Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ქუთაისი’

შეიძლება იმის ბრალიც იყო, რომ  გაგანია ნოემბერში გავქანდი ქუთაისში და ამიტომაც მომეჩვენა განსაკუთრებულად  პირქუში და დაგლახაკებული ეს ქალაქი, ხალხიც უფრო მეტად დააღლილი ჩანდა, გაგულგრილებული და ნაცნობი ადამიანები უფრო მეტად დაბერებული.

ჩემზე ბევრად უმცროსები სულ მთლად გაზრდილები და გადიდკაცებულები დამხვდნენ, უფროსები კი დიდ ქალებს და დიდ კაცებს დამსგავსებოდნენ, გასაღების აცმას ატრიალებდნენ ხელში და ახალ მანქანებს საშიშად დაატარებდნენ, მე კი დავდიოდი დახეული ჯინსით და მიჩანდა ორივე შიშველი მუხლი, მერე სარკეში ჩავიხედე და მეც არ ვიყავი პატარა. სკოლის დროინდელი, ძველი ე.წ  “თაყვანისმცემლებიc” არ მომესალმნენ, გვერდი ამიარეს , შემდეგ მე ავარიდე ძველ ნაცნობს თვალი, ვიცოდი ფორმალური მიკითხვ-მოკითხვის გარდა საინტერესო არაფერი იქნებოდა. ძალიან ცოტა ვინმე ვნახე.

მერე ერთ დღეს მარტო ვისეირნე, ნაცნობები მგონი აღარ მყავდა, ან არ ჩანდნენ, ან ყველამ ოჯახი შექმნა და სახლში გამოიკეტა, ან სამსახურები აქვთ,  ან კიდე რავიცი, ათასი მიზეზია გარეთ არ გახვიდე, გავიხედე და ადამიანები, როგორც მოწყენილი კადრები ისე დააბოტებდნენ. ერთ კაფეში შევედი, ფოე-ფოე ქვია, საქმე მქონდა, ინტერნეტი არ ჰქონდათ, მე კიდე ინტერნეტის გარეშე ფაქტობრივად ცალხელა ვარ, ხოდა დავლიე უგემრიელესი ლატე და მივირთვი კაკლის მურაბა (ეს პოზიტივი მაინც უნდა ავღნიშნო), მეგონა პერსონალი ან მოდემს გადატვირთავდა ან სადმე დარეკავდა და ინტერნეტს რამეს უზამდნენ, მაგრამ არა შენც არ მომიკვდე. ისევ მე ვიგრძენი უხერხულად თავი და ავდექი და წამოვედი.  შეიძლება ნოემბრის პირქუში დღის ბრალი იყო, რომ  თვალები მტკიოდა. მარტო სიარულის მრცხვენოდა, რატომ მქონდა ეს შეგრძნება არ ვიცოდი, მეგონა ვიღაც მითვალთვალებდა, ძველი ნაცნობი, ძველი ამბები ან მე აღარ ვიყავი მათთვის მეგობარი.

ცენტრალურ მოედანზეც გავიარე, მამაჩემის მუზეუმიც აღარ არსებობდა. ჩამოფხავებულ და ჩამოფხრეწილ შენობას რა ფუნქცია აქვს ისიც არ ვიცი, უბრალოდ ვიცი ის რომ იმ საათთან მე და მამაჩემი აღარ შევხვდებით ერთმანეთს და არც სამომავლო გეგმებზე დავილაპარაკებთ. დანარჩენს ყველაფერს კაპიკი აქვს ჩემთვის ფასი.

ხანდახან მინდა ავდგე და ჩემი გულის წყვეტები ყველას მოვუყვე, მაგრამ თავს ვიკავებ. ვერასდროს ვახერხებ ისე გადმოვცე რამე, როგორც საჭიროა, თან სულ ისეთი განცდა მაქვს, რომ ვერ გამიგებენ. ხოდა იმდენს ვფიქრობ,მერე უამრავი სიზმარი მესიზმრება და მამაჩემსაც ვნახულობ იქ.

ქუჩაში დავინახე და მეწყინა, გოგო ეძახდა  ქმარს :” ზურა დამელოდე”,  ის კიდევ გარბოდა და გოგო უკან მისდევდა. იმის მაგივრად, რომ ხელი ჩაეჭიდა  და ასე სამაგალითოდ, ყველას დასანახად და ყველას პირების დასაღებად, საყვარელი ქალი გვერდზე ეტარებინა, როგორ მოიქცა. ფუ !  გონიათ კაცები არიან და კაცებივით იქცევიან, გონიათ ცოლებს საჯაროდ ნორმალურად თუ მოექცევიან ამით თავმოყვარეობა შეელახებათ. ასეთი უტვინოები როგორ არიან?! 😦

მერე გამახსენდა, რამდენი ხანია მე და ჩემს ბიჭს ხელი-ხელ ჩაკიდებულს არ გვისეირნია, ჰოდა დავურეკე. წიგნს კითხულობდა, ინტერნეტის ჩართვას არ ჩქარობდა და მიხარია, რომ  ცოტა ხანი დაისვენებს ჩვენს გარეშე. ხანდახან კარგია წასვლა, ძველი გრძნობები ისევ სტიმულში მოდის, შეყვარებულები რომ ვიყავით, ყველგან რომ დავეხეტებოდით და ერთმანეთი არასდროს არ გვყოფნიდა. ეხლა ორივეს მხოლოდ გამოძინება გვენატრება და ერთმანეთის თავებსაც იშვიათად ვხედავთ.

წამოსვლისას ძალიან დავიღალეთ. საქართველოში ხომ არ არსებობს ისეთი ტრანსპორტი, რომელში ჩაჯდომის დროსაც არ გექნება ისეთი შეგრძნება, რომ სიბინძურისგან ან მუწუკები გამოგივა ან ჰაერისგან დაავადდები, მატარებლის სიბინძურემ და ქუთაისის ახალმა გარემონტებულმა  მატარებლების სადგურმა, სადაც ერთი ცალი ტუალეტიც კი არ იშოვება (მ ა რ თ ლ ა !) მართლა შოკში ჩამაგდო. ტუალეტი არ არსებობდა, მაგრამ იქაურობას მაინც ტუალეტის სუნი ასდიოდა. ადგილობრივები და ტურისტები კი ერთად დარბოდნენ სადგურის მიმდებარე ტერიტორიაზე მსგავსი ადგილის მოსაძებნად. ძაან სამარცხვინოა და მაგრადაც გავბრაზდი.

სამაგიეროდ ქუთაისს აქვს პარლამენტი, სადაც ალბათ ბევრი ტუალეტებია და სადაც ყოველ გაწვიმებაზე  წვიმა ჩადის. 

უცნაურია ქალაქია ქუთაისი. გაზაფხულზე უფრო მიყვარს.

 

Read Full Post »

დღეს შუადღიდან დრო ჩემს თავს დავუთმე და სასეირნოდ წავედი. ხშირად მწერენ კომენტარებში, რომ ქუთაისზე დაწერეო, ხანდახან მართლა ვერ ვხვდები რაღა უნდა დავწერო ქუთაისზე, შეიძლება იმიტომ რომ ჩემთვის აქ ყველაფერი ნაცნობია, შეიძლება იმიტომაც რომ ყველა კაიფობს ქუთაისელ მერებზე და გუბერნატორებზე. ამ პოსტის და საერთოდ ფოტოების გადაღების იდეა კარნავალის პოსტზე დაწერილმა კომენტარმა შთამაგონა, სადაც ერთი სასიამოვნო გოგონა მწერს;” მართლა მაინტერესებს როგორც ცხოვრობთ ახალგაზრდები პროვინციებში რას აკეთებთ, რითი ერთობით?გთხოვ ხშირად წერე ოღონდ ქუთაისის ამბებიც დაამატე.“ეს პროვინცია ცოტა არ იყოს უხეშად წამოედო  ჩემს ყურს და მერე გადავწყვიტე, მართლა აუცილებელია დაანახო ადამიანს, რომ არ მომკვდარხართქო. ქუთაისზე ვამბობ:) ძალიან თბილად ჩავიცვი, დაახლოებით ათი კილოგრამი ტანსაცმელი და პირველად გაბაშვილის პარკში ავედი. ახლა ამ პარკს ყველა გორის პარკს ეძახის. ბავშვობაში ხშირად დავყავდით დედაჩემს აქ, ბოლოს კი ერთი გამხმარი ჯაგლაგი ცხენი მახსოვს და ეტყობა ისიც გადაშენდა. ახლა აქ ყველაფერი სხვანაირადაა, ახალი ატრაქციონები დაამონტაჟეს, საცურაო აუზის გაკეთებასაც აპირებენ და მოკლედ ქუთაისში მალე ცხოვრება “აყვავდება”. შეგიძლია ახვიდე საბაგიროთი, მარტოც დაჯდე, პატარა კაფეში ყავაც დალიო, შეგიძლია გარეთაც გაიტანო ეს ყავა, არამკითხე გვერდით არავინ  ჩამოგიჯდება და გაცნობას არ შემოგთავაზებს. დღეს ავედი, დიდხანს ვიჯექი მარტო ხის გრძელ სკამზე. ძალიან მომწონს იქაურობა, ოღონდ კვირა დღეს, კვირის სხვა დღეებთან შედარებით ნაკლები ხალხი დადის. აკოს ვუსმენდი რადიოში და რამდენიმე სიმღერაც გავაშვებინე. მეხუმრა, არ ვიტყვი, შენ რომ მანდ ხარ, თორემ ფანები ამოგაკითხავდნენო. მოკლედ ჰაჰაჰაჰააა:):):) თავი ნამდვილად, რომანის გმირი მგონია.

ბაგრატის ტაძართან დები იშხნელების ქუჩით გავდივარ, ქუჩა მქონდა დავიწყებული და მაღაზიასთან ვიკითხე, მერე გამახსენდა ამ ქუჩაზე ერთხელ კარალიოკები  დავკრიფეთ. ამ უბნის მაცხოვრებლები დაკვირვებით მიყურებენ და მეც სხვა ქალაქში მგონია თავი. სასიამოვნო შეგრძნებაა. გორა ქუთაისის ძველი, კოლორიტული, უბანია.სასიამოვნო და მყუდრო ქუჩებით, წმინდა გიორგის ეკლესიით და ბაგრატის ტაძრით.

ბაგრატის ტაძართან საუკუნეა არ ვყოფილვარ. ახლა დავფიქრდი არავინ ამბობს ასე: “ბაგრატის ტაძარში ვიყავი” მაგრამ ვამბობთ ასე: “ბაგრატზე ვიყავი“, ხოდა მეც ასე ვიტყვი . რაც ის გათხრები და თითქოს რესტავრაცია დაიწყეს, ხო საერთოდ აღარ მინდოდა იქ ასვლა. მამაომ დამლოცა, რა ნაცნობი სახე გაქვსო,მაგრამ არ აღმოვჩნდით ნაცნობები. მერე მესანთლესთან პატარა ბიჭუნა მივიდა სანთლების საყიდლად, ამ მამაომ, ბლომად სანთლები აჩუქა. პატარა გაიქცა. მადლობის თქმა კი დაავიწყდა. ეკლესიაში სამშენებლო სამუშაოები კი დღესაც მიმდინარეობდა.

ამ ახალმა კედელმა კი ძაან გამახარა. ჯერ სხვა კედელს გავხედე, ფერები ერთმანეთს შევადარე და ნამდვილად ახალი კედელი იყო. დავით და კონსტანტინეს ქუჩით გამოვედი და იმ კიბეებს ჩამოვყევი , ყოველთვის რომ მეზარება მათ გამო ბაგრატზე ასვლა. მეორე კვირას სხვა გეგმები მაქვს, მაგრამ სტაფილოს და ჭარხლის საჭრელის ყიდვას არც მეორე კვირას დავაპირებ. ისე კი ძაან მომეწონა ეს დაჭრილი ბოსტნეული, თავიდან ვერც კი მივხვდი რა იყო.

დღეს ბედნიერი ვარ, ამიტომ მეცვა  ვარდისფერი ჯემპრი და ამიტომ მეფარა ფერადი ქუდი. და ძალიან მიხარია ნაგვის ურნებს, როცა ვხედავ.

Read Full Post »

გავიხედავდი ფანჯარაში-წვიმდა, ისევ ჩავყოფდი თავს საბანში და ვტკბებოდი იმით, რა უბედური ვარ ამ წუთასთქო, გარეთ წვიმდა. სიმუქე იყო ოთახში. მუქი ფარდები მიყვარს. უტამ მითხრა ერთხელ, რომ მე რომ ჩრდილოეთში დავბადებულიყავი, თავს მოვიკლავდი. სულ სხვა რამეს ვყვებოდი, არაჩვეულებრივი, უბედურების შეგრძნებიანი განწყობა მქონდა ლოგინში, მთელი დღე 5 საათამდე იქ გავატარე. მერე დააკაკუნა დედაჩემმა და თვალგაუხელელად გავუღე კარი და ისევ ჩავწექი. საუკუნეა მგონი დედაჩემს აღარ უკოცნია ჩემთვის, თვალი მოვაშორე ფარდებს, გადმოვბრუნდი მისკენ და ლოყა მივუშვირე. ორჯერ მაკოცა და იმ წუთას გავიფიქრე, როგორ მომნატრებიათქო. თითქმის ორი წელია, მარტო უტა მკოცნიდა.

მაინცდამაინც 5 საათამდე არ უნდა ავდგე ლოგინიდან, რომ მაკოცო დეე? დღეს საინტერესო რამეები ხდება ჩვენს სახლში. დედაჩემი, როგორც კი მოვიდა სამზარეულოში დაიწყო ფუსფუსი, როგორ მიყვარს ამ პროცესში, მერე მეც ავდექი, ბლოგზე რამდენიმე კომენტარი დამხვდა და ვუპასუხე. არ მეგონა ჩემს ნარცისიზმზე თუ გაამახვილებდით ყურადღებას:) ლამაზი ვართქო იმიტომ ვიძახი, ჩემი თავი რომ გავამხნევო, თორემ ღმერთმა დამიფაროს ასეთი ნარცისიზმისგან. უტა ბედნიერია ამით, როცა მე ეს შეგრძნებები მაქვს.

დავიწყე “ჯულია და ჯულიას” ყურება, ვგიჟდები მერილ სტრიპზე, გამაოგნებელი ქალია. ორსულ ქალებს, რომ სჭირთ, ყველაფერზე რომ ეტირებათ, მეც ეგრე დამემართა, ვუყურებდი მერილ სტრიპს და ვტიროდი. ნახევრამდე ვუყურე, მერე დედაჩემი გამოვიხმე საზარეულოდან და ვუთხარი, რომ ვგიჟდები ამ ქალზე, ვაყურებინე საფრანგეთში ჩასული როგორ ამერიკულად ართმევს ხელს მოახლეს, ძლიერად და მტკიცედ. რა ენერგიულია, როგორ უყვარს თავისი საქმე. რა გიჟია თავის საქმეში. რა ვნებიანია, გაგიჟდები ისეთი ვნებიანია. რა ბედნიერია ასეთი ცოლის ქმარი. რამდენს იღიმის, როგორ გულიანად იცინის, რა ენერგიულად ასრესს სიგარეტს საფერფლეს. ცოტა ავხორცია, სასიამოვნოდ ავხორცი, რომ დაინახავ და ვნებით, რომ აინთები. შევწყვიტე ყურება და გადავწყვიტე ერთად გვეყურებინა მე და დედაჩემს, სამზარეულოში ფუსფუსს რომ მორჩებოდა.

“ნახე როგორ ეხმარება ჯულიას თავისი ქმარი, ხელს როგორ უწყობს, როგორ არის დაინტერესებული მისი წარმატებით” – მითხრა დედაჩემმა, როცა ისევ ერთად დავიწყეთ ყურება. მერე მე გამახსენდა, როგორ გადავწყვიტე ბლოგის შექმნა და შექმნიდან რამდენიმე დღეში დედაჩემიც დავარეგისტრირე ვორდპრესზე. ახლა ოჯახში ორ წევრს გვაქვს ჩვენ-ჩვენი ბლოგი, სულ ვეუბნები ეგ რასაც მეუბნები კომენტარებში დამიტოვეთქო, მაგრამ ეტყობა ამ კომენტარებს მნიშვნელოვნად არ მიიჩნევს. დედაჩემი ყველაფერზე წერს, ყველაფერზე, თბილზე და კარგზე, ყოჩივარდებიან კაცზე, თავის ძველ მოთხრობებს დებს, წერს როგორ ემზადებოდა საშობაოდ. იცით, როგორ მინდოდა, დედაჩემს კვლავ ეწერა? აი ასეთი რაღაცეები ეწერა, რასაც ახლა  წერს. იცით რატომ მინდა გამდიდრება? დედაჩემი, რომ დავაფინანსო, სკოლას თავი დაანებოს და სახლში იყოს და წეროს. ყველაზე კარგ რამეებს დაწერდა ასეთ დროს.

შემოტევები, როცა მაქვს, სახლიდან რამდენიმე საათით გავიქცევი, სადმე მივარდნილ ადგილას მივეგდები, ღრიალით ამოვუშვებ განცდებს და ისევ ვბრუნდები სახლში. იმიტომ კი არა, სახლში ვერ გამიგებენ, იმიტომ რომ ჩემი მეზობლები არ გავაგიჟო. ნახევრამდე ვიყავით მისულები, რომ ისევ შევწყვიტე ფილმის ყურება და გავვარდი სახლიდან, მერე რომ დავბრუნდი დედაჩემმა მითხრა რაღა დამაინტერესებდაო. თავის ბლოგზე რაღაცას წერდა ჩემზე:

” გამხნევება შენთვის–გამოხატე თავი
January 16, 2010

როცა, სიგარეტს აღარ ეწევი, როცა ცუდ სიტყვებს ებრძვი, როცა შენი ცხოვრებით ბოროტებას არ ამრავლებ, როცა გინდა მხოლოდ საკუთარი ტკივილი და სიხარული გამოხატო და გეუბნებიან, რომ არა არის საჭირო ასეთი გულწრფელობა, ნუ დაუჯერებ, გამოხატე საკუთარი თავი. გამოხატე ეს წუთი, სანამ დავიწყების მდინარე წაიღებს. ის ყველაფერს წაიღებს, ეს დრო აღარ განმეორდება. იარე, ამაღლდი და გამოხატე საკუთარი თავი. ამაღლდი ყოველდღიურად, გამოხატე, …”

მადლობა დე, ამ სიტყვებისთვის, ბევრს უკვირს, ასეთ ინტიმურ რაღაცეებზე, როგორ წერო, ხოდა იცი რატომ? შენ, რომ ასეთ რაღაცეებს მეუბნები მაგიტომ. ზოგს ალბათ ისიც ჰგონია, რომ მე უპატრონო ვარ, რადგან მე რომ პატრონი მყავდეს, ასეთ რამეებს არ დამაწერინებდა. რა კარგია ჩემი დედა, რომ ხარ და არა პატრონი. კიდე იცი რაა, ბედნიერი ვარ ,რომ შენ რაღაცეებს არ გიმალავ და კიდე ის, რომ გესმის, როგორ არ შემიძლია მამა პავლესთან აღსარების ჩაბარება, რადგან თავს ისე მაგრძნობინებს, თითქოს ამ უბედურ სამყაროში ერთადერთი კახპა მე ვიყო და დანარჩენები უკვე წმინადანების გალერეაში არიან გადასულნი, მაგრამ თუ გავიღვიძებ ხვალ მაინც მამა პავლესთან წავალ, მე ხომ პატარა მაზოხისტი ვარ, როგორც დედა შუშანიკმა მომწერა, რომელიც ძალიან მალე ამ სულიერი კრიზისიდან გაძლიერებული და გამშვენიერებული გამოვა.

ნორმალური სოუსი გამოგივიდა დღეს:) ამ შუაღამეს, ახლა როცა შენ გძინავს და მე კიდევ გუშინ შუაღამეს, საბანში ჩამძვრალი რომ ვტიროდი, მეთქი არ გაეღვიძოსთქო, იცი რას ვიზამ? გავალ და შენს გაკეთებულ საჭმელს შევჭამ. შენ კი არ გიყვარს, როცა ღამით ვჭამ საჭმელს, მაგრამ რადგან დეპრესიამ გადამიარა, ახლა მაინც შევჭამ. ამაში ძაან ჰგავხართ შენ და უტა ერთმანეთს, არც იმას მოსწონს შუაღამით რომ ვჭამ და არც შენ.

ღამის სამის საათია. დღეს კარგად დამეძინება. ხვალ ჯულიას და ჯულიას გავაგრძელებთ ერთად, მე და დედიკო:) თქვენ როგორ ეძახით თქვენს დედებს?

წასაკითხები გამომელია და გაგიჟდებით, რომ იცოდეთ რას ვკითხულობ.  იცით, როგორ წასაკითხებს ვეძებ, ფეხის თითებსაც რომ გამითბობს, ჰოდა ამ შუაღამისას მივაგენი,. თქვენც თუ მოგინდათ, აჰა გათბით, უამრავი რამე გამახსენდა ამ პოსტის კითხვის დროს.

პ.ს ასე 5-6  წლის წინ, უამრავ რამეზე ვოცნებობდი, საკუთარ სახლზე, მარტოხელა დედობაზე, საკუთარ ავტომანქანაზე და პულიცერის პრემიაზეც:) ხო სიგიჟეა, მაგრამ სამადლობელი ტექსტიც კი დავწერე მაშინ. ჰოდა როცა ბლოგზე, ვინმესთვის მადლობის თქმა მომინდება, სულ ის სამადლობელი სიტყვა მახსენდება და ვიძაბები, ჩემს სისულელეზე. მაგრამ ის მახსოვს, რომ იმ სამადლობელ სიტყვაში დედაჩემს შემწვარი კარტოფილისთვის ვუხდიდი მადლობას. ახლაც მადლობას ვუხდი, რომ ჩემი “დე” არს, კიდე მადლობას ვუხდი უტას, რომ ჩემს გვერდითაა და ჩემს უამრავ გამოხტომას ითმენს და კიდევ მადლობას ვუხდი მარის, რადგან მან გუშინდელ კარნავალზე ქუთაისის მერს ჩამოართვ ინტერვიუ, სადაც მის  შეკითხვაზე, თუ როგორი განწყობით არის მოსული, ქალაქის მერი  პასუხობს :” გადასარევით, მშვენიერით, ძაან ისე დადებითით, პასუხისმგებლობის და ვალდებულების გრძნობით გამაგრებული საბრძოლოთი”!!!

გმადლობთ:):):)

Read Full Post »

ხანდახან მარტო საკუთარი თავი გრჩება, ყველა გეცლება ხელიდან, ყველას იმედს კარგავ, ყველა იმედს გიცრუებს , ყველა არაა იდეალური, ყველა ძაან ჩვეულებრივია. უი რა ცუდი ყოფილა ეს რეალობა. მორჩა ჩემი ზღაპარი.  არც იდეალური ადამიანები არსებობენ. სამოთხეში იქნება ალბათ ყველაფერი კარგად, მაგრამ მე ჯერ არც სამოთხეში მინდა და არც ჯოჯოხეთში. ხანდახან ისეც ხდება, რომ შენს თავს შენ უნდა შეძახო, მოიცა რა ტირილი, თანდათან ყველაფერი დაგავიწყდება, უნდა ამოეფარო შენს ქუდს, ისე რომ ვინმემ არ დაგინახოს და ჩუმად ატირდე. სულაც არაა შვება ასეთი ტირილი.

წვიმს.

ვინმემ თავის ქოლგაში შემაყოფინოს თავი რა.

ვმაზოხისტობ ახლა. მე ხომ ძაან ლამაზი გოგო ვარ, ასე ერთი ჩემი ძველი მეგობარი მეტყოდა. ხანდახან იმასაც მეტყოდა შო შენ ხომ ძაან ლამაზი ხარ?

სად გამახსენდა ახლა ის. რამდენიმე წუთია რაც კარნავალიდან მოვედი. ქუთაისის ახალგაზრდობის დეპარტამენტმა არც ამ წელს დაარღვია ტრადიცია და მასკარადი მოაწყო. დავლიე ერთი ბოთლი ლუდი, ვიჯექი კიბეზე, ცოტა ვიტირე , ფეხით ვისეირნე, მარისთან გულახდილად ვილაპარაკე და გზაში დავასკვენი, რომ მარტოობა მინდოდა, მაგრამ აზრი არ ჰქონდა ამის თქმას, მარი ისედაც არ დამტოვებდა მარტოს.

აი თუ არ ხდება სიზმრები…

Read Full Post »

ხვალ მოთოვსო, მე კიდე ხვალ ამიტყდა წასვლა. მთელი დღე გასული ერთი წლის შემაჯამებელ პოსტზე ვფიქრობ და გონებაში ვწერ, მაგრამ ახლა გადვწყვიტე რომ ჯერ უნდა წავიდე,მერე უნდა მოვიდე და მაშინ დავწერო. დღეს საკმაოდ დაღლილი ვარ შემაჯამებელი პოსტისთვის. უტამ მკითხა ერთი დღის გამო წახვედიო ქუთაისშიო, გაუკვირდა ეს ერთ დღიანი გამოქცევა. რა ვქნა ვერ გაიგებს, რომ ვუთხრა ფანჯრები მქონდა გასწამენდითქო. ჰო, მთელი დილა ფანჯრებს ვწმენდდი და მკლავები დამაწყდა. მე ყველაფერს უკუღმა ვაკეთებ, ხალხი ახალი წლის წინა დღეებში წმენდს ფანჯრის მინებს, მე ახალი წლის დადგომის შემდეგ. ყველაფერს ინდივიდუალური განწყობა ჭირდება:)

წვიმს აქ საშინლად, მომაბეზრებლად და შეჩვეულივით ვარ ასეთ ამინდებს, მაგრამ მაინც ძაან მომბეზრდა წვიმა. ხვალ მოთოვსო ამბობენ და მეც დარწმუნებული ვიყავი მოთოვდა. შობას თოვლი იქნება. შობას დედა შუშანიკს ვნახავ, მანამდე ვნახავ უტას,  სადგურ “ოკრიბას” პაემანი ხვალაც არ ამცდება.

დედაჩემი მიხვდა ჰერპესების გამოჩენის მიზეზს, მამაჩემს მოვატყუე, მარის ისედაც ვუთხარი. დედაჩემსაც ვუთხარი და გაეცინა. რა ვქნა სასტიკად მეზარება ტყუილები.

ახლა ისე ვუზივარ კომპს, როგორც ზაფხულობით და გავიყინე.

დედა შუშანიკს ვენატრები. მეც მენატრება. რა კაია შობა ბედიანში.

აკოზე მინდა კიდე დაწერა. ამ ბოლო დღეებში ვხვდები, რომ ვერც ის გადამიყვარებს და ვერც მე გადავიყვარებ. შეიძლება ხშირად ვიჩხუბოთ და შეიძლება უმიზეზოდ არ გავცეთ ხმა ერთმანეთს, მაგრამ მაინც ისეა, როგორც უნდა იყოს. დედაჩემმაც თქვა, რომ არ შეიძლება ასე მოქცევა. მაგრამ იცი რა არის? ახალი წლის დღეებში, მეგონა მომილოცავდა და რომ არ მომილოცა, ამაზეც გავბრაზდი. მერე არც მე მივულოცე. :ბოღმა: დღეს ველაპარაკე . რადიოში ჩემს დღეებში იმუშავებს. რო ჩამოვალ ბედიანიდან, ავალ სახლში მაგასთან, მაგის საყვარელ პუფში ჩავჯდები და დაუკითხავად რო მივადგები, არა მგონია სახლიდან გამომაგდოს. გილოცავ აკო. ახლა თუ კითხულობ ამ ნაწერს, გეტყვი რომ იმ კვირაში პრესის სახლის კიბეებზე რო შეგხვდი, რო გაგვეცინა ორივეს და რო მკითხე როგორ ხარ შოო, ძაან მომინდა შენთან ერთად ყავის დალევა. შენზე დაწერაც მინდა რაღაცეების,მაგრამ მე ხომ ფანტაზიის უნარი არ მაქვს, ამირომ ვერ ვფუთავ, ისე როგორც საჭიროა. ხვალ დილით რვის ნახევარზე რადიოში რო ახვალ და მუშაობას დაიწყებ, მე ისევ თბილისი-ქუთაისის მარშუტკაში ვიქნები და რაღაც სიმღერების გაშვებას მოგთხოვ. ზესტაფონამდე მოგისმენ, მერე ცოტას ახრიალდება “ძველი ქალაქი” და მერე ჩემს უმსგავს სიმღერებს მოვუსმენ.

წავედი ეხა თორემ უტა იეჭვიანებს.

Read Full Post »

ბევრ რამეს ვაკეთებ უკუღმა, მაგრამ ამ ბევრიდან ერთს გამოვარჩევ. ჟურნალების კითხვას ბოლოდან ვიწყებ, მოვყვები და წინა გვერდამდე გადავათვალიერებ. ეს მარტო ჟურნალებზე მჭირს. ასე უკუღმა ვიწყებ ხოლმე რაღაცის მოყოლას, მთავარ სათქმელს ბოლოში მოვაქცევ და მსმენელს საერთოდ ვუკარგავ ინტერესს. განსაკუთრებულის თქმას არც ვაპირებ. ისე ჩვეულებრივად ვცხოვრობ, როგორც წინა დღეებში, წინა თვეებში, ჩვეულებრივად დავდივარ სადღაც- სადღაც, ხანდახან ვესწრები წირვებს, უფროსწორად ძირითადად ვესწრები ხოლმე, ვისმენ უამრავი ხალხის ლაპარაკს და ჯერჯერობით ყელში მაქვს ამოსული ჩემი რუტინა. ხანდახან ისეც ხდება ხოლმე, რომ რაღაც დიდი მოუთმენლობით ველოდები, ეს რუტინა ისევ როდის დამიდგება. ეგზოტიკური შეგრძნებები მოჰყვება ხოლმე ძველ ამბებს. მოკლედ 11 დღე რჩება ახალწლამდე, მე მიხარია, ახალ წელს ცოტას დავლევ, კარგად ვიქნები. ახლა სხვები მახსენდება. ნეტა ისინი რას იზამენ სულ შემთხვევით, რომ მოკვდნენ გუშინ? პატარა რვა წლის გოგონა და დედა. რა საჭიროა სიმბოლოები, არც ვიცი სიმბოლურია თუ არა, მაგრამ ახლა გავიგე იმ მემორიალზე გამოსახული ქალი, მწუხარე სახით გამოდმოსცემდა ტანჯვის და სიხარულის ზეიმს, სიკვდილის და სიცოცხლის ზეიმს, რომელიც ორივე სამყაროს ეკუთვნის. რა უცნაური დამთხვევაა, ახლაც უდანაშაულო ადამიანებს, პატარა გოგონას და დედის სახელს , ვიღაცეები ისევ თავიანთ სასარგებლოდ გამოიყენებენ. ასე უაზროდ არ უნდა კვდებოდნენ ადამიანები. უაზრო ბრძოლებში, უაზრო მშენებლობების დროს, უაზრო აფეთქებების დროს.

ტელევიზორს აღარ ვუყურებ ასე, რომ ამბებს მარტო სამარშრუტო ტაქსებში, მგზავრების საუბრებისგან ვგებულობ. გუშინ როცა სახლში ვბრუნდებოდი და მემორიალის ახლოს გზა ჩაკეტილი იყო და მარშუტკამაც, სხვა გზით მიმიყვანა სახლთან, მივხვდი რომ რარაც ცუდი ხდებოდა,მგზავრები იძახდნენ  მემორიალს 21-ში აფეთქებენო და დღეს ალბათ მიშა არის ჩამოსული და მაგიტომ გადაკეტეს გზებიო. მე არც ის ვიცოდი, როდის აფეთქებდნენ და არც ის გამეგო, მიშა კიდევ თუ ჩამოდიოდა ქუთაისში. მერე გავიფიქრე ალბათ ჩამოვიდა და კიდევ ვინმე ჩინოვნიკი გაროზგათქო.

პრეზიდენტმა შეწყვიტა იტალიაში ვიზიტი და ამ ამბის გამო დაბრუნდა საქართველოშიო, მესმოდა გუშინ ხმა სამზარეულოდან,ანუ ტელევიზორიდან. ვის სჯერა ახლა ამის? ეს საქმეც მალე ჩაიფარცხება, ვიღაცას ტყუილუბრალოდ დაადანაშაულებენ, შენს გამო დაიღუპა ის დედა-შვილიო, არასწორად დაგეგმე აფეთქებაო და კიდე უამრავი ხარხაურა. ცოტა ხანს ამ თემას ოპოზიციაც დაიხვევს ენაზე (ხელზე დახვევას ეძახიან ამას, მაგრამ ეგენი ენაზე დაიხვევენ), აი ნახეთ რა შედეგები მოგვიტანა გამარჯვების მემორიალის აფეთქებამო და სააკაშვილი ნამდვილად წასასვლელია იტყვიან. თან ადგილობრივი არჩევნებიც მოდის და ახლა უფრო მეტად გააქტიურდებიან. მთავრობა რას იზამს? ჯერ ამ საწყალ დედა-შვილს გაასვენებს, დაკრძალვის ხარჯებს აანაზღაურებს მერე კი გამარჯვების მემორიალის ადგილზე პარლამენტის შენობას წამოჭიმავს.

არადა ვის რაში სჭირდება პარლამენტის შენობა იქ? ანდა ვის რაში სჭირდებოდა გამარჯვების მემორიალი? საბჭოური გადმონაშთი. მე ასეთი რწმენა მაქვს, თუ რამდე ხდება ახალი, ეს ახალი კარგი უნდა იყოს, სიხარული უნდა მოჰქონდეს, ადამიანების კეთილდღეობისათვის უნდა იცვლებოდეს ყველაფერი, მათი ცხოვრება უკეთესობისკენ უნდა მიდიოდეს  და არა ვიღაც ჩინოვნიკების კეთილდღეობისათვის, რომლებიც ისედაც მშვენივრად გრძნობენ თავს. არც არაფერში გვჭირდებოდა ის მემორიალი, სადაც მარტო შეყვარებული წყვილები დადიოდნენ “საზასაოდ” და ნარკომანები ნემსის გასაჩხერად. მაგრამ რა დააშავეს იმ დედა-შვილმა, რომელიც ამ მემორიალის აფეთქებას შეეწირნენ და რატომ არის ამაში დამნაშავე იმერეთის გუბერნატორი მიშა ჩოგოვაძე, რომელიც სააკაშვილმა ასე უცებ მოისროლა.

11 დღეში ახალი წელი მოვა, ჩემს ეკრანზე ნაძვის ხეები და თოვლები დააყენა მარიმ . ეკრანი გადამიბარდნა თოვლმა.  გარეთ მოღრუბლულია ზამთრულად. ვგრძნობ ყველა ემზადება ახალი წლისთვის. იმ პატარა 8 წლის გოგოზე ვფიქრობ, ასე უეცრად საახალწლო სურვილებით ავსებული, რომ ვეღარ შეხვდება ახალ წელს. უბედურ და ბედნიერ ოჯახებზე ვფიქრობ, და მინდა სხვების გულისტკივილიც მესმოდეს და ახლოს მოდიოდეს ჩემთან.

ქალაქს ახლა აღარც მერი ჰყავს და აღარც გუბერნატორი. მერამდენეა აღარ ვიცი, მერები ზვიადიმ დაითვალა და მათი სიაც გამოაკრა რადიოში. ახლა ალბათ გუბერნატორებს დაითვლის:)

აღარც გამაჯვების მემორიალი აქვს, ძაან რომ გაუჭირდა ხალხს ამ მემორიალზე გამოსახულ მწუხარე სახის ქალს, ძუძუები დააძრო და ჯართში ჩააბარა. მაშინ ყველაფერს ჯართში აბარებდნენ, საკანალიზაციო ჭის თავსახურებიდან დაწყებული ამ ქალის ძუძუებით დამთავრებული. ეხა დავფიქრდი, იმ ადგილას მგზავრს ჩასვლა რომ მოუნდება რას იტყვის ნეტა. ხალხი მალე ეჩვევა ცვლილებებს, ყველაფერს მალე ივიწყებს, ესეც მალე დაავიწყდება და მძღოლს გამომწვევად ეტყვის პარლამენტთან გამიჩერეთო, როგორც ახლა ეუბნებიან ქუთაისში ერთადერთ “პოპულთან”  ჩასვლის დროს, ადრე კი იმ გაჩერებას “კიკვიძის ძეგლთან” გაჩერება ერქვა. კიკვიძის საქმეც არაა კარგად, მასაც მალე აიღებენ. დაწყებულია უკვე მასზე საუბარი. გუშინ მარშუტკიდან მოვკარი თვალი და საშინლად აუშნოებს ყველაფერს.

სულაც არ მადარდებს ძეგლების, ამ ცრუ ავტორიტეტების ბედი, უბრალოდ ამ გადმონაშთების ნგრევას უბრალო და უდანაშაულო ადამიანები არ უნდა ეწირებოდნენ . მებრალებიან ის ორნი თუ სამნი, ვუყურებ ქუთაისის პარლამენტის შენობის დიზაინს და მიჩნდება აზრი, რომ იმ შენობით შესაძლოა პირდაპირ კოსმოსში გავფრინდეთ. და გულში და ახლა აქაც იმ ანდაზას ვციტირებ, უძაღლო ქვეყანაში კატას აყეფებდნენო. იმედია ჩემი პესიმისტური განწყობა, ქუთაისურ პარლამენტთან დაკავშირებით არ გამართლდება. და ეს არ იქნება კიდევ ერთი უფუნქციო შენობა ქუთაისისთვის, იმ ძველი გამარჯვების მემორიალის მსგავსად.

მთბილა სახლში, ფეხებზე, ხელებზე და ყველგან. მსიამოვნებს დედაჩემი, საზარეულოში როცა ფუსფუსებს. დედა შუშანიკს ვკითხე რა ხდება ბედიანში არ მოუთოვია მეთქი. არაო, წვალობს,მაგრამ ჯერ არაო. მეც ველოდებიო. რო მოთოვს დედა შუშანიკი ადგება და თოვლიან ტყეში გაისეირნებს. ასე მითხრა მე. კიდე მითხრა ჩემი სიცოცხლე ბავშვი ხარო და ისე შემრცხვა, კინაღამ მოვკვდი სირცხვილისგან. გარეთ არა, მაგრამ აქ ისე დამითოვლა ეკრანი, წავედი რეზინის ბოტები უნდა ჩავიცვა და უნდა გადავთოვლო.

Read Full Post »

რადგან ხვალიდან შაბათ-კვირა იწყება,მეც ჩემებური გამოსავალი ვიპოვე,დეპრესიაში რომ არ ჩავვარდე და მთელი დღეები უბედურად მყოფმა არ გავატარო. საქმე რაშია? ვაპირებ ღამეების გადათენების პრინციპით,ვებრძოლო შაბათ-კვირის სევდიან და რუტინულ ხასიათს. ამიტომ დღესაც გადავათენებ და ხვალ მთელი დღე ვიძინებ,ასე მოვიქცევი შაბათ ღამითაც, კვირა ღამითაც, მერე კი რადიოში მუშაობის დღეებში,ისევ ჩავდგები ჩვეულებრივი დღის რეჟიმში და მოწყენილობაც გამივლის.

მგონი მშვენიერი გამოსავალია. ახლა როცა ლიმნიან წყლიანით შესრუტული კომპთან ვზივარ,რომელიც მთელი ღამის განმავლობაში საკმარისად გამომაშრობს,ისე რომ ხვალ ლოგინიდან წამოდგომის თავი არც მექნება , ვინარჩუნებ ოპტიმისტურ განწყობას და ბედნიერი ვარ,რადგან ხვალ მთელი დღე ვიძინებ,გარეთ იქნება საშინელი ამინდი. ასწორებს ძილი წვიმაში. თან ჩემი ლოგინი ფანჯარასთანაა და წკაპუნი წვეთების რომანტიული ძილის პირობას შემიქმნის.

მთელი დღე სახლში ვარ და მთელი დღე მძინავს,ჩემი მამიდაშვილი მოვიდა ,ძილში თავის ამბებს მიყვებოდა. მოკლედ სასიყვარულო განწყობით ვარ მოცული ამ დღეების განმავლობაში,დაუფიქრებლად გავცემ რჩევებს, თითქოს დიდი გამოცდილების ვიყო ამ სფეროში. ყველა შეყვარებულია ჩემს ირგვლივ,დედაჩემის გარდა. დედაჩემსაც რომ შეუყვარდებოდეს ვინმე,ესეც კი გამიხარდება. მასობრივი ბედნიერიზაცია მჭირდება ჩემს ირგვლივ,გახარებული და ღიმილიანი ადამიანები. მარის შვიდ თვიანი მიმოწერა,ერთ ყმაწვილთან,ახალ ეტაპზე გადადის. მარი ბედნიერია,მაგრამ სულ მსაყვედურობს,ჩემი ამბით არ ინტერესდებიო. მართლა არ ვინტერესდები,არ ვიცი რატომ,ალბათ იმიტომ რომ სერიოზული გრძნობას ჯერჯერობით ვერ ვხედავ და მორიგ სასიყვარულო თამაშის ამბები არ მაინტერესებს. მინდა მარი ბედნიერი იყოს და ყველა მამრობითის მეშინია,ვინც მის ირგვლივ ტრიალებს,მეშინია რამე არ აწყენინონ.

მირანდა იწერს სასიყვარულო და თინეიჯერულ ფილმებს და ბედნიერი სახით შესცქერის ამ ჰოლივუდურ ბრჭყვიალობებს. მეც გავიარე ეს ასაკი. ამიტომ არა უშავს,ხანდახან მეც ჩავუჯდები,მიდი რამეს ვუყუროთთქო. ძირითადად კოლეჯებზე აქვს გადმოწერილი ფილმები და იქაურ სიტუაციებზე. მოკლედ ჰაი სქულებში,რომ სიტუაციებია,იმაზე ოცნებობს თვითონაც.

ხვალ ვიქენდები იწყება. ვიქენდი უფრო ბედნიერ დღეებს ნიშნავს ჩემთვის,მაგრამ ხვალ ნამდვილი შაბათ-კვირა დაიწყება,ანუ ქართველები რომ ვეძახით “უქმეებს”. სტუდია “მონიტორის” და უტას გაკეთებულ ფილმებს ვიწერ და ამ დღეებში ამათ ვნახავ,მერე ძაან რომ გადავიღლები,მირანდას ფილმებს ჩავუჯდები.

რამდენიმე წუთის წინ,ასე 45 წუთის წინ, როცა უტას ვწერდი სკაიპში, გამახსენდა შარშანდელი დეკემბერი,დიდიხანი არ მყავდა მაშინ ნანახი. ეს გავახსენე და კიდე გული რო მიბუქნავებდა სარქველებში. რა ლამაზი სუნი იდგა მის კისერშიიი:) (თქმა რომ იციან კიდევ,რა ლამაზი სიმღერააო,მაგიტომ ვთქვი მეც;). იმაზე დავიწყეთ ლაპარაკი,ვის როგორ უხარია ერთმანეთის დანახვა და და ვის რა და როგორ ემართება ჰოდა ბოლოში მე დავსვი შეკითხვა,რასაც თავად ვპასუხობ ხოლმე. იხილეთ:))))
[22:45:20] shorena: anu ra gamodis?
[22:45:30] shorena: dzaan miyvars ase sakitxis dasma
[22:45:31] shorena: 🙂
[22:45:44] shorena: anu is gamodis ro ertmanetze vgijdebit
[22:45:52] uta: xo ratqmaunda
ეს რათქმაუნდა აქ ძაან ყალბად ჩანს და მეცინება. იმას კი არ ვამბობ ყალბად თქვათქო,უბრალოდ აქ ასე ჩაჯდა. მოკლედ მე ჩემებურად ვაფრენ,ჩემებურად ვჭედავ და ჩემებურად ვახურებ. ჰო კიდე ჩემებურად ვარ ბედნიერი,ანუ რა კაიაა სიცოცხლე:)

ამ პოსტის ნაცვლად აქ უნდა ყოფილიყო,საშინელი სიტყვებით დაწერილი პოსტი,ლანძღვა-გინების კორიანტელი,რომელსაც ვუთვლი ახალი ქსელების ინტერნეტს ქუთაისში,ხვალ რომ გაითიშება,მთელი 2 დღით ინტერნეტი (ჩვენზე ზრუნავენ,შაბათ-კვირას კარგად დასივენონო),კიდევ წყალკანალტრესტს,არ ვიცი რას ეძახიან მაგათ ქუთაისში,კიდევ ელექტროენერგიისტრესტს:) არც ეგ არ ვიცი რას ეძახიან,უბრალოდ ვიცი ის რომ ნერვები მეშლება შუქის გაუფრთხილებელი წასვლებით ყოველ წამ -წუთს.

ამ ყველაფერზე უტასაც ძაან ეშლება ნერვები,ასე რომ ის პოსტი რომ დავწერო,იმედია ძაან არ გაჭედავს. თუ დავწერ,წინასწარ ვითხოვ პატიებას.

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: