Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘სიგარეტი’

ესენი ერთად დარჩებიან? თუ არ უყვარდა მაშინ რას მოყავდა? აა ანუ  ის ქალი უყვარს და ეს ისე, ატყუებს და არ იცის ამან ხო? ამ ბავშვებს რა უნდათ?დავიჯერო თავისი შვილებივით უყვარს? და ამას მერე რატო არ უჩნდება ბავშვი? რატო უნაყოფოა?ბოლოს ისაა რომ შეიძულებენ?თუ როგორ მთავრდება ბოლოს?კარგად მთავრდება?რას გვანან ახლა, ულვაშები მაინც გაეპარსათ ორივეს, კაცსაც და ქალსაც. ეს იმ 15 წუთის ჩემი კითხვები და კომენტარებია, რომელიც მე სამზარეულოში გავატარე, ვჭამდი საჭმელს და დედაჩემი უყურებდა “სხვის შვილებს”. აქამდე მეგონა ამ ფილმს დეიდა ნატა ერქვა. მოკლედ ქართული ფილმების განსაკუთრებით არაფერი გამეგება. და მუდმივად ასეთი კითხვებით ვბურღავ მაყურებლის თავებს, ამ შემთხვევაში დედაჩემს ვბურღავდი. მოკლედ სწრაფ ტემპში ვჭამე და გამოვვარდი სამზარეულოდან. დღეს კარგად ვგრძნობ თავს და არ მინდა, ასეთმა ნაღველ და ტრაგიზმ გარეულმა ეპიზოდებმა თავი უბედურად მაგრძნობინოს. მოკლედ ვერიდები ყველაფერს, სადაც კი ცუდი აურაა. კიდევ ვერიდები ისეთ ადგილებს, სადაც მყრალ,იაფფასიან სიგარეტს ეწევიან და ოთახებს არ ანიავებენ.

თვის ბოლო არ არის, მაგრამ დედაჩემი ამ რიცხვებიდან უკვე იწყებს საკომუნიკაციო და სხვა საყოფაცხოვრებო გადასახადების გასტუმრებას. რადგან ჩემს უბანში საქართველოს ბანკის სერვის ცენტრი არ არის, ამიტომ იძულებული ვიყავი იმ დაწესებულებაში მივსულიყავი სადაც შუქის გადასახადებს იხდიან. თან ასე უფრო დაზღვეული ხარ, არ მოხვდე იმ სიაში, თვის ბოლოს რომ ჩააბნელებენ. ხშირად მომხდარა, როცა ბანკში გადახდილი თანხის დაგვიანების გამო, გაუთიშავთ შუქი. ამიტომ თადარიგს ადრიანად ვიჭერთ და შუქის გადასახადს ჩემს უბანში ვიხდით. შევდივარ და თითქოს აყროლებულ ტუალეტში მოვხვდი, ცხვირი მეწვის, გვერდით კაცები დგანან და ალბათ იაფფასიან სიგარეტს ეწევიან. ვგრძნობ როგორ ვიხრჩობი. საშინლად ვმწარდები, ყურებიდან ყურთსასმენების მოუხსნელად, ვდგავარ რიგში და ყველას გასაგონად ვიძახი, ასეთ ადგილზე რომ ისუნთქებ ღორის გრიპი კი არა რა არ დაგემართებათქო. ისევ ვიხრჩობი და საერთოდ ვერ ვგრძნობ სოლიდარობას, სხვა რიგში მდგომთაგან და ისევ ვაგრძელებ ლანძღვას. თუ თვითონ არ ადარდებთ თავიანთი თავი, სხვა მაინც გაითვალისწინონ და ჩემი რიგიც დგება, რომელსაც თურმე შეცდომით ვიღაც კაცს ვუთმობ, იმ მოტივით, რომ რა დროს ჯენტლმენობაა შენი ჭირიმე მეთქი.

გადასახადის ამკრეფს მოლარე ჰქვია? თუ ეგაა, მაშინ მოლარე ქალი ,აღმოჩნდა ძაან ნორმალური ადამიანი და მკითხა გაციებული ხარ შვილოო. გაციებული ვეგონე ჩემი ხმამაღალი ლანძღვის გამო, იმან კი არ იცის ჩემი ძლიერი იმუნიტეტის იმედი რომ მაქვს მთელი ცხოვრება. მერე კი დაიწუწუნა რამდენჯერ ავუკრძალე აქ მოწევა ამ კაცებს ,ჯარიმებიც დავაწესე,მაგრამ ვინ გაიგონაო. მე ისევ შევახსენე, აქ რომ მთელი დღე ადამიანი დაჯდეს საღამოს დაავადებული გავა ამ შენობიდან მეთქი. იმანაც ელვის უსწრაფესად გამომიბრუნა ხურდა და ქვითრის ნაგლეჯი და მეც ელვის უსწრაფესად დავტოვე შენობა, ტერორისტი ქალივით მქონდა შეფუთული სახე. ასეთ დროს ხო საერთოდ ტერორისტივით ვიხედები. ძაან მეცინება, ხმას რომ ვერავინ იღებს ჩემი ესეთი ლანძღვების შემდეგ. მოკლედ ჯავრი ამოვიყარე:) და წამოვედი. ზედა ფოტოსთან პატარა კორექტივი:) საქართველოს ბანკის სერვის ცენტრებში ბანკის მომსახურება აბონენტებისათვის უფასო არ არის. ბანკის მომსახურება 50 თეთრი ღირს:)

ეს ძაან უცნაურ “ვიდზე”  ჩაცმული მოხუცი, ნაგვის ურნაში საჭმლისთვის იქექებოდა. რამდენიმე წუთით იმიტომ შევჩერდი, რომ ფოტო გადამეღო, თორე ისე მაპატიეთ მძაფრი განცდა სიბრალულისა არ გამჩენია. ზუსტად ვიცი საერთოდ არ ეცოდებოდა თავისი თავი.

დღეს უცნაურად თბილოდა გარეთ. რაღაც კარგად ვარ, მწუხრის ლოცვაზე სამედიცინო ნიღაბ აფარებული ადამიანები შევნიშნე და მაგრად გამეცინა. მეთქიიიიიი:) მარიამთან ვიყავი დილით. კარტოფილი შემიწვა. ეს ისეთი კი არ არისო, ეს ახალციხის კარტოფილიაო და მოკლედ მართლა გემრიელი იყო. მერე რო წამოვედი ვფიქრობდი ჩემი გულის მოგება შემწვარი კარტოფილითაც შეიძლებათქო. შემწვარი კარტოფილი, გატარებული ნიორი და ცოტა არაყი, ან კიდევ ნატური შავი ღვინო და რა ჯანდაბად გინდა ტამიფლუ:) ნიორი ისე შემიყვარდა,მას შემდეგ რაც გავიგე რომ თურმე სასარგებლო ყოფილა, მაგრამ იმის მერე, რაც გავიგე რომ ტემპერამენტისთვისაც სასარგებლოა, ოთხმაგად შემიყვარდა:):):)

რაღაც კარგ ხასიათზე ვარ და ნეტა თვალი არ მეცეს და განწყობაში არ ჩამიფურთხებდეს ან ვინმე ან რამე.

იცით რა მაინტერესებს? ვინმემ ნახეთ აგლაძის ფილმი? “გოგონა სლაიდიდან”? ვიცი, რომ მარაზმი იქნება, ყალბი მანერით და ყალბი ქართული ინტონაციებით, მაგრამ რატომღაც დავინტერესდი.

Advertisements

Read Full Post »

ისევ დილის რეჟიმში ვწერ პოსტებს,ანუ რადიოს სტუდიაში,სადაც შემოსვლისთანავე ვანიავებ ოთახს,სველი სალფეთქით ვწმენდ მაგიდას და აპარატურას,ვთბები,შემდეგ ისევ ვანიავებ და ასე გრძელდება იმ დრომდე,სანამ თავისუფლება არ ჩაგვერთვება და მეც,ცოტა ხანს მოვიცლი ბლოგისთვის. ბიძინა მაყაშვილის ბლოგს ვკითხულობდი დღეს დილით გადაცემაში,ადრეც მქონდა წაკითხული,მაგრამ დღეს ვერაფერი აღმოვაჩინე ისეთი, კარგიც რომ ყოფილიყო და წაკითხულიც,რომ არ მქონოდა,ამიტომ ბიძოს(ასე ეძახის დედა მარიამი)  ბლოგი წავიკითხე.

ახლა ის დროა,ჩვენი შენობის უკან ეკლესიაში,ზარებს რომ რეკავენ და მე ასე 2 წლის წინ,გრეჩიხასავით,ცალ ხელში სიგარეტით და მეორეთი მამა ღმერთით,ძე ღმერთით და სულიწმინდათი და კიდევ დარჩენილი 2 თითით ხელისგულში მიტყუპულით ,პირჯვარს რომ ვისახავდი. ნამდვილად არ არის სახუმარო თემა,მაგრამ ზარების რეკვაზე ეხლა ეს გამახსენდა. სტუდია ისეა გამთბარი,მგონია სადაცაა ჩამეძინებათქო,ნინო თარხნიშვილს ვუსმენდი ახლა ამინდის პროგნოზით თავისულებაზე და გამეღიმა,მეც მისნაირად ვითვლი ახალ წლამდე დღეებს,გრიგორიანული კალენდრით დღეს 321 დღეა,რაც იმას ნიშნავს რომ ახალ წლამდე სულ რაღაც 44 დღეა დარჩენილი. მგონი ასე ემართება ყველა დილის წამყვანს,რომელსაც კალენდართან აქვს შეხება. აღარ გავაგრძელებ რა სურვილები უკავშირდება ახალ წელს,ეს ისედაც ყველამ ვიცით,ჩვენ-ჩვენი და ჩემი რა საინტერესოა.

ჰოდა მიხარია.უცნაურია,მაგრამ გუშინდელი მზიანი ამინდი ძვლივს გადავიტანე. ხან წვიმიანებს ვერ ვიტან,ხან მზიანებს.მიჩვევაა ყველაფერი. შაბათ-კვირას გადაბმულად წვიმდა და გადაბმულად იღრუბლებოდა,შალასხმული და ყველაფერ მოფარებული დავდიოდი სახლში და ბესიკ ხარანაულს ვკითხულობდი და ვგრძნობდი,რომ ძაან მომწონდა. შაბათს შუდღიდან ინტერნეტი გათიშეს,როგორც ხდება შაბათ-კვირას,და პირველად ვიგრძენი რომ კომფორტში ვიყავი,თავიდან ცოტა კი წავიწუწუნესავით,თითქოს  დეპრესიაშიც ჩავვარდი,მაგრამ მერე წიგნების კარადას მივადექი და რაღაცეები გამოვჩხრიკე. ამ შაბათ-კვირას გადავათენე და მივხვდი,როგორ მენატრებოდა ეს მომენტი,როცა შუაღამემდე რაღაცეებს კითხულობ,რამდენჯერმე დაისხამ ლიმნიან ჩაის,რაღაცეებს ათვალიერებ,რაღაც მოგწონს. ბანალურია მაგრამ ცოტათი გავმდიდრდითქო,ასე მეგონა ამ დღეებში. ეს უცნაური შეგრძნება მქონდა,გაუაზრებელი,ხარანაულის წიგნის აღმოჩენის მერე. ვგრძნობდი,რომ კვირის შუაღამეც მაგარი იქნებოდა,ეხლაც ვიზოგებ მის ლექსებს. ამ კვირაში უნდა მეყოს,მერე მომავალ შაბათ-კვირას ინტერნეტის გათიშვის ჟამს,კიდევ რაღაცას აღმოვაჩენ.

უტას გაუკვირდა შენ ლექსები,რომ არ გიყვარდაო. ხოდა არც მიყვარს,უბრალოდ რაღაცეები ხანდახან მომწონს. ჩემთვის დავიწყე წერა,ამ მომენტს რომ დავუბრუნდი ბედნიერი გავხდი. ჯერ მობილურში ვწერ,შემდეგ კი კომპიუტერში გადამაქვს.

როგორ მიყვარს ამ გრიგორიანული კალენდრით დღეების დათვლა,ნაკიანი დღეების ჩათვლით. შობამდე რამე ძალიან კარგი ყავის ჭიქა უნდა ვიყიდო და დედა შუშანიკს წავუღო ბედიანში,რამე წელში გამოყვანილი,თხელი და დახვეწილი.სტანდარტული პარამეტებით მოკლედ:)მთხოვა წამომიღეო. ჰოდა ისღა დამრჩენია დღეეები დავითვალო და ასე გავაგრძელო არსებობა.

აი ძაან, რაღაცნაირი დილაა გარეთ,ჩემებური,ღრუბლიანი,ოდნავ ბნელი,რაღაცნაირად ზამთრის სუნმოტანილი დილა. მსმენელებს კი ვეუბნები,მზიან და კარგ ამინდს გისურვებთთქო,მაგრამ ეს ამინდი მე საშინლად მომწონს. ჰოდა დღეს ეს ამინდი იქნება და თუ მარტო, ეს ამინდი მყოფნის ბედნიერებისთვის,მაშინ ჩემს ბედს ძაღლი არ დაჰყეფს:)

ვფიქრობ რა უნდა მოხდეს ამ კვირაში საინტერესოთქო. მგონი არც არაფერი დამიგეგმავს,მაგრამ თუ ღვთიური მანქანები:) ინებებენ მშვენიერი რაღაცეებიც შეიძლება მოხდეს,მაგრამ მე ასეთი ზედმეტი ოპტიმიზმით არ ვარ დაჯილდოებული. ვიცი ჩვეულებრივი კვირა იქნება,გადაბულად ვიმუშავებ რადიოში,მერე სახლშიც მომწყინდება,უტას რაღაცაზე გავუნაწყენდებისავით, ვეტყვი საერთოდ არ მინდა შენი ყურადღება,რამეს კი არ გაძალებთქო,არადა ზუსტად ყურადღება და მისი ყოფნა მენდომება:) უიმეე ქალებიი…სახლს დავალეგებ ჰო,დავწმენდ ,დავრეცხ,წავიკითხავ. აი ეს აუცილებლად მოხდება,სხვა კარგი და მნიშვნელოვანი,უკვე ჩემს ძალებს აღემატება.

აქ ვორდპრესი ჭედავს,პირველად გამახსენდა,რომ დასურათებული პოსტი უმჯობესია და ამ დროსაც ჭედავს აქაურობა. თოვლის ბაბუა,რომ კალენდარს ითვლის შობამდე აი ეგეთი ფოტო უნდა დამედო.

ჩემ პონტშია ეგეც. როგორ მიყვარდა ბავშვობაში კალენდრის ახევები. ახლა ყველა ციფრულ კალენდრებზე გადავედი,მაგრამ ძველი რომანტიკა არ დაკარგულა ჩემთვის.

ჰოდა დროზე მოდი ახალო წელო!

Read Full Post »

მგონი ჩემს ბლოგს არა აქვს პოსტების კატეგორიები. ჯერ ასეთ რამეებში ვერ ვერკვევი,რომ ჰქონდეს აუცილებლად გავაკეთებდი ”კოფებრეიქის” კატეგორიას,ანუ როცა დილით ვცდილობ მოვასწრო პოსტის დაწერა,გვერდით მიდგას ფინჯნით ყავა,რომელსაც საშინლად საამური:) სუნი ასდის. გადაბმულად ვწერ დილის პოსტებს,აქ უფრო მიადვილდება,უფრო მყუდროდ ვარ ვიდრე სახლში. მორიგე დიჯეიც წავიდა,რომელიც ლამის არასოდეს იღიმება,მასთან დაკავშირებით მეც ჩემი გაღიმების რეჟიმი გამომიმუშავდა,ანუ არც ვუღიმი და ისე მივუგდებ ”პრივეტს”  და რადიოში ვრჩები სულ  მარტო. ამ მომენტზე ვგიჟდები ხოლმე. მთავარია კომპიუტერები და ინტერნეტი არ წავიდეს სადმე,სხვა ვისაც უნდა დროულად ეწიოს თავის გზას.

ეს ერთსაათიანი პაუზა რომ არ არსებობდეს რა მეშველებოდა,ამ დროს უამრავი რაღაცის გაკეთებას ვასწრებ. ერთი როგორც ავღნიშნე,ვახდენ გადაბლოგებას ანუ გადაბარგებას ბლოგზე,მერე საახლობლოს ჩამოვუვლი და ყველას მოვიკითხავ,ვინც ჯეოსელის აბონენტია,რადიო თავისუფლების ბლოგსაც ვესტუმრები ჩემ ფინჯან ყავასთან ერთად თუ კიდევ  დრო მაინც მრჩება, შოკოლადს და ლიბერალს  ვეწვევი უკვე ცარიელი ფინჯნით.ასე მთავრდება ჩემი ბლოგრევიუ.თუ კიდე მოხდა სასწაული და რამდენიმე წუთი კიდევ შემომრჩა ვცდილობ ამ დროს მოვასწრო ჭიქის გარეცხვა. ამით ძალიან ვამაყობ,რომ საკუთარ ჭიქას არასდროს ვტოვებ გაურეცხავს,საეთერო მაგიდას არასდროს ვტოვებ ნაგვიანს,კიდევ კარგი აღარ ვეწევი და აღარც ბიჩოკებით გატენილი საფერფლე მიდგას წინ. ახლა ამ ყველაფერს დაემატა ღორის გრიპი და ჩვეუებრივი პრევირუსული ისტერიკა საქართველოში ,რისიც საშინლად მეშინია და რამდენად სწორად ვცდილობ არ ვიცი,მაგრამ დილით სამარშრუტო ტაქსში,ცხვირი ჯილეტში მაქვს ჩარგული,ხელებს ისედაც ხშირად ვიბანდი,სველი სალფეთქით ვწმენდ სამუშაო მაგიდას და ხშირად ვანიავებ სტუდიას. ერთი კვირის წინ ისეთი დაზაფრული დავდიოდი,ამ ვირუსის გამო,მგონი ახლა აჯობებს ექიმთან წავიდე,ფსიქოლოგიურად ხო არ შემეყარა ეს ვირუსი.

ნიკო ნერგაძის პოსტი წავიკითხე რადიო თავისუფლების ბლოგზე ერთი ჩვეულებრივი დილის შემოვლის შემდეგ. ლოოლ ვუერთდები ცვლილებების მოთხოვნას.ლოოლ. რაღაც ძაან კაი იყო.სტიმული მომცა წინადადებამ:”ჩემი ბლოგია და რასაც მინდა იმას დავწერ”:) ჰო კიდე იქ ბევრი სხვა მოთხოვნილი ცვლილება იყო, მერე უნდა გავიხსენო მე რა ცვლილებების მოთხოვნას ვაპირებ.აი ეხლა გამახსენდა ერთი,რასაც მოვითხოვ,ეს არის რომ დილის 7 საათზე სამარშრუტო ტაქსში არ მესმოდეს წინადადებები:”იცი რა ოჯახი მაქვს?თუ გინდა 20 კაცი მოვიდეს,სტუმრად მაგათ გამასპინძლებას ყოველთვის შევძლებ,მარა ხო იცი დიდ ოჯახს უფრო მეტი სჭირდება.ჩემთვის არაა პრობლემა,20 კაცს მოვასვენებ სახლში.”აი ასეთი და კიდე როგორ დაამჟავეს კიტრის მწნილი,როგორი ნიჭიერი შვილი ჰყავს.ვითხოვ ასეთი თავმომწონე  საუბრები და წინადადებები არ მესმოდეს ხმამაღალ რეგისტრში.იმ ქალს,20 კაცის მოსვენება რომ შეეძლო ყოველ დღეს თავის სახლში,ცოტა დამაკლდა და ვაპირებდი მეთქვა გაჩუმებულიყო.

შარშანდელ ამ დროს ვიხსენებ,როცა დილით ადრე მიწევდა რადიოში წამოსვლა,სიგარეტის სუნით გაბუღულ ბინძურ მარშუტკაში ვჯდებოდი,სადაც შესვლის მომენტიდან იწყებდნენ ერთმანეთთან კონტაქტს.დასაკონტაქტებელი თემები იყო სიცივე,წვიმა,თოვლი.მოკლედ საქართველოს სინოპტიკური რუკა.

ახლა ვაკვირდები და ასეთი აქტიური საუბრები ჯერ არ მომისმენია,იმ ქალის საუბარს არ ვთვლი,რომელიც თავის ოჯახში ყოველდღე შეძლებს 20 კაცის მოსვენებას და გამასპინძლებას.ფუიიიი,რა მეტიჩრობაა.არადა მწვანილის გასაყიდად მიდიოდა მგონი ბაზარში.რა დიადი და ამაღლებული ქართული სტუმართმოყვარეობის სული ედგა იმ ძვირფას და წმინდა სასულეში დილის 7 საათზე. კიდევ კარგი ჯერ არ დაწყებულა ყინვები,თოვა და საშინელი ამინდები,რაც მაძლევს საშუალებას მშვიდად და წყნარად ვვიმგზავრო ჩემი სახლის გაჩერებიდან-რადიოს გაჩერებამდე.

მთელი დილაა ტვინს ვბურღავ და ნერვები მეშლება კირილზე. ”რა უნდა კირილს?რატო ჩამოდის?რა უნდა კირილს?რატო ჩამოდის?” და ა.შ. რაღაცნაირად გული მწყდება,რომ ეს ჩემს ბევრ დამოკიდებულებასაც შეცვლის. ეჭვებს გამიჩენს მერე კიდევ მომიწევს ტვინის გადაბურღვა და დასკვნის გამოტანას შევეწინააღმდეგები.ანუ ჩემეული დასკვნების გამოტანას, რომელიც ბევრ რამეზე  შემაცვლევინებს წარმოდგენებს. ხოდა ცოტახანს არ გამოვიტან ჩემს დასკვნებს და ვიჯდები წყვდიადში. დედა მაკრინემ მომწერა დროებით მოშორდიო ინტერნეტსო,უტამაც ეს მითხრა გუშინ. ”დამშვიდდი მთავარი არის პირადი სიწმინდე,საშიში და სამარცხვინო ცოდვის სიყვარულია და არა რუსეთის პატრიარქის ჩამოსვლა”. ესეც მითხრა დედა მაკრინემ. რა ვიცი ალბათ ხო. ან რავი კიდევ.  რა კაია აკუტაგავას სეზონი დგება ჩემთან. პირად საკუთრებაში მაქვს სეზონები.

კიდევ ნიკო ნერგაძე და ნინო გელაშვილი.

კიდე ერთი ფინჯანი ყავა.წავედი

Read Full Post »

აღარ მოვყვები იმაზე,თუ როგორ არ მიყვარს ჩემი დაბადების დღე,როგორ ვარ ამ დღეს ცუდ ხასიათზე და როგორი ცუდი ამინდები იყო თბილისში.საერთოდ ამ დღეებში ისეთი დაბანგული დავდიოდი,ქუჩაში ხალხს ვერ ვამჩნევდი:)უტას მარჯვენა მკლავის ქვეშ მქონდა თავი შეყოფილი და ჯანდაბაში ვაგზავნიდი ყველას,ვისაც რამე არ მოეწონებოდა ჩემი.

ხუთშაბათ დილით სულაც ვერ ვგრძნობდი,რომ უკვე 23 წლის გოგო ვარ.მაგარი ყავა დავლიე  და მერე სულ არ გამხსენებია ჩემი დაბადების დღე.უტამ დილით დამირეკა,საღამომდე უნდა ემუშავა და მერე უნდა მენახა.სამი კარგი რამ მისურვა,ისეთი რამეები,რაც ორივეს დაგვჭირდება კარგად რო ვიყოთ მთელი ცხოვრება:)ანის სანახავად წავედი,ჯერ სამსახურში მივაკითხე.რაც ქუთაისიდან თბილისში გადაბარგდა ანი,არ მენახა.რაღაცნაირად კარგი შეგრძნებაა,როცა მეგობარს ნახულობ სხვა ქალაქში,რომელიც შენი არაა.ანი იყო ისევ ხუჭუჭა და ისევ ვინსტონს ეწეოდა.ვაკეში წავედით მასთან,შუადღის 2 საათზე ვაკოს ეძინა და რომ დამინახა ჩემი დაბადების დღე გაახსენდა.გამიკვირდა რომ ახსოვდა.2 წლის წინ ასე მომილოცა სმს-ით:” თუ მარკესს დავუჯერებთ,შენ არასდროს დაბერდები შო”.მეც ასე ვფიქრობ ახლა და მარკესის საოცრად მჯერა.პირველად ვაკოსთან და ანისთან გავსინჯე ლიმნიანი ყავა და ულიმნო ყავას ალბათ ვეღარც დავლევ.იმათ მოწიეს,მერე იმაზე ვილაპარაკეთ რა არის სასიამოვნო სიგარეტის მოწევაში და შევჯერდით იმაზე:)რომ ყველა ყოფილ მწეველს მოწევის მანერა ენატრება.ორ თითშუა მოქცეული სიგარეტი…მერე ქუთაისზე ვილაპარაკეთ,რადიოზე,მეგობრებზე .

მგონი კიდევ დავლიეთ ყავა.კიდევ ლიმნიანი.უტამაც დარეკა მერე.

ვერასდროს ვიხსენებ უტას ნახვის მერე,რას ვაკეთებდით,როგორ დავინახე,რა ვიგრძენი.იმდენად ძლიერი ემოციაა მგონი ეგრევე ამნეზია მემართება.სუნი არასდროს მავიწყდება მისი და საერთოდ ყველაფერი მახსოვს,მაგრამ იმდენად ლამაზი იყო ყველაფერი ვიღაც თავში მკარნახობს,რომ არ დაწეროოო.

საშინლად ცრუმორწმუნე ვარ.

ჩემი დაბადების დღე პირველად იყო ლამაზი,სულ ოდნავ წამოწვიმა და მერე შეწყდა.

ვააააიჰ:) რა კარგად ვგრძნობ თავს როცა ამას ვიძახი,მარტო უტამ იცის და მარტო უტას უყვარს როცა ამას ვიძახი.

Read Full Post »

იმ ადგილზე ვიყავი,სადაც ძაან სიმშვიდეა,ხანდახან ძაღლები თუ დაიყეფებენ და ისიც მარტო იმიტომ,რომ შორიახლოს ქეციანი ძროხა შენიშნეს.როცა იმ ადგილზე მოვხვდებოდი,ოღონდ ბავშვობაში,ყოველთვის მეგონა,რომ აქედან კარგად ჩანსთქო ჰორიზონტი.მაშინ აზრზე არ ვიყავი,რა იყო ეს ჰორიზონტი,მაგრამ რასაც ვხედავდი მეგონა,რომ აუცილებლად ეს სიტყვა უნდა რქმეოდა.

იმ ადგილზე ბავშვობაშიც დავდიოდი,მიტოვებული და მივარდნილი აეროპორტია..მზიანი და ტრიალი..მოშორებით მომცრო გორაკებია,სადაც რაღაც პატარა ნაგებობებია .ამ ნაგებობებში,მე და ჩემი დაქალი ხშირად ვაფარებდით თავს და ვიჯექით და ვეწეოდით,ვეწეოდით და ვეწეოდით,ხანდახან წვიმაც მოგვისწრებდა და ჩვენ კი მაინც იქ ვიჯექით.რაღაც მწვანე კოლოფიან სიგარეტს ვეწეოდით,მერე თქვეს ყელის  კიბოს აჩენსო,მაგრამ არ მახსოვს თავი დაგვენებებინოს იმ სიგარეტისთვის.

კიდე,აი ისეთი ადგილია,ვითომ “პატიოსანი” გოგოები(ჩემს ბავშვობაში ხდებოდა ესეც)იმ ადგილისკენ,რომ არ გაისეირნებდნენ.“ცუდი სახელი” აქვსო თუ რაღაც ამნაირ ყლინჯობებს იძახდნენ.იმ დროს ხალხს ზასაობა და ჟიმაობა ერთი და იგივე ეგონათ…მართლა ზასაობდნენ იქ ვიღაცეები,მაგრამ მერე რა.მოკლედ პატიოსანი მოსახლეობისგან შერისხული ადგილი იყო.

თავიდან პირველად იქ მომივიდა აზრად წავსულიყავი და ისე მეტირა,ძე ხორციელი რომ ვერ დაინახავდა და რომ ვერ მომისმენდა.თმებიც არ დამივარცხნია,ისე გავვარდი.ქუჩაში ისეთი შეგრძნება გამიჩნდა,თითქოს ყველა მე მიყურებდა და ყველა მოითხოვდა მოითხოვდა,სათითაოდ ამეხსნა მათთვის ყველაფერი.

მივუახლოვდი და ღრმად ამოვისუნთქე ,რათა მთელი დაგროვილი ემოციები ერთ ღრიალად ამომეფრქვია და ვიღაც ლილიპუტი ჯარისკაცი მეკითხება “საით აპირებთ?” მეც მეთქი,გასეირნება მინდა და არ შეიძლება მეთქი ვეუბნები გაშეშებული და გამოფიტული სახით და მპასუხობს “არა”.ჰოდა ავდექი და გამოვბრუნდი,გული გამისქელდა მოულოდნელად,გავმწარდი ამ რეგვენ ჯარისკაცზე,მაგრამ ისე ვიყავი სასოწარკვეთილი,სხვაგან ვერსად წავიდოდი,რადგან სხვაგან ასეთი მარტოსული და თავისუფლად საღრიალო ადგილი აღარ მეგულებოდა და დავადექი სხვა ბილიკს და მაინც მივუახლოვდი ჩემს საყვარელ კოშკს და შევძვერი შიგნით,გაუბედურებული და დამწუხრებული:)გულით.სადღაც მოჩანდა ვიღაც კაცი,რომელიც გაზეთს კითხულობდა მარტო და მეც ჩავთვალე,ამასაც მარტოობა მონატრებია მეთქი,ამ უბედურსთქო.და უცებ ბედნიერი გავხდი,რომ მარტო მე არ ვიყავი ამ ქვეყანაზე მარტოსული.ჩემი “სულიერი მეგობარი”:)იჯდა კაი ხანს და კითხულობდა,იმ ჯარისკაცსაც ვხედავდი შორს,მესიჯს უგზავნიდა ალბათ ვინმე საყვარელ ადამიანს:) და ვიგრძენი,რომ საშინლად გამოვიფიტე კიდევ.

ვიჯექი კარგახანს ამ ჩემს ბეტონის მოცუცქნულ ბუნაგში და კვდებოდა ჩემი მუცელი ნერვიულობით.ისე კი მართლა ძაან კარგად მოჩანდა ჰორიზონტი.დავიღალე ჯდომით და გარეთ გავფორთხდი,კიდევ ერთხელ დავარწმუნე თავი,რომ ჩემნაირად მიტოვებული ძაღლიც კი არ იქნებოდა დედამიწის ზურგზე,ამან საშინლად დამასევდიანა.ისე გავმწარდი,მკლავზე დავიწყე საათების გამოყვანა,ოღონ ამჯერად,ბავშვობისგან განსხვავებითუფრო ღრმა და მტკივნეული ლაქები დამაჩნდა.ვუყურებდი და ვტკბებოდი როგორ ლურჯდებოდა ჩემს ხელზე კბენისგან ლაქები.

მაზოხიზმის აპოთეოზი.

ძილი მომინდა,ჩემი ბუნაგის გარეთ ძაან მწველი მზე იყო,თუმცა მე მაინც ვერაფერს ვგრძნობდი.წამოვწექი მინდორზე და თავი იმით დავიმშვიდე,ბომჟებს სულაც ხიდისქვეშ სძინავთთქო,მერე ბებიაჩემი გამახსენდა მინდორზე წამოწოლას,რომ გვიშლიდა,”რამე არ აგყვეთო”…მაგრამ ბომჟებზე ფიქრმა გამაძლიერა და თანდათან მოვეშვი .შემხმარი ბალახების სუნი მსიამოვნებდა,ცა იყო მართლა საჩემო.ვიღაც ბავშვი სადღაც ღნაოდა “დედაა,დეეეე”.ნერვებს მიშლიდა ეს ღნავილი.ძაან დაბლა ყვავები დავფრინავდნენ და მერე თვითმფრინავმა ხაზი რომ დატოვა,გამახსენდა,რომ ასეთ რამეებს,მარტო ბავშვობაში ვაქცევდი ყურადღებას და ძაან თბილი ემოციები წამოვიდა.გამითბა მუცელიც.მარტოსულიც თავს არაჩვეულებრივად ვგრძნობდი.ამ დროს უტა მწუხრის ლოცვაზე იყო და ალბათ ჩემზე ლოცულობდა,თუ არ ლოცულობდა ისე მაინც იდგებოდა სადმე კუთხეში.

მე კი ვეგდე მინდორზე და ჩემს თავს ფილოსოფიურ კითხვებს ვუსვამდი.

პასუხი საერთოდ არ მქონდა ამ კითხვებზე,თან კატასტროფულად მეძინებოდა. ამოვიდე ჩანთა თავქვეშ და დამეძინა.ძილღვიძილში მეძინა.უტას სმს ვნახე მერე “ძველებურზე უფრო მეტად მიყვარხარო”…დაბნელებას იწყებდა და წამოვედი.ის ჩემი “სულიერი მეგობარი” გაზეთს,რომ კითხულობდა აღარ დამხვდა.გავიფიქრე,ალბათ დაუბრუნდა თავის საშინელ ოჯახსთქო..

გაგრძელება იქნება

Read Full Post »

დღეს არანაირი არც შექანება და არც გაქანება არ მაქვს შემოქმედებითი,რადგან მთელი დღე ღრიალში გავატარე გარკვეული მიზეზ-გარემოების გამო,ასე რომ შეიძლება ისიც დავამატო,რომ დღეს ჩემს შექანებულობას მე თვითონ ვბლოკავ და კარგ ხასიათზე რო დავდგები,მაშინ დავწერ,ისე როგორც მე მინდა.

დღეს ვნატრობდი რაღაცეებს. სიგარეტი ვინატრე ძაან.მომინდა.კატასტროფულად მომინდა.კიდე მომინდა სუულ ცოტახნით,მაგრამ მაინც მომინდა ჩემი აუტანელი თავი მიმეხრჩო.ცოტახანს შემესვენა.რადგან ვერცერთი ვერ მოვახერხე,როგორც ყოველთვის აპრობირებულ და თან ძალიან კარგად აპრობირებულ ხერხს მივმართე და დავიძინე,სანამ ჩამეძინებოდა,მაინც ვცდილობდი ცუდ რაღაცეებზე მეფიქრა,მემაზოხისტა,მაგრამ არ გამოვიდა, რადგან მალევე ჩამეძინა..მიშველა ამ ჩემეულმა და კარგად მიგნებულმა თერაპიამ და გამოღვიძებული უკვე საკუთარ თავს აღარ ვტანჯავდი.

ახლა მადონას მოვუსმენ ცოტა ხანს.კურიერიდან მომესმა,რომ მადონას მეზობლებმა გააპროტესტეს ის, რომ მომღერალი ხმამაღლა უსმენდა ღამით მუსიკას და სარჩელი შეუტანიათ სასამართლოში.ჰოდა მადონა მომინდა ეხა და ამას მაინც ავუსრულებ საკუთარ თავს,დღეს ისედაც ყველაფერზე ვეღრიჯები მშიერი ძაღლივით ჩემს ძვირფას ეგოს.ჩემი ბავშვობიდან ერთი განსაკუთრებული თოჯინა მახსოვს,ცისფერთვალება და ქერათმება,რომელსაც მადონა ერქვა.მაშინ ვერ ვხვდებოდი ვინ იყო მადონა,მაგრამ ამ სახელზე სულ  მოწიწება მიჩნდებოდა.მერე ზუსტად ვერ ვიხსენებ მე დავთხარე მარჟვენა თვალი თუ სხვამ,მაგრამ მახსოვს მეგონა რომ ამოუვიდოდა ხელახლა,ასევე მეგონა რომ თოჯინებს თმებიც გაიზრდებოდა.

ჩემი მადონა. . .

Read Full Post »

%d bloggers like this: