Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ნიკო ნერგაძე’

მსოფლიო ტუალეტების დღეს გილოცავთ და სუფთა ტუალეტებს გისურვებთ,ალბათ ასე უნდა დავიწყო ამ პოსტის წერა. ტუალეტების დღე ყოფილა თურმე დღეს,რომელიც მთელი მსოფლიოს მასშტაბით აღინიშნება. ეს ნიკო ნერგაძემ თქვა დილის გადაცემაში,ამ ბოლო დროს ისე ხშირად ვახსენებ ნიკოს,ისე ხშირად ვკითხულობ მის ბლოგს გადაცემაში,ვინმემ შეიძლება იფიქროს ხომ არ შეუყვარდაო. რა მნიშვნელოვანი თარიღია. არა! სულაც არ ვხუმრობ,სრული სერიოზულობით ვიდღესასწაულებ ამ დღეს,როდესაც გარეთა საქმეებს მოვრჩები,რაშც კიდევ ერთი საათის განმავლობაში დარჩენილი ლაპარაკი შედის,სხვადასხვა უაზრო თემების შესახებ,ასტროლოგიური,სინოპტიკური და ვიკიპედიური კალენდარით. ვიკიპედიაზე და მის მართლმადიდებლურ დღესასწაულებზე,ან პოსტის ბოლოს ვისაუბრებ თუ დრო მეყოს,ან არასოდეს,რადგან ამჯერად მხოლოდ 20 წუთი მაქვს დარჩენილი ამ პოსტის საწერად.

ანუ რას გავაკეთებ? და ვისთან ერთად ავღნიშნავ? ჯერ ამ საქმეებს უნდა მოვრჩე,რომელსაც სერიოზული თვალით ვერასდროს ვერ ვუყურებ,მერე კი წავალ სახლში და ტუალეტების ზეიმსაც წამოვიწყებ.

უშუქოდ დარჩენილი 103 ნომერის ოთახებში,მარტოდ დარჩენილი,ხელზე წითელი რეზინის ხელთათმანებით,შევუდგები ტუალეტის ხეხვას და არიელიზაციას. გავხეხავ ძირიდან ზედაპირამდე,მგონი ჩემზე კარგად ვერავინ ხეხავს უნიტაზებს და მგონი ჩემსავით არავის უყვარს ტუალეტში სკამის შეტანა,წიგნის კითხვა და ყავის სმა. ხომ არ შეგძულდით? ასე ზაფხულობით ვიქცევი,რადგან ოთახებში ქუჩიდან გამაყრუებელი ხმაური შემოდის და ვერაფრის წაკითხვას ვახერხებ. მე რომანტიული მეტუალეტე ვარ.

გაწმენდის შემდეგ დავიწყებ უნიტაზის პატივგებას და ამ სადღესასწაულო ლიტურგიაზე,მარტო ორი ვიქნებით,მე და უნიტაზი, მთელი მისი სიქათქათით და ბრწყინვალებით.

ვიცი დღეს ყველაფერი კარგად იქნება. წვიმიანი დღე არის,მაგრამ კიდევ კარგი ჩემს ტუალეტში წვიმა არ ჩამოდის. რამდენიმე წლის წინ ჩამოდიოდა ჭერიდან, კრიშას რომ ვეძახით ხშირად და მერე დედაჩემმა იმდენი ირბინა მერიაში და მუნიციპალიტეტებში,რომ მოვიდნენ შესაბამისი სამსახურის კაცები და მთელი ჭერი გადახურეს. საერთოდ სულ ასეა,დედაჩემი დარბის ყველგან,მეზობლებს კი განცხადებაზე ხელისმოწერაც კი არ უნდათ,ეშინიათ ნაციონალური პარტიის მხარდამჭერი და მუნიციპალიტეტის ხელმძღვანელი არ გააღიზიანონ. ჭერის შეკეთება და წყლით ავსებული სარდაფების პრობლემა,ხომ მუნიციპალიტეტების პრობლემაცაა. მოკლედ არ ვაღიზიანებთ. პრობლემები გამახსენდა და ეგრევე ხასიათი გამიუჭდა,იმდენია რომ ჩამოვთვალო,თქვენც დაგგრუზავთ,ასე დილა ადრიან. რა არის ეს ”გრუზი” კიდევ? მგონი იქაც აკლია ბრჭყალები,მაგრამ არა უშავს,ჩვენ ხომ რადიოს ვებგვერდებზეც კი კბილის ჯაგრისი მაგივრად,კბილის ჩოთქს ვწერთ,ღამით დასატენიანებლად ღამის ”მაზს” ვისვამთ და ფეხსაცმელსაც მაზით ვაპრიალებთ.

რა მინდა ეხლა რატომ ვახურებ? რა მეფილოსოფიურება და მებარბარიზმება? დღეს ფილოსოფიის დღეც ყოფილა. გილოცავთ ამასაც.

მხოლოდ 3 წუთი წინ. ბარემ ვიკიპედიაზეც ვიტყვი, რომელმაც დღეს ჩემი აღშოთება გამოიწვია. ადრე კალენდრულ სექციებში,დღესასწაულების სექციაში,ხშირად მხვდებოდა მსოფლიო დღესასწაულები,ამ ბოლო დროს კი მარტო მართლმადიდებლური ზეიმები მხვდება. მოდით თქვენც მოგილოცავთ შემდეგი წმინდანების ხსენების დღეს:

გალაქტიონის და ეპისტიმიასი

პატრობა,ერმე,ლინოსი,გაიოზი და ფილოლიგე -სამოცდაათთაგანნი

ასევე წმინდა გრიგოლის ხსენების დღეს.

ტუალეტები არც გაგვხსენებია. მე ტუალეტის ხსენების დღეს ვიდღესასწაულებ.

საზოგადოებრივ ტუალეტებში სუფთა უნიტაზების იმედებით გემშვიდობებით!

Advertisements

Read Full Post »

მგონი ჩემს ბლოგს არა აქვს პოსტების კატეგორიები. ჯერ ასეთ რამეებში ვერ ვერკვევი,რომ ჰქონდეს აუცილებლად გავაკეთებდი ”კოფებრეიქის” კატეგორიას,ანუ როცა დილით ვცდილობ მოვასწრო პოსტის დაწერა,გვერდით მიდგას ფინჯნით ყავა,რომელსაც საშინლად საამური:) სუნი ასდის. გადაბმულად ვწერ დილის პოსტებს,აქ უფრო მიადვილდება,უფრო მყუდროდ ვარ ვიდრე სახლში. მორიგე დიჯეიც წავიდა,რომელიც ლამის არასოდეს იღიმება,მასთან დაკავშირებით მეც ჩემი გაღიმების რეჟიმი გამომიმუშავდა,ანუ არც ვუღიმი და ისე მივუგდებ ”პრივეტს”  და რადიოში ვრჩები სულ  მარტო. ამ მომენტზე ვგიჟდები ხოლმე. მთავარია კომპიუტერები და ინტერნეტი არ წავიდეს სადმე,სხვა ვისაც უნდა დროულად ეწიოს თავის გზას.

ეს ერთსაათიანი პაუზა რომ არ არსებობდეს რა მეშველებოდა,ამ დროს უამრავი რაღაცის გაკეთებას ვასწრებ. ერთი როგორც ავღნიშნე,ვახდენ გადაბლოგებას ანუ გადაბარგებას ბლოგზე,მერე საახლობლოს ჩამოვუვლი და ყველას მოვიკითხავ,ვინც ჯეოსელის აბონენტია,რადიო თავისუფლების ბლოგსაც ვესტუმრები ჩემ ფინჯან ყავასთან ერთად თუ კიდევ  დრო მაინც მრჩება, შოკოლადს და ლიბერალს  ვეწვევი უკვე ცარიელი ფინჯნით.ასე მთავრდება ჩემი ბლოგრევიუ.თუ კიდე მოხდა სასწაული და რამდენიმე წუთი კიდევ შემომრჩა ვცდილობ ამ დროს მოვასწრო ჭიქის გარეცხვა. ამით ძალიან ვამაყობ,რომ საკუთარ ჭიქას არასდროს ვტოვებ გაურეცხავს,საეთერო მაგიდას არასდროს ვტოვებ ნაგვიანს,კიდევ კარგი აღარ ვეწევი და აღარც ბიჩოკებით გატენილი საფერფლე მიდგას წინ. ახლა ამ ყველაფერს დაემატა ღორის გრიპი და ჩვეუებრივი პრევირუსული ისტერიკა საქართველოში ,რისიც საშინლად მეშინია და რამდენად სწორად ვცდილობ არ ვიცი,მაგრამ დილით სამარშრუტო ტაქსში,ცხვირი ჯილეტში მაქვს ჩარგული,ხელებს ისედაც ხშირად ვიბანდი,სველი სალფეთქით ვწმენდ სამუშაო მაგიდას და ხშირად ვანიავებ სტუდიას. ერთი კვირის წინ ისეთი დაზაფრული დავდიოდი,ამ ვირუსის გამო,მგონი ახლა აჯობებს ექიმთან წავიდე,ფსიქოლოგიურად ხო არ შემეყარა ეს ვირუსი.

ნიკო ნერგაძის პოსტი წავიკითხე რადიო თავისუფლების ბლოგზე ერთი ჩვეულებრივი დილის შემოვლის შემდეგ. ლოოლ ვუერთდები ცვლილებების მოთხოვნას.ლოოლ. რაღაც ძაან კაი იყო.სტიმული მომცა წინადადებამ:”ჩემი ბლოგია და რასაც მინდა იმას დავწერ”:) ჰო კიდე იქ ბევრი სხვა მოთხოვნილი ცვლილება იყო, მერე უნდა გავიხსენო მე რა ცვლილებების მოთხოვნას ვაპირებ.აი ეხლა გამახსენდა ერთი,რასაც მოვითხოვ,ეს არის რომ დილის 7 საათზე სამარშრუტო ტაქსში არ მესმოდეს წინადადებები:”იცი რა ოჯახი მაქვს?თუ გინდა 20 კაცი მოვიდეს,სტუმრად მაგათ გამასპინძლებას ყოველთვის შევძლებ,მარა ხო იცი დიდ ოჯახს უფრო მეტი სჭირდება.ჩემთვის არაა პრობლემა,20 კაცს მოვასვენებ სახლში.”აი ასეთი და კიდე როგორ დაამჟავეს კიტრის მწნილი,როგორი ნიჭიერი შვილი ჰყავს.ვითხოვ ასეთი თავმომწონე  საუბრები და წინადადებები არ მესმოდეს ხმამაღალ რეგისტრში.იმ ქალს,20 კაცის მოსვენება რომ შეეძლო ყოველ დღეს თავის სახლში,ცოტა დამაკლდა და ვაპირებდი მეთქვა გაჩუმებულიყო.

შარშანდელ ამ დროს ვიხსენებ,როცა დილით ადრე მიწევდა რადიოში წამოსვლა,სიგარეტის სუნით გაბუღულ ბინძურ მარშუტკაში ვჯდებოდი,სადაც შესვლის მომენტიდან იწყებდნენ ერთმანეთთან კონტაქტს.დასაკონტაქტებელი თემები იყო სიცივე,წვიმა,თოვლი.მოკლედ საქართველოს სინოპტიკური რუკა.

ახლა ვაკვირდები და ასეთი აქტიური საუბრები ჯერ არ მომისმენია,იმ ქალის საუბარს არ ვთვლი,რომელიც თავის ოჯახში ყოველდღე შეძლებს 20 კაცის მოსვენებას და გამასპინძლებას.ფუიიიი,რა მეტიჩრობაა.არადა მწვანილის გასაყიდად მიდიოდა მგონი ბაზარში.რა დიადი და ამაღლებული ქართული სტუმართმოყვარეობის სული ედგა იმ ძვირფას და წმინდა სასულეში დილის 7 საათზე. კიდევ კარგი ჯერ არ დაწყებულა ყინვები,თოვა და საშინელი ამინდები,რაც მაძლევს საშუალებას მშვიდად და წყნარად ვვიმგზავრო ჩემი სახლის გაჩერებიდან-რადიოს გაჩერებამდე.

მთელი დილაა ტვინს ვბურღავ და ნერვები მეშლება კირილზე. ”რა უნდა კირილს?რატო ჩამოდის?რა უნდა კირილს?რატო ჩამოდის?” და ა.შ. რაღაცნაირად გული მწყდება,რომ ეს ჩემს ბევრ დამოკიდებულებასაც შეცვლის. ეჭვებს გამიჩენს მერე კიდევ მომიწევს ტვინის გადაბურღვა და დასკვნის გამოტანას შევეწინააღმდეგები.ანუ ჩემეული დასკვნების გამოტანას, რომელიც ბევრ რამეზე  შემაცვლევინებს წარმოდგენებს. ხოდა ცოტახანს არ გამოვიტან ჩემს დასკვნებს და ვიჯდები წყვდიადში. დედა მაკრინემ მომწერა დროებით მოშორდიო ინტერნეტსო,უტამაც ეს მითხრა გუშინ. ”დამშვიდდი მთავარი არის პირადი სიწმინდე,საშიში და სამარცხვინო ცოდვის სიყვარულია და არა რუსეთის პატრიარქის ჩამოსვლა”. ესეც მითხრა დედა მაკრინემ. რა ვიცი ალბათ ხო. ან რავი კიდევ.  რა კაია აკუტაგავას სეზონი დგება ჩემთან. პირად საკუთრებაში მაქვს სეზონები.

კიდევ ნიკო ნერგაძე და ნინო გელაშვილი.

კიდე ერთი ფინჯანი ყავა.წავედი

Read Full Post »

%d bloggers like this: