Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘სტალინი’

ერთხელ, მამაჩემმა მითხრა _  ისტორიის სწავლა ხარკია შენი ქვეყნის წინაშე, ძალიან გვეზარება, მოვლენებს ყურადღებას არ ვაქცევთ, კარგად არ ვაანალიზებთ, ვცდილობთ თარიღების დამახსოვრებით გავიდეთ ფონს, გვგონია თარიღების ზუსტი ცოდნა აგვიხსნის მოვლენის სიღრმეს,  სწორედ ამიტომ ჩვენ ყველამ ისტორიამ გამოვტოვეთ, როგორც თარიღების მეცნიერება, ან კიდევ გამოგვატოვებინეს იმ მასწავლებლებმა, რომლებმაც  მხოლოდ ციფრული ისტორია დაიზუთხეს გადასარევად.

დადგა დრო და ჩვენ ხელახლა ვსწავლობთ ისტორიას, ჩვენი ინიციატივით, ხარკს ვაბარებთ წარსულს, რომელსაც საკმარისი დრო არ დავუთმეთ, რადგან არ გვესმოდა თუ როგორი მნიშვნელოვანია, იცნობდე შენს ისტორიას და პირნათელი იყო მის წინაშე.

აი ის, უკმარობის საშინელი განცდა მქონდა და არც შემდეგ მტოვებდა, როცა საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორიის გამოცემულ ერთ-ერთ სერიას გავეცანი “დაკარგული ისტორია . მეხსიერება რეპრესირებული ქალების შესახებ”. ამ წიგნში იმ ქალების ცხოვრების შესახებ ამბებია თავმოყრილი, რომელიც ისტორიის სახელმძღვანელოს შემდგენლებმა, ისტორიის სანაგვეზე მოისროლეს, როგორც მეორადი გმირები, მეორადი ქალები, რომელთა ცხოვრება არ არის მნიშვნელოვანი საბჭოთა წარსულის გააზრებისთვის. რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, ისინი არ ყოფილან ე.წ  ‘კუხნის ქალები’, პირიქით ძალიან წარმატებეული, ჭკვიანი, ძლიერი და საშიში ქალები იყვნენ წითელი რეჟიმისთვის და სწორედ, ამიტომ რეჟიმი   ზედმეტად რეაქციული და დაუნდობელი იყო მათთან.

ვკითხულობდი მათ სულისშემძვრელ წერილებს, ტუჩების კვნეტით, ბღავილით, თითების დაჭმით, ძნელია ატარებდე ისეთ სერიოზულ ბრალდებას, როგორიცაა “ხალხის მტერი, ხალხის მტრის შვილი, მოღალატე ქმრების იდეური და ხორციელი თანამგზავრი, მავნებლურ-დივერსანტულ, ჯაშუშური ორგანიზაციის წევრი” და იყო ჩაკეტილ წრეში, არავის არ ესმოდეს შენი, არ არსებობდეს პიროვნების სიმართლე, პირიქით ყველაფერი მიმართული იყო იქეთკენ, რომ სწორედ ინდივიდების სიმართლე და სამართლიანობა განადგურდეს.

ხომ, იქნებოდნენ ისეთებიც, რომლები სწორად ვერ გაიგებდნენ ამ ცრუ ბრალდებებს, გარიყავდა მათ და თავიდან მოიშორებდა, თუმცა ასეც ხდებოდა.

რამდენიმე, ციტატა საილუსტრაციოდ:

“მერე ჩემმა დამ ჰკითხა :რატომ გვცემო?

– შვილო, იმიტომ გცემთ, რომ არა გცემოთ- გაიყინებით! ხომ ხედავთ ის კაცი, როგორ ოხრავს გაყინულიო.”

“ლარა, ძვირფასო  მაპატიე! მე წყალში ჩამაყენეს და სანამ, ხელი არ მოვაწერე , რომ თქვენ ტროცკისტების წრეში იყავით , არაფრით ზემოთ არ ამომიყვანეს. ლამის მოვკვდი აი ასე იყო”

“პარტიის ისტორიის წიგნს თქვენს სამზარეულოში ინახავდით. ლენინის პორტრეტი არსად არ გაქვთ.”

“ჩვენ მაინც გვჯეროდა საბჭოთა კავშირის, სტალინის. მაინც ხომ ამდენად დაჩაგრულები ვიყავით, მაგრამ სტალინი იყო…რაღაც, განსაკუთრებული იყო. როცა მოკლეს , მეორე დღეს გამოვიდა ისეთი დემონსტრაცია, უბრალოდ საშინელი  – იმდენი ხალხი იყო ტუფლიც კი დავკარგე. იმდენი ხალხი იყო მე კი არ მივდიოდი, – ფეხები არა მქონდა მიწაზე , ხალხს მივყავდი. ყველა ტიროდა. რაზე ტიროდნენ? არავის არ უყვარდა სტალინი, მაგრამ მაინც შიგნით რაღაც სიდიადის გრძნობა გვქონდა, გაიგეთ? მეც ვტიროდი…

სტალინის პორტრეტი გვქონდა და არასდროს დამავიწყდება: ერთხელ 30 მანეთი ჩავდე სურათის უკან და როცა უკვე ყველაფერი გადატრიალდა, უკვე დამთავრდა სტალინი-მალინი, ეს პორტრეტი ჩამოვიღე და იქედან 30 მანეთი გადმოვარდა. ისე გამიხარდა! გავიქეცი, ხილი ვიყიდე და სტალინის სიკვდილის დღე ავღნიშნეთ.”

საქართველოს ისტორია, არა მარტო გმირების და მეფეების ისტორიაა, არამედ ზედმეტად პატრიარქალურია და ძალიან ცოტა ქალი ჩანს ამ ისტორიულ გალერეაში წარმოდგენილი, რომელთა არსებობაც ხაზს გაუსვამდა მათ პიროვნულ ღირსებებს, რომ ისინიც იბრძვიან სამართლიანობისთვის, ქვეყნის ინტერესებისთვის და უბრალოდ უკეთესი ცხოვრებისთვის.

აი ასეთი ისტორიაც არსებობს, მეინსტრიმული ისტორიის ალტერნატივა, რომელიც “მეორად გმირებსაც” მოძებნის და თვალწინ აგვაფარებს, მაგალითს მოგვცემს, რომ ჩვენ ყველა მნიშვნელოვანი ვართ და საზოგადოებრივი  განვითარებისთვის ჩვენი წვლილიც სასიცოცხლო მნიშვნელობისაა.

Advertisements

Read Full Post »

ამ ბოლო დროს მივხვდი, რომ ახალი წიგნების წაკითხვის დროს აღარ მაქვს სინანულის გრძნობა და სინდისის ქენჯნა იმ მოტივით, რომ ნეტა რატომ ადრე არ წავიკითხე, ნეტა მომესწრო და ა.შ. პირიქით ეხლა უფრო მიხარია, ახალი და აღმოუჩენელი წიგნების წაკითხვა.

საახალწლო და ბედობის დღეებში, იმის მაგივრად რომ საშობაო ლიტერატურა მეკითხა და ბედნიერი განცდები დამებედებინა, ავდექი და ადოლფ ჰიტლერის ავტობიოგრაფიული წიგნის “ჩემი ბრძოლა” კითხვა დავიწყე.

თავიდან ვფიქრობდი, რა ვიცი მე მასზე ან ამ წიგნიდან რას გავიგებ უფრო მეტს, რას შევიტყობ ადამიანზე, რომელმაც ვიწრო ნაციონალური და რასისტული ფანატიზმის გამო, უდიდესი ჰუმანიტარული კატასტროფა მოახდინა, იქნებ ამ წიგნმა პასუხი გამცეს ამ კითხვებზე და თავიდანვე ამ საკითხს ფროიდისეულად მივუდექი და ამ ადამიანის ბავშვობაში დავაპირე პასუხის მოძიება. მაგრამ, ვერც ერთი ისეთი დეტალი ვერ აღმოვაჩინე, რომელიც მაფიქრებინებდა, რომ ჰიტლერის ბოროტებას რაღაც , ბავშვობისეულმა შემთხვევამ მისცა გასაქანი. შემდეგ, კი თვითონაც გულწრფელად აღიარა, როგორ გახდა გულგრილი დამკვირვებლი ფანატიკური ანტისემიტი. 

თავიდან კი მეც, ძალიან მცირე და დილეტანტური ინფორმაცია მქონდა ამ ადამიანზე, მაგრამ არც ამ წიგნის წაკითხვის შემდეგ შეიძლება დააგროვო კომპეტენტური ცოდნა კაცზე, რომლის სახელიც მთელს დედამიწაზე ბოროტების სიმბოლოსთან ასოცირდება, ადამიანზე რომელიც გვამებზე შემდგარი ქადაგებდა რასობრივი უპირატესობის თეორიას და  მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც საინტერესოა, საჭირო კითხვებზე პასუხის მოსაძებნად, თავად პირველწყაროს ლიტერატურა დავიხმაროთ.

ტოტალიტარული რეჟიმები, ძირითადად მეორადი ქვეყნების ისტორიული თუ სამომავლო კუთვნილებაა, იგი ხშირად მეორდება სხვადასხვა ისტორიული ასპექტით, მაგრამ “ფაშიზმის” მოვლენა  უნიკალური ბოროტების გამომოვლინებაა, რომელიც სამწუხაროდ ძალიან დიდხანს ვერ მიეკუთვნება ავადმყოფობის კატეგორიას, რომლითაც ძალიან უცნაურია, მაგრამ ევროპის მაღალგანვითარებული ქვეყანა დაავადდა და შემდეგ განიკურნა.

ამ დღეების ქართული მოვლენები, ვეტერანების უმოწყალო დარბევას ვგულისხმობ, მაფიქრებინებს, რომ ისტორია ციკლურია და რა თქმა უნდა მეორდება ნებისმიერი პოლიტიკური რეჟიმის დროს, იქნება ეს ლიბერალური–დემოკრატიული, ტოტალიტარული, ავტორიტარული თუ დიქტატორული. თუმცა, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ვეტერანების დარბევას და ფაშისტურ მოვლენებს, ერთმანეთს ვადარებდე, უბრალოდ სამყაროში ყველაფერი შეფარდებითია და სამწუხაროდ,  არსებობს სისტემები, რომლებიც ადამიანის ბოროტებას კვებავს და გასაქანს აძლევს.

გუშინ, ვკითხულობდი ნინია კაკაბაძის სტატიას, რომელიც ისევ და ისევ ვეტერანების საკითხს ეხებოდა, სადაც ავტორი წერდა, რომ ეს საკითხი შეიძლებოდა ძალიან მარტივად გადაწყვეტილიყო თუ კი პრეზიდენტი მივიდოდა და დაელაპარაკებოდა ვეტერანებს, მოუსმენდა მათ და ეს ყველაზე ღირსეული ჟესტი იქნებოდა და მართლა , შეიძლება რაც მოხდა ის არ მომხდარიყო, მაგრამ როცა ასეთი პროგრესული ნაბიჯების გახსენება ახლო ისტორიაში გადავწყვიტე, სამწუხაროდ ვერც  ერთი, ასეთი ღირსეული შემთხვევა ვერ გავიხსენე. შეიძლება პრეზიდენტობის  და ღირსების ცნებები, არ არის კარგი კომბინაცია. 

პოსტის ბოლოს, მინდოდა რამდენიმე ამონარიდი მომეყვანა ჰიტლერის ავტობიოგრაფიული ნაშრომიდან, მხოლოდ იმიტომ, რომ რამდენიმე პარალელი თქვენ თვითონაც გაგევლოთ, მაგრამ მგონი ყველაფერი ისედაც სახეზეა, ჩვენ ისედაც ვიცით, რომ ჩვენი პოლიტიკა პათოლოგიზირებულია და განვითარების და ადამიანების უფლების დაცვის ნაცვლად, ყოველდღიურად ფაშისტურ ჩიხებს ვაწყდებით და რადგან, რიტორიკა ყველასგან მოსაბეზრებელია, აღარ დავსვამ რიტორიკულ შეკითხვებს.

პ.ს იმ უამრავი პათოლოგიური ნიშნებიდან, რომელიც ჰიტლერს გააჩნდა, ერთ ღირსებას გამოვყოფდი, დასანახად ვერ იტანდა ჩინოვნიკებს, მაგრამ რატომ არ შეიძლება ღირსეული ჩინოვნიკების არსებობა? ეეჰ, ისევ რიტორიკა…

ბონუსად, კი ეს სურათი ჩემგან. პარალელები, აქაც სახეზეა:))

Read Full Post »

%d bloggers like this: