Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ულტრავიოლეტი’

მინდა დავწერო გუშინდელ დღეზე, ულტრავიოლეტზე და იმაზე, რომ ეს სურნელი მგონი ჩემია. ეს არის სურნელი რომანტიული გოგონების, რომლებსაც აცვიათ ჰაეროვანი მოიისფრო კაბები და თმები აქვთ შეკრული ფერადი ლენტებით. გუშინ უტამ საჩუქრები გამომიგზავნა, რაღაცა ისეთი ნათქვამია ეს “საჩუქრები”, მაგრამ ამ წამს მეტი ვერ მოვიფიქრე. ჰოდა ამ რაღაცეებს ველოდებოდი  ჭავჭავაძის სადგურზე შუაღამით და თითქმის ყველა ტაქსის მძღოლმა დამიმახსოვრა. მერე ძაან გვიან მოვიდა ავტობუსი, მძღოლმა გადმომცა პარკი და ფეხით მომიწია სახლამდე ჩასვლა, ტაქსის ფულის არქონის გამო, მაგრამ ერთი მაწანწალა ძაღლი გამომყვა და სადარბაზომდე მომაცილა. მერე დარჩა იქ და წკმუტუნი დაიწყო.

ხოდა იმას ვამბობდი ეს ჩემი სურნელიათქო, მაგრამ ამ ბოლო დროს რომ ვაკვირდები, საერთოდ ვეღარ ვხედავ ამ სურნელში ჩემს ხასიათს, ძველებურად ფარფატა აღარა ვარ და ცოტა ხნით მეოცნებეობასაც მივანებე თავი. მიუხედავად ამისა უკვე ორი ფლაკონი მაქვს, ორივე უტას ნაჩუქარი და ორივე სხვადასვა რამეებს გამახსენებს, პირველი ოთახს სადაც მეორედ აღარასოდეს შევალთ და მეორე ლოდინს და სიცივეს გუშინ, რომ ვიყინებოდი.

ეს საყურე უტამ ქვათახევში თუ სადღაც იპოვა , ერთი ცალია, მაგრამ ისეთი ლამაზია ყურზე, სულ არ ეტყობა ერთი რომ არის:) მოკლედ ძაან მომწონს, ძაან თეთრი და სუფთა ვერცხლია და იმედია იმ წინეებივით ამასაც არ დავკარგავ.

დღეს ისეთი არაფერი ხდებოდა, ვიყავი ჩემს “სატირალ” ადგილზე, წაღებული მქონდა კარლ გუსტავ იუნგი,  ვკითხულობდი და ვთბებოდი მზეში, მერე ბავშვები მოვიდნენ და მეც გამოვეცალე იქაურობას.

ხვალ სულ სხვა რამეებზე გადავერთვები.

Advertisements

Read Full Post »

ეხა როცა რამდენიმე საათის უკან ერთი პოსტის წერას მოვრჩი და მერე სანამ დავაპაბლიშებდი აღმოვაჩინე,რომ საკმაოდ კრიტიკული ვარ და საკმაოდ დიდაქტიკური, მაინც გამიხარდა, რადგან მე დღეს და გუშინ ხომ სიკვდილს ვაპირებდი.კი არ ვაპირებდი,უფროსწორად მეგონა რომ მოვკვდებოდი.მაგრამ ეხლა უკვე ვიცი, რომ კაი ხანს არ მოვკვდები და კიდევ საკმაოდ დიდხანს ვიცოცხლებ და კიდევ უამრავ პოსტს დავწერ ამ ბლოგზე,ან კიდე შეიძლება სხვა მისამართზე,მაგრამ რომ დავწერ ეს ვიცი.კიდევ დიდხანს ვიქნებით მე და უტა ერთად,კიდევ ბევრჯერ გავიკეთებ სახეზე ყინულის მასაჟს და ლოყებზე ყინულის წვეთები წამომივა,კიდევ ბევრჯერ,აი იმ ბევრის ათასში ერთხელ,რომელიმე დილას ისეთ ხასიათზე მომიყვანს ჩემი ცხოვრება, რომ კლუბურ მუსიკაზე ვიცეკვებ,სულ ბედნიერი ვიქნები და როცა მომინდება მაშინ ვაკოცებ უტას და რამდენჯერაც მომინდება იმდენჯერ.მოკლედ რასაც მომინდება იმას გავაკეთებ,მაგრამ ისიც ვიცი, რის გამოც ვიქნები ბედნიერი,ამას არავის გავუმხელ,ეს ყველა ადამიანმა თავის სულში უნდა აღმოაჩინოს,უნდა უნდოდეს ,რომ ჰქონდეს,არ უნდა ეზარებოდეს მოძებნა.მაშინ აღმოაჩენს,რომ იმ ცხოვრებაში,რომელიც მას მიეცა და მიეცა არა უპასუხისმგებლობისთვის,არამედ იმისთვის რომ კარგად და ჭკვიანურად გამოიყენოს,იგი ბედნიერი იქნება.

უტას გამოგზავნილ სიმღერებს ვუსმენ და კარგად ვარ.დღეს უფრო კარგად ვარ,ვიდრე გუშინ,ათიათასჯერ უფრო კარგად .სადღაც რამდენიმე ასეული კილომეტრის იქით,ჩემი ბიჭი სამსახურში ზის და მუშაობს,მე კიდე სადღაც ასეული კილომეტრის აქეთ იმ ბიჭის გოგო და მასზე საუკუნოდ შეყვარებული,სახლში ვზივარ და ცოტა არ იყოს მიჭირს უკვე იმ ემოციების გახსენება,რომელმაც გუშინ მთელი დღე ჩამიშხამა.გვიან ღამით მივხვდი,რომ ყველაფერი წინა ღამით რადიოში გადათენებული ღამის ბრალი იყო და ნერვები არ მქონდა წესრიგში,ეს უტასაც უთქვამს ბევრჯერ,მაგრამ სანამ ჩემით არ დავასკვენი და ვიგრძენი,ვერაფრით დავეთანხმე.არადა მერე რა კარგ და საყვარელ ნოტაზე დავეთანხმე:*

ამერიკაში მივფრინავდით მე და უტა,მოხდა ავია კატასტროფა და მე დავიღუპე,უტა მთელი ცხოვრება მე შემომტიროდა და ვერ მივიწყებდა.ეს მისი სიზმარია,რომელიც გუშინწინ დაესიზმრა.ვერაფრით გაეგო რატო მივფრინავდით ამერიკაში,თავიდან სანამ მეტყოდა მკითხა ხო არ გჯერა სიზმრებისო,მე კი მოვატყუე და ვუთხარი მკიდია,მიდი დაიწყე ეგ საშინელი სიზმარითქო.ასე არ მითქვამს,მარა კაი ხანს ვთხოვდი მოეყოლა და ბოლოს მითხრა,რომ იმ უცნაური კატასტროფის დროს გარდავიცვალე.მე კი ვუპასუხე,ნეტა რატო?რატო უნდა მოვკვდე და ამოვუშვი ღრიალი და ეს ღრიალი მთელი დღის განმავლობაში არ შეწყვეტილა
uta: shoren
uta: ar mokvdebi
uta: cudi sizmrebi
uta: kargia piriqit kargad xdeba

ვერაფრით წარმომედგინა რა უნდა ამხდარიყო კარგად,მას შემდეგ რაც მე მოვკდებოდი,ამერიკაში მიმავალ თვითმფრინავში და უტასთან ერთად ვეღარ შევძლებდი ცხოვრებას.იმ წუთას,მარტო უტაზე ვფიქრობდი და მარის და დედაჩემის ძაან შემრცხვა,ალბათ როგორ ინერვიულებდნენ,ჩემს სიკვდილს რომ გაიგებდნენ,უტას მერე(ასე უტას გონია) მარის ვუყვარვარ ყველაზე მეტად და მარის მერე დედაჩემს და უტას(ასე მარის ჰგონია)ჰოდა რა იქნებოდა ჩემს გარეშე მათი ცხოვრება,შევადგინე სია იმ ნივთებისა,რომელსაც ვერავის დავუტოვებდი,ამ სიაში შედიოდა უტას ნაჩუქარი თეთრი ზედაწელი,რომლითაც მთელი ევროპა მოიარა,ასე მითხრა თვითონ,და რომელსაც მე ზამთარში ლოგინში ვიცვამ,კიდე მიმქონდა “იქ” უტას ნაჩუქარი pacco rabanne-s ultravioleti ,რომელსაც თითქმის არ ვიყენებ,მაგრამ მაინც ვგიჟდები მის გრილ სუნზე,კიდე ჩიპს წავიღებდი,რავიცი მაინც რაში გამომადგებოდა:)ყველაფერს ვუტოვებდი მარის,ტანსაცმელს და ფეხსაცმელს,მერე თვითონ გაანაწილებდა მარი,რამდენიმე კაბას მირანდას მისცემდა,რაღაცეებს დედაჩემს,მარის ექნებოდა სულ გულის ტკივილები და უჰაერობა შეაწუხებდა.

უტას ჩემს ყველა ნაწერს,ჩემს დღიურებს,რომელიც უკვე ყველა მასთანაა,კიდე იმ სმს-ებს,რომლებსაც ბლოკნოტში ჩვენი ერთად ყოფნის დღიდან ვწერ,ჩემს პაროლებს დავუტოვებდი,რომელიც ისედაც იცის და კიდევ ამ ბლოგს,სადაც მერე შეძლებდა რაღაცეების გარედაქტირებას:)

ჩემი მეზობლები განუწყვეტლივ იჭორავებდნენ და იჭორავებდნენ,საქმე გამოუჩნდებოდათ,თან ახალი თემა,ათას ვერსიას გამოიგონებდნენ,დაამუშავებდნენ სადარბაზოს წინ,სადაც მთელ დღეს ატარებენ,იტყოდნენ საყვარელთან ერთად მიფრინავდა სადღაცო,მერე მეორე ვერსიას შეიმუშავებდნენ და იტყოდნენ,ალბათ ვინმესგან დაფეხმძიმდა მერე ამერიკაში გაიქცა და ბოლოს რომ მიხვდა თავის დანაშაულს,ავიაკატასტროფა მოაწყოო და თავი დაიღუპაო.აკო თუ მოვიდოდა მარისთან სახლში,იტყოდნენ ამ ბიჭს უყვარდაო ეგ,ან რავიცი რამდენ რამეს არ იტყოდნენ,მაგრამ რა დროს მეზობლები არიან.აკო დაწერდა თავის ბლოგზე ასეთ პოსტს:”ვინეებმა ატკინეს შოს გული და რატომ არიან ისევ ქუთაისში ამდენი ქალიშვილები,სექსი ჩვენი საუკუნის მთავარი პრობლემა,რამდენხანს უნდა იაროთ ქალიშვილებმა,მთავარია სექსი გინდოდეს და ყველა კი მოგცემს,როდის ვიქნებით ცივილიზებულები”.სათაური ალბათ ეს ექნებოდა:):):):):)და ჩემი სახელიც მარტო სათაურში იქნებოდა,რადგან ჩემზე საუბარი იმ დროს აქტუალური იქნებოდა და აკოს ექნებოდა ყველაზე დიდი უფლება ჩემზე ეწერა.

ვინც მიცნობს ქუთაისში და ამ ამბავს გაიგებდა,ჩემს ფოტოებს დააყენებდნენ “ოდნოკლასნიკებში” დაკრძალვამდე,ავატარებზე დააწერდნენ  “ვწუხვარ” და “რა მალე მთავრდება ახალგაზრდობა”

დედა შუშანიკი გაგიჟდებოდა,გული დაეწვებოდა.ერთხელ მომწერა:”შენ არ იცი ჩემთვის რას ნიშნავ,კაია რომ არ იცი”…ყველა ილოცებდა ჩემზე,დედა მაკრინე,მამა ელიზბარი,მამა იოანე.7 წირვაზე მეტს დამიყენებდნენ,რა შვიდს პრინციპში,ასე 200 მდე წირვას გადამიხდიდნენ,ყველა სასულიერო პირს გააგებინებდნენ და ყველა სამ-სამ წირვას მაინც დამიყენებდა.მამა პავლე თუ გაიგებდა,ცოდვებით გამიხსენებდა და იტყოდა:”ცოდვებმა დაღუპა ეგ გოგო” და მერე მრევლს მოუწოდებდა გაეძლიერებინათ ლოცვა.

რათქმაუნდა ყველაფერი გაგრძელდებოდა.

რადიოში ალბათ თითქმის ყველას დაწყდებოდა გული,მაგრამ ჩემს შემცვლელს ერთ დღეში მოძებნიდნენ,ასე რომ დიდი დანაკარგი არ ვიქნებოდი.

მეოთხე სართულზე იტყოდნენ ეგ ის არ იყო,ჩვენს გაზეთში,რომ ბეჭდავდა ხანდახან რაღაცეებსო,საწყალი გოგოო,რა ახალგაზრდა იყო,შვილი მაინც დარჩენოდაო.

გული მწყდებოდა,რომ სიკვდილის წინ ისევ სახლის დალაგება უნდა მომესწრო და  ღაპაღუპით მდიოდა ცრემლები თვალებიდან და ვალაგებდი სახლს.

მოკლედ მთელი დღე ასეთ მინორულ ღრიალში გავატარე,დედაჩემს ტირილით მოვუყევი,მერე რომ დამინახა კიდევ ვერ ვიყავი კარგად მითხრა სიცილით,შენ მართლა ხო არ გგონია რომ მოკვდებიო.გვიან ღამით გავისეირნე,მანქანები მეჯახებოდნენ,თან ყველა მე მეჯახებოდა,ასეთი შეგრძნება მქონდა,სუფთა ჰაერი ჩავყლაპე და ისევ სახლში დავბრუნდი.

მიკვირს ცოცხალი როგორ დავრჩი ამდენი ნერვიულობის შემდეგ:) მერე გამახსენდა ლაგერკვისტი,მასზე კარგად არავის არ უთქვამს სიკვდილზე,თან მანამდე უტამაც მომწერა:

uta: egre yvela movkvdebit bolos

uta: ra sayvarlad gechxvliteba loya

ჰო,ბოლოს ყველა მოვკვდებით:)

მოკლედ ძაან გვიან ღამით გამოვძვერი ამ შიშებისგან,უტამ დამირეკა კიდევ ამიხსნა,როგორი ვარჯიშები უნდა ვაკეთო,კიდევ ისეთი რაღაცეები მითხრა,რასაც ახლა არ გავამხელ.ასეთ რაღაცეების თქმის მერე ორმაგად ბედნიერი გავხდი და საერთოდ აღარ მომინდა სიკვდილი.კიდე უტამ რაღაც მთხოვა,რომლის შესრულება ხვალიდან ან ამ საღამოდან უნდა დავიწყო,ძაან საპასუხისმგებლო რამეა.

მადლობა ყველას ვინც ამ პოსტს ბოლომდე წაიკითხავს,ვისაც შევეცოდები  და დიდხანს სიცოცხლეს მისურვებს:) კიდე მარის ვეტყვი თუ წაიკითხავს და იტირებს,ყველაზე ჩერჩეტი გოგო იქნება ამ ქვეყანაზე.

კიდე მადლობა უტას და მადლობა ლაგერკვისტს.

Read Full Post »

%d bloggers like this: