Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘სიკვდილი’

რაც, მამაჩემი მოკვდა იმის მერე ისე ვარ თითქოს, რაღაცას ვიყავი მიერთებული და ეხლა იქედან ამომრთეს. ფაქტიურად, განვთავისუფლდი, აღარაფერზე აღარ ვარ შეერთებული, ერთი რაც დამრჩა უკონტროლობის შეგრძნებაა, დენს ვირტყმევინები. შორს, სწავლულო ფილოლოგებო და ტვინის მღრღნელებო!..თურმე, როგორ ჰგავს სიკვდილი ელექტრო მექანიკას, იმ დღეებში მივხვდი, როცა:

გამოჩნდნენ მეხარჯეები, გამყოფი მეზობლები, შემწე მეზობლები, ოჯახიდან სამი კაცი, თავქალები და თავკაცები, ჩემთვის ყველა ერთნაირები, დაუპატიჟებელი და მწუხარე ადამიანები, თვალთმაქცობის სენით გაჟღენთილი ტიკჭორები, მოგორავდნენ და ყველა ერთი და იგივეს ყვებოდა, დეტალურად მიხსნიდნენ ყველაფერს, გულის წასვლამდე მეზიზღებოდა თითოეული, მინდოდა წიხლები მერტყა, მეძახა მომწყდით თავიდან. გავივლიდი შუშაბანდში, სადაც, ოდესღაც უსიკვდილობის პერიოდში გულაბ მსხლებს ვამწიფებდით, შინდისფრად შეღებილი იატაკი გულაბებით იყო მოფენილი. მზე იყო და სიმშვიდე, ქინძის სუნელიანი ჭადები, კიბეებზე ვიჯექით ფეხშიშველები და ვინც იცოდა, ის ფანდურზე უხამს შაირებს უკრავდა, მერცხლები ბუდეებს ჩვენს თვალწინ იშენებდნენ, არსებობდა „ბებიას ოთახი“ და არსებობდა ბებია, იზრდებოდნენ ინდაურები და წიწილები, მუდმივი ჯუა–ჯუა–ჯუა, წიპა–წიპა–წიპა…

მე ისე შევედი, არ მიტირია, საერთოდ ბევრი არ მიტირია, იმიტო, რომ მე მექანიკური არსება ვარ, მამაჩემივით კუშტი და მიბღვერილი, ერთი ის ვიცოდი, შუბლზე უნდა მეკოცნა, როგორც ის კოცნიდა მიცვალებულებს. თეატრალური ტრაგედია, რაც შეიძლება მეტი დრამატიზმი. ყველამ, ერთად დავიძაბოთ და მერე, ყველამ ერთიანად გამოვუშვათ!!! ორთქლი. ორთქლი კი არა ცრემლი, კურცხალი,  ბღავილი, ტირილი, სლუკუნი. ემოციების გამოხმობა.

მამაჩემი თევზია. ამ დღეებში ვხვდები ამას. თევზივით სუფთაა და მაგიტომ, არის შენახული ამ მაცივარში. მაცივარი კი განუწყვეტლად გრუხუნებს, მინდა მივიდე და ფეხი მივარტყა. ეს ოხრები, თევზივით ყინავენ მამაჩემს. ჭირისუფალთა ადგილიდან ვემუქრები ამ კაც–მაცივარს, სადაც მამაჩემი სიცივისგან იყინება და კანკალებს. ხან მაცივარს ვაგინებ და ვლანძღავ ხან მამაჩემს. მოღალატეს ვეძახი. ასე მწარედ პირველად მიმატოვეს. გაუფრთხილებლად. მეორე ინფარქტია ცხოვრებაში ბებიაჩემის მერე. ჩვენ ყველა ასე გულით…ვერიჩკა, ნოდარი, შურა, გელა, გივი…ღმერთო, მოიხსენე მათი სულები. ღმერთო, შენთან გყავდეს რა…მირანდა საკურთხის თევზს დაათრევს და თევზს წვენი გასდის. ზალაშიც წვენი გასდის თევზს, თეთრი ზეწარი მოყვითალო ლაქებით სველდება. რა არის ეს? როდის გამორთეთ მაცივარი? მარი. იგივეს ვფიქრობ მეც, რასაც მარი. ჩვენ ვიცით მიცვალებულის წვენიც და მისი სუნიც. უბრალოდ, ეს მამაჩვენია. ნუ გეშინია, როგორც გაყინულ თევზს გასდის წვენი ისეა, მიცვალებულს კი არ სჭირს რამე. მამიდაშვილი. დაჯდა სულ 140 ლარი. ესეც ჩაიწერა.

მთავარია ფული არის! უფროსწორად, რაღაც ნაწილი არის, უტა რომ არა, მთელი სოფელი მიგვამარხავდა მამაჩემს უკან. მთავარია ფული არის. მერე კიდე გამოჩნდება, დანარჩენს სადმე ვიშოვით. ღვინო კაცზე ერთი ლიტრა იანგარიშება. რა ჯანდაბას სვამენ ამდენს? ძროხები, მოუპირავები! პროდუქტის სახეობას პოვარი დაადგენს. რა იდიოტური ქართულია. მარტო ვარ,“შტეფცელიდან“ ამომრთეს და ყველა ჩემთან მყოფი ნაწილაკი დავკარგე სადღაც, მივიხედ–მოვიხედე, მგონია ვიღაც არსებობს, ვინც დამეხმარება, ვერავის ვხედავ. დაცარიელებული რეალობაა. ტყავი აქვს გამძვრალი ყველაფერს. ასე, ერთ დღეში, როგორ გააძვრეს ყველაფერს ტყავი? კაბა სასტიკად მლანდავს, არა უშავს მეპატიება. ჭირისუფლები კოპწიობაზე წესით არ უნდა ფიქრობდნენ, არც ვფიქრობ, არც შავების საყიდლად წავალ არსად, ეს ლურჯი კაბა მეცმევა სანამ მთლად არ გაბინძურდება. ვფიქრობ.

მარი ზის პასტა და ფურცლით, წერს საჭირო პროდუქტებს, რამდენჯერმე ჩამოწერს, გადაწერს, ფასებს ჩამოუწერს, გადაშლის, მაქსიმალურს ანგარიშობს, მერე ისევ სულ თავიდან იწყებს. ვეხუტებით ერთმანეთს, ჩვენ მამაჩვენს ვასვენებთ. რაც, შეიძლება მეტი პასუხისმგებლობა! ხუმრობა საქმე კი არ არის გასვენება.

მოვა პოვარი და ის იტყვის.

მოვა პოვარი და ის გადაწყვეტს.

პოვარს ვკითხავთ და ის გვეტყვის.

ცოცხალი ბანკომატი ვარ. შემირჭეთ ბარათი და როცა, დაგჭირდებათ ფულებს გადმოგიყრით. ნამდვილი ცოცხალი ბანკომატი ვარ!!!

მიყვარს სოფლის ტუალეტები. აქამდე, არავისთვის მითქვამს. მუდმივად იმანჭებოდნენ, სოფლის ტუალეტების ხსენებაზე. იქ ვტირივარ ცოტას. სოფლის ტუალეტები ბავშვობას ჰგავს. ბავშვური ხელით მიჩხაპნილი 0 0 . მახსენდება ჩემი გულუბრყვილო, პრიმიტიული ურთიერთობა ღმერთთან ტუალეტში ყოფნის დროს. ღმერთო, თუ მართლა არსებობ, გარეთ, რომ გამოვალ ჩემი სახლი მოწყობილი დამახვედრე! გარინდება. ლოცვა. ბებიაჩემი მეცოდება ამდენს, რომ შრომობს, თორემ, შენ ხომ იცი სულ არ მჭირდება მოწყობილი სახლი…

ბიჭი ხან ტუალეტში შევა, ხან სიგარეტს გააბოლებს, ხან სქელ, მორგვივით ფეხებს გაშლის და არხეინად ზის. ყოველ მის დანახვაზე თავში ავტომატურად მოდის სიტყვა „ნძრევა“, ვერაფერს ვუხერხებ ამ სიტყვას, როგორც კი დავინახავ ეგრევე ეს სიტყვა მეხეთქება თავში. ეს უფრო ტრაგედიაა, ვიდრე მამაჩემის სიკვდილი. დადიოდე და ყველაფერი ერთ ადგილზე გეკიდოს.

ლურჯი კაბა მაცვია, თვალები ისედაც ავადმყოფურად მაქვს. როგორ გექცევიან ოჯახში? მეკითხება, ჩემი რომელიღაცა მეზობელი ქალი. ან ნუნუ, ან მედიკო, ან ნარგიზა ან კიდევ ვიღაცა, ზუსტად ვერ ვიხსენებ,რა მნიშვნელობა აქვს ყველა ერთნაირია. ვპასუხობ, რომ ჩვეულებრივად კარგად. მარის არ მოსწონს ჩემი პასუხი, ეტყობა ვერ დავაკმაყოფილე მათი ცნობისმოყვარეობა, უფრო მეტი უნდა მეთქვა, მაგალითად, ის რომ არ მცემენ, საჭმელს მაჭმევენ და ოქროში და ბაჯაღლოში ჩამსვეს. მგონი ჩემი ზედმეტი გამხდრობის გამოა ყველაფერი.

რაღა, ჯანდაბად დაემთხვა ეს ციცინათელების სეზონი. არა, კარგია რომ დაემთხვა მის ციცინათელათა კარავის კრებულს. ქილებში ვაგროვებდი ადრე და ბნელ ოთახში ვინახავდი, იქნებ გაანათოსთქო. რატომ, უკავშირდება ყველა სიტყვა „ბავშვობას.“ ნახვამდის ბავშვობავ, შე მოუპირავო ქვევრო, მაინც ყველაფერი შენ გრჩება ბოლოს, მე კიდე დიდი ღრმული გამიჩნდა მუცელში სიცარიელის და უმწეობის. მამაჩემი ცხრა თვისა უკვე გამართულად დადიოდა ფეხზე, მე კიდე ძვლივს დავლასლასებ.

ორი დღის შემდეგ ღვინის ფულს ვატანთ. გული მწყდება მამაჩემის დაკრძალვაზე, სხვისი ღვინო რომ უნდა იყოს. მარი ამოწმებს ყველაფერს, ის იწერს ფულის გაცემის და სხვადასხვა ხარჯის ანგარიშებს. ვუყურებ ხოლმე, მეშინია არ ატირდეს. მარი, რომ ატირდეს გული მომიკვდება, მერე ნამდვილად დავიჯერებ მამაჩემის სიკვდილს, თუ არ იტირებს ყველაფერს მშვიდად და ღირსეულად გადავიტანთ. მარი არ ტირის დაკრძალვის დღემდე, უბრალოდ მერე ეზოში ვეღარ უძლებს  ნერვები. მეტი უნდა ეთქვა, ისე კი ღირსეულად დაიტირა. მეტჯერ აღარ შეგაწუხებთ არავის მამაჩემიო. გული მოუკლა ყველას.  ქელეხი არის ცოცხალი ვაჭრობის კლასიკური მაგალითი, სიკვდილზე გამართული აღებ–მიცემობა.

სხვა დღეებში ეზო არის წვიმისგან ჩამპალი, მთელი დილა დავდივარ და ტალახებიდან ლურჯ სალფეთქებს ვაგროვებ, ლიმონათის თავსახურებს ვაძრობ მიწიდან, მოკლე ფრჩხილებით ამომაქვს, დასახოკი ფრჩხილები არ მაქვს, კარალიოკის ხის ძირთან მდგარ ვედროში ვყრი და ვცდილობ ნასიკვდილარი კვალი სწრაფად გავაქრო ეზოდან, ფაქტიურად მამაჩემს ვაძევებ მისი სახლიდან, ან უფრო იმ მტანჯველ და მომქანცველ დღეებს, რომლებმაც ცოტა დრო არ დამიტოვეს მამაჩემთან ურთიერთობისათვის. ტუმბოჩკას ვალაგებ, ბევრი ისეთი დეტალია, რასაც ვიმახსოვრებ, ზოგსაც ვიწერ, საჭირო გახდება ერთ დღეს ყველაფერი…

ჩიტები განუწყვტელად ჭიკჭიკებენ, ძაღლები ერთი წამით არ ისვენებენ, ტარაკნებივით აფუთფუთებულია ირგვლივ სამყარო, ბიცოლაჩემის აბანოშიც იმდენი ტარაკანი ფუთფუთებს, მთელს ტანში მივლის მათ დანახვაზე. ამ აბანოში ვუხეხავდი ბებიაჩემს ზურგს, ვიჯექით ჯორკო სკამებზე და სახეხით ერთმანეთს ზურგებს ვუწითლებდით. ზურგზე მოზრდილი, ვარდისფერი,ხალი. ბებიაჩემი, ბიძაჩემი, მისი შვილი…

დანარჩენს სხვა დროს დავწერ. მანამდე არ მინდა სენტიმენტებით გაგჟღინთოთ და  ჩემი სიკვდილები თავზე მოგახვიოთ. აუცილებლად უნდა ვთქვა, რომ საუცხოო ადამიანები ცხოვრობენ ჩემს სოფელში, მათზე არასდროს მეყოფა დრო საწერად და ალბათ, ვერასოდეს მივაღწევ ისეთ უნარს, რასაც ისინი ფლობენ ადამიანური გაჭირვების დროს.

ამ პოსტსაც, დასრულება სჭირდება, მე რომ მამაჩემი ვყოფილიყავი სიკვდილის წინ ასე დავემშვიდობებოდი იმათ, ვინც მამაჩემის სიკვდილს ხელი შეუწყვეს.: “ნახვამდის ბოზებო, ჩვენ ყველა მოვკვდებით!“

 

 

Read Full Post »

ეხა როცა რამდენიმე საათის უკან ერთი პოსტის წერას მოვრჩი და მერე სანამ დავაპაბლიშებდი აღმოვაჩინე,რომ საკმაოდ კრიტიკული ვარ და საკმაოდ დიდაქტიკური, მაინც გამიხარდა, რადგან მე დღეს და გუშინ ხომ სიკვდილს ვაპირებდი.კი არ ვაპირებდი,უფროსწორად მეგონა რომ მოვკვდებოდი.მაგრამ ეხლა უკვე ვიცი, რომ კაი ხანს არ მოვკვდები და კიდევ საკმაოდ დიდხანს ვიცოცხლებ და კიდევ უამრავ პოსტს დავწერ ამ ბლოგზე,ან კიდე შეიძლება სხვა მისამართზე,მაგრამ რომ დავწერ ეს ვიცი.კიდევ დიდხანს ვიქნებით მე და უტა ერთად,კიდევ ბევრჯერ გავიკეთებ სახეზე ყინულის მასაჟს და ლოყებზე ყინულის წვეთები წამომივა,კიდევ ბევრჯერ,აი იმ ბევრის ათასში ერთხელ,რომელიმე დილას ისეთ ხასიათზე მომიყვანს ჩემი ცხოვრება, რომ კლუბურ მუსიკაზე ვიცეკვებ,სულ ბედნიერი ვიქნები და როცა მომინდება მაშინ ვაკოცებ უტას და რამდენჯერაც მომინდება იმდენჯერ.მოკლედ რასაც მომინდება იმას გავაკეთებ,მაგრამ ისიც ვიცი, რის გამოც ვიქნები ბედნიერი,ამას არავის გავუმხელ,ეს ყველა ადამიანმა თავის სულში უნდა აღმოაჩინოს,უნდა უნდოდეს ,რომ ჰქონდეს,არ უნდა ეზარებოდეს მოძებნა.მაშინ აღმოაჩენს,რომ იმ ცხოვრებაში,რომელიც მას მიეცა და მიეცა არა უპასუხისმგებლობისთვის,არამედ იმისთვის რომ კარგად და ჭკვიანურად გამოიყენოს,იგი ბედნიერი იქნება.

უტას გამოგზავნილ სიმღერებს ვუსმენ და კარგად ვარ.დღეს უფრო კარგად ვარ,ვიდრე გუშინ,ათიათასჯერ უფრო კარგად .სადღაც რამდენიმე ასეული კილომეტრის იქით,ჩემი ბიჭი სამსახურში ზის და მუშაობს,მე კიდე სადღაც ასეული კილომეტრის აქეთ იმ ბიჭის გოგო და მასზე საუკუნოდ შეყვარებული,სახლში ვზივარ და ცოტა არ იყოს მიჭირს უკვე იმ ემოციების გახსენება,რომელმაც გუშინ მთელი დღე ჩამიშხამა.გვიან ღამით მივხვდი,რომ ყველაფერი წინა ღამით რადიოში გადათენებული ღამის ბრალი იყო და ნერვები არ მქონდა წესრიგში,ეს უტასაც უთქვამს ბევრჯერ,მაგრამ სანამ ჩემით არ დავასკვენი და ვიგრძენი,ვერაფრით დავეთანხმე.არადა მერე რა კარგ და საყვარელ ნოტაზე დავეთანხმე:*

ამერიკაში მივფრინავდით მე და უტა,მოხდა ავია კატასტროფა და მე დავიღუპე,უტა მთელი ცხოვრება მე შემომტიროდა და ვერ მივიწყებდა.ეს მისი სიზმარია,რომელიც გუშინწინ დაესიზმრა.ვერაფრით გაეგო რატო მივფრინავდით ამერიკაში,თავიდან სანამ მეტყოდა მკითხა ხო არ გჯერა სიზმრებისო,მე კი მოვატყუე და ვუთხარი მკიდია,მიდი დაიწყე ეგ საშინელი სიზმარითქო.ასე არ მითქვამს,მარა კაი ხანს ვთხოვდი მოეყოლა და ბოლოს მითხრა,რომ იმ უცნაური კატასტროფის დროს გარდავიცვალე.მე კი ვუპასუხე,ნეტა რატო?რატო უნდა მოვკვდე და ამოვუშვი ღრიალი და ეს ღრიალი მთელი დღის განმავლობაში არ შეწყვეტილა
uta: shoren
uta: ar mokvdebi
uta: cudi sizmrebi
uta: kargia piriqit kargad xdeba

ვერაფრით წარმომედგინა რა უნდა ამხდარიყო კარგად,მას შემდეგ რაც მე მოვკდებოდი,ამერიკაში მიმავალ თვითმფრინავში და უტასთან ერთად ვეღარ შევძლებდი ცხოვრებას.იმ წუთას,მარტო უტაზე ვფიქრობდი და მარის და დედაჩემის ძაან შემრცხვა,ალბათ როგორ ინერვიულებდნენ,ჩემს სიკვდილს რომ გაიგებდნენ,უტას მერე(ასე უტას გონია) მარის ვუყვარვარ ყველაზე მეტად და მარის მერე დედაჩემს და უტას(ასე მარის ჰგონია)ჰოდა რა იქნებოდა ჩემს გარეშე მათი ცხოვრება,შევადგინე სია იმ ნივთებისა,რომელსაც ვერავის დავუტოვებდი,ამ სიაში შედიოდა უტას ნაჩუქარი თეთრი ზედაწელი,რომლითაც მთელი ევროპა მოიარა,ასე მითხრა თვითონ,და რომელსაც მე ზამთარში ლოგინში ვიცვამ,კიდე მიმქონდა “იქ” უტას ნაჩუქარი pacco rabanne-s ultravioleti ,რომელსაც თითქმის არ ვიყენებ,მაგრამ მაინც ვგიჟდები მის გრილ სუნზე,კიდე ჩიპს წავიღებდი,რავიცი მაინც რაში გამომადგებოდა:)ყველაფერს ვუტოვებდი მარის,ტანსაცმელს და ფეხსაცმელს,მერე თვითონ გაანაწილებდა მარი,რამდენიმე კაბას მირანდას მისცემდა,რაღაცეებს დედაჩემს,მარის ექნებოდა სულ გულის ტკივილები და უჰაერობა შეაწუხებდა.

უტას ჩემს ყველა ნაწერს,ჩემს დღიურებს,რომელიც უკვე ყველა მასთანაა,კიდე იმ სმს-ებს,რომლებსაც ბლოკნოტში ჩვენი ერთად ყოფნის დღიდან ვწერ,ჩემს პაროლებს დავუტოვებდი,რომელიც ისედაც იცის და კიდევ ამ ბლოგს,სადაც მერე შეძლებდა რაღაცეების გარედაქტირებას:)

ჩემი მეზობლები განუწყვეტლივ იჭორავებდნენ და იჭორავებდნენ,საქმე გამოუჩნდებოდათ,თან ახალი თემა,ათას ვერსიას გამოიგონებდნენ,დაამუშავებდნენ სადარბაზოს წინ,სადაც მთელ დღეს ატარებენ,იტყოდნენ საყვარელთან ერთად მიფრინავდა სადღაცო,მერე მეორე ვერსიას შეიმუშავებდნენ და იტყოდნენ,ალბათ ვინმესგან დაფეხმძიმდა მერე ამერიკაში გაიქცა და ბოლოს რომ მიხვდა თავის დანაშაულს,ავიაკატასტროფა მოაწყოო და თავი დაიღუპაო.აკო თუ მოვიდოდა მარისთან სახლში,იტყოდნენ ამ ბიჭს უყვარდაო ეგ,ან რავიცი რამდენ რამეს არ იტყოდნენ,მაგრამ რა დროს მეზობლები არიან.აკო დაწერდა თავის ბლოგზე ასეთ პოსტს:”ვინეებმა ატკინეს შოს გული და რატომ არიან ისევ ქუთაისში ამდენი ქალიშვილები,სექსი ჩვენი საუკუნის მთავარი პრობლემა,რამდენხანს უნდა იაროთ ქალიშვილებმა,მთავარია სექსი გინდოდეს და ყველა კი მოგცემს,როდის ვიქნებით ცივილიზებულები”.სათაური ალბათ ეს ექნებოდა:):):):):)და ჩემი სახელიც მარტო სათაურში იქნებოდა,რადგან ჩემზე საუბარი იმ დროს აქტუალური იქნებოდა და აკოს ექნებოდა ყველაზე დიდი უფლება ჩემზე ეწერა.

ვინც მიცნობს ქუთაისში და ამ ამბავს გაიგებდა,ჩემს ფოტოებს დააყენებდნენ “ოდნოკლასნიკებში” დაკრძალვამდე,ავატარებზე დააწერდნენ  “ვწუხვარ” და “რა მალე მთავრდება ახალგაზრდობა”

დედა შუშანიკი გაგიჟდებოდა,გული დაეწვებოდა.ერთხელ მომწერა:”შენ არ იცი ჩემთვის რას ნიშნავ,კაია რომ არ იცი”…ყველა ილოცებდა ჩემზე,დედა მაკრინე,მამა ელიზბარი,მამა იოანე.7 წირვაზე მეტს დამიყენებდნენ,რა შვიდს პრინციპში,ასე 200 მდე წირვას გადამიხდიდნენ,ყველა სასულიერო პირს გააგებინებდნენ და ყველა სამ-სამ წირვას მაინც დამიყენებდა.მამა პავლე თუ გაიგებდა,ცოდვებით გამიხსენებდა და იტყოდა:”ცოდვებმა დაღუპა ეგ გოგო” და მერე მრევლს მოუწოდებდა გაეძლიერებინათ ლოცვა.

რათქმაუნდა ყველაფერი გაგრძელდებოდა.

რადიოში ალბათ თითქმის ყველას დაწყდებოდა გული,მაგრამ ჩემს შემცვლელს ერთ დღეში მოძებნიდნენ,ასე რომ დიდი დანაკარგი არ ვიქნებოდი.

მეოთხე სართულზე იტყოდნენ ეგ ის არ იყო,ჩვენს გაზეთში,რომ ბეჭდავდა ხანდახან რაღაცეებსო,საწყალი გოგოო,რა ახალგაზრდა იყო,შვილი მაინც დარჩენოდაო.

გული მწყდებოდა,რომ სიკვდილის წინ ისევ სახლის დალაგება უნდა მომესწრო და  ღაპაღუპით მდიოდა ცრემლები თვალებიდან და ვალაგებდი სახლს.

მოკლედ მთელი დღე ასეთ მინორულ ღრიალში გავატარე,დედაჩემს ტირილით მოვუყევი,მერე რომ დამინახა კიდევ ვერ ვიყავი კარგად მითხრა სიცილით,შენ მართლა ხო არ გგონია რომ მოკვდებიო.გვიან ღამით გავისეირნე,მანქანები მეჯახებოდნენ,თან ყველა მე მეჯახებოდა,ასეთი შეგრძნება მქონდა,სუფთა ჰაერი ჩავყლაპე და ისევ სახლში დავბრუნდი.

მიკვირს ცოცხალი როგორ დავრჩი ამდენი ნერვიულობის შემდეგ:) მერე გამახსენდა ლაგერკვისტი,მასზე კარგად არავის არ უთქვამს სიკვდილზე,თან მანამდე უტამაც მომწერა:

uta: egre yvela movkvdebit bolos

uta: ra sayvarlad gechxvliteba loya

ჰო,ბოლოს ყველა მოვკვდებით:)

მოკლედ ძაან გვიან ღამით გამოვძვერი ამ შიშებისგან,უტამ დამირეკა კიდევ ამიხსნა,როგორი ვარჯიშები უნდა ვაკეთო,კიდევ ისეთი რაღაცეები მითხრა,რასაც ახლა არ გავამხელ.ასეთ რაღაცეების თქმის მერე ორმაგად ბედნიერი გავხდი და საერთოდ აღარ მომინდა სიკვდილი.კიდე უტამ რაღაც მთხოვა,რომლის შესრულება ხვალიდან ან ამ საღამოდან უნდა დავიწყო,ძაან საპასუხისმგებლო რამეა.

მადლობა ყველას ვინც ამ პოსტს ბოლომდე წაიკითხავს,ვისაც შევეცოდები  და დიდხანს სიცოცხლეს მისურვებს:) კიდე მარის ვეტყვი თუ წაიკითხავს და იტირებს,ყველაზე ჩერჩეტი გოგო იქნება ამ ქვეყანაზე.

კიდე მადლობა უტას და მადლობა ლაგერკვისტს.

Read Full Post »

%d bloggers like this: