭდვაო. ხოდა ასე არ შემიძლია რამე დავწერო, როცა თავზე ან გვერდით მადგას ვინმე. ჰო კიდე არ შემიძლია, ეს ბიჭი დაათრევდეს მძიმე პარკებს და მე ერთსაც არ მაძლევდეს, რომ ეს სიმძიმე მეც გავინაწილო. ხოდა ეს საშინლად არ მომწონს (ხოდა ნუ იღებ რა ). დედაჩემი ამ ბოლო დროს ხშირად ამბობს, რომ ყველაზე დიდი შეცდომა თავის დროზე მაშინ დაუშვა როცა საქმეები არ გადაანაწილა და ყველაფრის გაკეთება თავის თავზე აიღო. ამას ისე უბრალოდ ამბობს, არც არაფერზე წუწუნებს. ხოდა როცა უტას მერამდენეათასჯერ ვთხოვ, რომ ეს მძიმე პარკები მეც წამოვათრიო, რადგან მერე მთელი ცხოვრება არ მინდა სულ თვითონ ათრიოს ყველაფერი, მეუბნება:”როგორ გეტყობა ძმა, რომ არ გყავს.” არადა ძმა არაფერ შუაშია, უბრალოდ არ მინდა  სხვა სათრევ პარკებთან ერთად მათრიოს და ამას მიმაჩვიოს, მე ხომ საკმაოდ ჯან-ღონიანი და საკმაოდ მოტივირებული გოგო ვარ სხვადასხვა სიმძიმეების სათრევად და ამას მიჩვეული ვარ:)

ხოდა ეხლა ზის და ამონტაჟებს იმ რაღაცეებს, რაშიც ზუსტად ვიცი თმები მექნება საშინლად და დამაფრთხობლად და იმ წამს მოვითხოვ მის წაშლას. მივდივარ. წინასწარ გილოცავთ ბზობას, ნანა ზარდიაშვილმა რაღაც წერილი დამიტაგა და უნდა წავიკითხო.

Read Full Post »

%d bloggers like this: