Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘რედაქტორი’

ვცდილობ შევეჩვიო, სიტყვა ქმარს და ამიტომ ამ შუაღამით, საკუთარი ქ მ ა რ ი მივატოვე ლოგინში, ფანჯარა შევუღე და ვაპირებ ამ სიტყვასთან მიჩვევას. მანამდე, ჩემი დაწერილი რეცენზია, როგორც რედაქტორმა ისე წაიკითხა და მე იმ წუთას ყველა ლიტერატურათმცოდნე ფეხებზე მეკიდა, მერე იმის მაგივრად, რომ რამე თბილი ეთქვა, მითხრა ისევ შენს ნაწერზე ვფიქრობდიო და ამის მოსმენა ყველანაირ თბილს მირჩევნოდა.

ჩემი ქმარი ნუშებს ჭამს ხოლმე, დილით ვარჯიშობს, მანამდე ერთ კოვზ თაფლს და ერთ ჭიქა წყალს სვამს, ტელევიზორს ფეხზე დამდგარი უყურებს და ამბობს “რა ნაძირალაა” , როცა სძინავს ხელები კისერქვეშ აქვს შეწყობილი, როცა სძინავს მისი ყელი სუნთქავს.

ჩემი ქმარი მარტო ჩემს ნაწერებს, ჩემს ბლოგს, ჩემს ნოუთებს, ჩემს ფეისბუქის სტატუსებს, ჩემს საგაზეთო და საჟურნალო პუბლიკაციებს, ჩემს ინტერვიუებში მხოლოდ ჩემს მიერ დასმულ შეკითხვებს, დილის და ღამის ლოცვებს კითხულობს. საერთოდ, არ ადარდებს რა ხდება თანამედროვე ქართულ პროზაში და პოეზიაში და ეს მისი ერთ–ერთი განსაკუთრებული და დადებითი თვისებაა.

ჩემი ქმარი უელბეკს, მარტო ჩემთვის ყიდულობს და მერე გამყიდველ გოგოზე ბრაზდება.

ჩემი ქმარი თვლის, რომ ეს არ არის აუცილებელი საკითხავი. მეც ასე ვთვლი.

ჩემი ქმარი ძვირიან და ხარისხიან ფეხსაცმელს და ტანსაცმელს მყიდულობს, მაგრამ მე მაინც ჩამოძონძილი და ლაქებიანი კურტკით დავდივარ და ამაზე ცოფდება(ეს ცოფდება რაღაც მოუხდა), უბრალოდ ამბობს აბა რისთვის გიყიდეო.

ჩემი ქმარი დილით მარტო ლოცულობს, მე არ მაღვიძებს, თუ გამაღვიძებს მარტო იმიტომ, რომ კარი ჩავკეტო.

ჩემი ქმარი, ჩემთვის მუშაობს. ეს მე არ მეამაყება, უბრალოდ ამას თვითონ ამბობს.

ჩემი ქმარი ამბობს, რომ მე მისი იმედი და ნუგეში ვარ და ეს მეამაყება.

ჩემი ქმარი ღმერთს სთხოვს, რომ სულ ერთად ვიყოთ და დანარჩენი ყველაფერი თავისთვის მოვა.

მე ღმერთს სამსახურს და ფულს ვთხოვ, რომ მერე ამ სამსახურით და ფულით ორივე სიკვდილამდე კარგად და ბედნიერად ვიყოთ.

ჩემი ქმარი მეუბნება, რომ შვილიც რომ არ გვეყოლოს, არაფერიც არ მოხდება, მთავარია ჩემში არ დაინგრეს რამე, ისე კი შვილის გამო ცოლად არ მოვუყვანივარ.

ჩემი ქმარი ცდილობს ჯანსაღი და სრულფასოვანი საკვებით ვიკვებოთ.

ჩემს ქმარს ეხლა სძინავს.

პ.ს უტა, რა კაი რამეებს ამბობ ხოლმე და რატო არაფერს არ ვიწერ

Advertisements

Read Full Post »

ბლოგის კალენდარს თვალი გადავავლე და უსიამოვნოდ გავვოცდი. რამდენი დღეები გამომიტოვებია. ამ დღეებში ბევრს ვათევდი, სხვა დღეებთან შედარებით ბევრს დავდიოდი და ბევრს ვკითხულობდი. აი ახლა ეს ბოლო წინადადება თავად მესიამოვნა, კითხვასთან დაკავშირებით. ხო ძირითადად ინტერნეტში ვკითხულობდი, დანარჩენს ლოგინში ძილის წინ. დავსნეულდი ამ ზამთრისკენ წიგნების კითხვით, ნეტა დიდხანს გასტანოს ამ დაავადებამ. მალე ოფიციალურად დაიწყება ზამთარი, ჩემთვის დღესაც ზამთარი იყო, როცა რადიოში გადაცემის პაუზის დროს, 9 საათზე გარეთ გავიხედე და ისევ უკუნითი სიბნელე იდგა. სადღაც მესიამოვნა და მომინდა ნეტა მთელი დღე ასე იყოს ჩაბნელებულითქო, არადა ღამეებიც ხომ უნდა მყოფნიდეს?!..უაზროდ ქალური სისულელეები წარმოვიდგინე, ბევრი ვიბოდიალე ხალათში, რძიანი პიურეც გავაკეთე (უტას უყვარს),საბანი ამოვუკეცე და ისე წამოვედი რადიოსკენ. თქვენ გჯერათ ახლა ეეს?

იცით როდის ვხვდები, რომ  ზამთარია? სახეზე ლაქები გადამდის და მაშინ. კი არ გადამდის, უბრალოდ დროებით  უფერულდება. კოსმეტოლოგმა მითხრა ასე. კიდე იმით, რომ სოფოსთან ასვლა მინდება და იქ ყავის დალევა. რაღაცნაირად ძაან საყვარელი მწვანე ყავის ჭიქები აქვს, პატარა ბოჭკებივით არიან და მგონია, იმ ჭიქებში არის ყველაზე გემრიელი ყავა. არადა სასტიკად ვეწინააღმდეგები მწვანე ფერს. ჰოო აცივდა და ესეც ძაან მაწუხებს, განსაკუთრებით როცა ადრე უნდა წავიდე რადიოში. ლოგინიდან გადმოძვრომა მეზიზღება, მაგრამ მაინც მოვფორთხავ და საკუთარი თავის თერაპიას ვიწყებ. ვფიქრობ, რომ უტას ძალიან ვუყვარვარ და მთელი ცხოვრება ერთად ვიქნებით, რომ ძალიან მეყვარება, მისგან შვილს გავაჩენ და რომ მისი ერთგული ვიქნები მთელი ცხოვრება, სულიერადაც და ფიზიკურადაც. ყველანაირად!!! მერე ვიცვამ, კბილებს ვიხეხავ და დილის ლოცვებს ვკითხულობ. ერთი პოპულარული ჟურნალის რედაქტორს თავის სვეტში   ეწერა, ქუჩაში მარტო  “ზასაობა” და პირჯვარის გადაწერა შეიძლებაო, ლოცვით სახლში ილოცეთო ჟურნალისტებმა. ჰოდა მეც ასე ვარ:) არც სახლში და არც გარეთ  არავის ვაწუხებ ჩემი ლოცვებით, არც ჩემი მარხვებით და არც ჩემი ცოდვებით. ავტოთერაპია მეხმარება იმაში, რომ სანამ მსმენელებს მივუგდებდე ერთ-ორ სიტყვას, მანამდე მე თითონ გამეღიმოს და ჩემი თავი გავამხნევო. ხოდა ამ ყველაფერს მარტო მე, რომ ვერ ვშველი ისეთ დილაადრიან, როცა გარეთ სუსხია და ყველაფერი იყინება, ამიტომ ღმერთს ასე ვთხოვ:  “მინდა ჩემთან ერთად იყო დღეს, ცოტახანს არ მიმატოვო, ცოტა ხანს გამიძლო. ოღონდ იცი როგორ ვქნათ? ისე მოვახერხოთ, რომ სხვებიც არ დაგვრჩეს უყურადღებოდ, უტასთანაც იყავი დღეს, მარისთანაც, მირანდასთან, ჩემს მშობლებთან, ჩემს ახლობლებთან. დღეს შენი თავი კატასტროფულად მჭირდება,განსაკუთრებით ახლა, დილის შვიდ საათზე, მაშინ როცა უტას ტკბილად  სძინავს და მესიჯიც,რომ მივწერო ვერაფერს მომწერს” …მერე ჩაბნელებულ კიბეებზე ჩავდივარ და ისე გავივლი ეზოს, მაყვალას და ბადრის მაღაზიას ,არც გავხედავ, შესაბამისად არც გამარჯობას ვეტყვი მათ. განა მისალმება მეზარება..პირიქით, თითონ ეზარებათ და ამ ბოლო დროს ისე გავივლი თითქოს არც დამენახოს. მერე შევდივარ სამარშრუტო ტაქსში (:) და აქაც ვაგრძელებ რელიგიურ ავტოთერაპიას, ფანჯარასთან ვჯდები ხოლმე და გვერდით ადგილს ღმერთს ვუთმობ, ისე როგორც დღეს მოვიქეცი, მიუხედავად იმისა რომ ჩემი გაჩერება უფრო წინაა. ხოდა ვჯდები ფანჯარასთან და ღმერთს ვეუბნები :” ჩემს გვერდით დაჯექი, სანამ პრესის სახლამდე ჩამოვალ,ჩემს გვერდით იყავი რა. რაღაც მარტოდ ვგრძნობ თავს და ყველაზე მეტად შენ შეგიძლია ჩემი დახმარება”. ისიც ჯდება ჩემს გვერდით გაყინულ სავარძელზე და მარტოობის შეგრძნებაც გადამდის. თქვენთვის რა მნიშვნელობა აქვს ვინ იღებს სამგზავროს?

რამდენიმე დღის წინ ზღვის ფოტოებს ვათვალიერებდი. უამრავი ფოტოებია,აუცილებლად უნდა დავწერო დიდი და სურათებით დახუნძლული პოსტი. უამრავი კარგი რამე მოხდა ამ ზაფხულში ზღვაზე. 23 ივლისი კი არასოდეს დამავიწყდება, როცა გადამწვარი და გადაწითლებული კანით ბათუმში გავრბოდით მე და აკო. მადლობა აკოს, ის რომ არა იმ დღეს ვეგდებოდი ქობულეთში გულდათუთქული:).

გუშინ უტამ მითხრა არაფერი დაწეროო ბლოგზე ინტიმურიო. თავიდან ძაან მიკვირს როცა რაღაცას მეუბნება, ვეწინააღმდეგები, თავს ვიგიჟიანებ და ვიცოფიანებ და მერე ვხვდები, რომ იგი მაინც მართალია.  მაგრამ სანამ მივხვდები, რომ მართალია, მანამდე ერთ შოუს გამართვას მაინც ვასწრებ. ხანდახან ვეუბნები, ერთი დღე იქნება და დიდ რომანს დავწერ, ყველაფერს დავწერთქო ვეუბნები, მაგრამ აბა მე რისი დამწერი ვარ. თან რომანის? მოკლედ მანამდე იმ “ერთ” დღეზე ვიოცნებებ:)

მაკას გამოგზავნილი გრძელი წინდები მაცვია. თბილისიდან გამომიგზავნა შარშან, დიდი თეთრი კონვერტით, წერილიც იყო შიგნით, ამ ბოლო დროს ის წერილი ვეძიე და ვერ მივაგენი. დარწმუნებული ვარ, რომელიმე წიგნში მაქვს ჩარჩენილი და მაგიტომ ვერ ვპოულობ.

რამდენიმე წუთის წინ მეზობლის პატარა ბავშვმა მითხრა,თოვდაო. ჯერ თოვლი ვერ წარმომიდგენია, თუმცა საშობაო სიმღერა მაინც დავაყენე გუშინ რინგტონად. ვტკბები მოახლოებული შობის იდილიით. მგონი 35 დღე დარჩა და მინდება დათვივით დავიძინო იმ დღემდე, თითი ჩავიდო პირში და უცებ დადგეს შობა. არადა ვერ ვიტან დათვებს. დედაჩემის ერთმა მეგობარმა ერთხელ ფსიქოლოგიური ტესტი გამაკეთებინა, რაღაც უნდა დამეწერა. რამდენიმე სიტყვა იყო ჩამოწერილი და იმაზე სიუჟეტი უნდა ამეგო, დათვი ბოროტ სულად გამოვიყვანე, და ჩინური გასაღებით ცხრაკლიტულში ჩავკეტე. ჰოდა იმ კაცმა მითხრა, კაცების მიმართ შიში გაქვსო და მათ მტრად აღიქვამო. რამდენად მეშინია მათი, ამაზე არ მიფიქრია.

ძველი ქალაქი ჩაირთო ინტერნეტში. მგონი მსმენელებმაც მოიმატეს. კი ნამდვილად მოიმატა:) რამაც უფრო მეტად გამიძლიერა პასუხისმგებლობის გრძნობა. სხვა ისეთი არაფერი ხდება საინტერესო. ველოდები შობას, კიდე კრუასანები მომინდა, ერთი პერიოდი ძაან შემიყვარდა და მერე ისევ შემზიზღდა, როგორც ყველანაირი ტკბილეული. ყოველდღიურად არის ცვლილებები. თუ გინდა კრუასანების სიყვარული იყოს. ამ კვირაში გიჟურად მინდოდა შამპანური, არადა ადრე დასანახად ვერ ვიტანდი. რა კარგია ცვლილებები,თუნდაც ასე უმნიშვნელო.

ამ ბოლო დღეებში კიინს ვუსმენ გადაჭარბებულად. ხანდახან რაღაცეებს გადაჭარბებულად ვაკეთებ.

Read Full Post »

%d bloggers like this: