Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ღმერთი’

ბლოგის კალენდარს თვალი გადავავლე და უსიამოვნოდ გავვოცდი. რამდენი დღეები გამომიტოვებია. ამ დღეებში ბევრს ვათევდი, სხვა დღეებთან შედარებით ბევრს დავდიოდი და ბევრს ვკითხულობდი. აი ახლა ეს ბოლო წინადადება თავად მესიამოვნა, კითხვასთან დაკავშირებით. ხო ძირითადად ინტერნეტში ვკითხულობდი, დანარჩენს ლოგინში ძილის წინ. დავსნეულდი ამ ზამთრისკენ წიგნების კითხვით, ნეტა დიდხანს გასტანოს ამ დაავადებამ. მალე ოფიციალურად დაიწყება ზამთარი, ჩემთვის დღესაც ზამთარი იყო, როცა რადიოში გადაცემის პაუზის დროს, 9 საათზე გარეთ გავიხედე და ისევ უკუნითი სიბნელე იდგა. სადღაც მესიამოვნა და მომინდა ნეტა მთელი დღე ასე იყოს ჩაბნელებულითქო, არადა ღამეებიც ხომ უნდა მყოფნიდეს?!..უაზროდ ქალური სისულელეები წარმოვიდგინე, ბევრი ვიბოდიალე ხალათში, რძიანი პიურეც გავაკეთე (უტას უყვარს),საბანი ამოვუკეცე და ისე წამოვედი რადიოსკენ. თქვენ გჯერათ ახლა ეეს?

იცით როდის ვხვდები, რომ  ზამთარია? სახეზე ლაქები გადამდის და მაშინ. კი არ გადამდის, უბრალოდ დროებით  უფერულდება. კოსმეტოლოგმა მითხრა ასე. კიდე იმით, რომ სოფოსთან ასვლა მინდება და იქ ყავის დალევა. რაღაცნაირად ძაან საყვარელი მწვანე ყავის ჭიქები აქვს, პატარა ბოჭკებივით არიან და მგონია, იმ ჭიქებში არის ყველაზე გემრიელი ყავა. არადა სასტიკად ვეწინააღმდეგები მწვანე ფერს. ჰოო აცივდა და ესეც ძაან მაწუხებს, განსაკუთრებით როცა ადრე უნდა წავიდე რადიოში. ლოგინიდან გადმოძვრომა მეზიზღება, მაგრამ მაინც მოვფორთხავ და საკუთარი თავის თერაპიას ვიწყებ. ვფიქრობ, რომ უტას ძალიან ვუყვარვარ და მთელი ცხოვრება ერთად ვიქნებით, რომ ძალიან მეყვარება, მისგან შვილს გავაჩენ და რომ მისი ერთგული ვიქნები მთელი ცხოვრება, სულიერადაც და ფიზიკურადაც. ყველანაირად!!! მერე ვიცვამ, კბილებს ვიხეხავ და დილის ლოცვებს ვკითხულობ. ერთი პოპულარული ჟურნალის რედაქტორს თავის სვეტში   ეწერა, ქუჩაში მარტო  “ზასაობა” და პირჯვარის გადაწერა შეიძლებაო, ლოცვით სახლში ილოცეთო ჟურნალისტებმა. ჰოდა მეც ასე ვარ:) არც სახლში და არც გარეთ  არავის ვაწუხებ ჩემი ლოცვებით, არც ჩემი მარხვებით და არც ჩემი ცოდვებით. ავტოთერაპია მეხმარება იმაში, რომ სანამ მსმენელებს მივუგდებდე ერთ-ორ სიტყვას, მანამდე მე თითონ გამეღიმოს და ჩემი თავი გავამხნევო. ხოდა ამ ყველაფერს მარტო მე, რომ ვერ ვშველი ისეთ დილაადრიან, როცა გარეთ სუსხია და ყველაფერი იყინება, ამიტომ ღმერთს ასე ვთხოვ:  “მინდა ჩემთან ერთად იყო დღეს, ცოტახანს არ მიმატოვო, ცოტა ხანს გამიძლო. ოღონდ იცი როგორ ვქნათ? ისე მოვახერხოთ, რომ სხვებიც არ დაგვრჩეს უყურადღებოდ, უტასთანაც იყავი დღეს, მარისთანაც, მირანდასთან, ჩემს მშობლებთან, ჩემს ახლობლებთან. დღეს შენი თავი კატასტროფულად მჭირდება,განსაკუთრებით ახლა, დილის შვიდ საათზე, მაშინ როცა უტას ტკბილად  სძინავს და მესიჯიც,რომ მივწერო ვერაფერს მომწერს” …მერე ჩაბნელებულ კიბეებზე ჩავდივარ და ისე გავივლი ეზოს, მაყვალას და ბადრის მაღაზიას ,არც გავხედავ, შესაბამისად არც გამარჯობას ვეტყვი მათ. განა მისალმება მეზარება..პირიქით, თითონ ეზარებათ და ამ ბოლო დროს ისე გავივლი თითქოს არც დამენახოს. მერე შევდივარ სამარშრუტო ტაქსში (:) და აქაც ვაგრძელებ რელიგიურ ავტოთერაპიას, ფანჯარასთან ვჯდები ხოლმე და გვერდით ადგილს ღმერთს ვუთმობ, ისე როგორც დღეს მოვიქეცი, მიუხედავად იმისა რომ ჩემი გაჩერება უფრო წინაა. ხოდა ვჯდები ფანჯარასთან და ღმერთს ვეუბნები :” ჩემს გვერდით დაჯექი, სანამ პრესის სახლამდე ჩამოვალ,ჩემს გვერდით იყავი რა. რაღაც მარტოდ ვგრძნობ თავს და ყველაზე მეტად შენ შეგიძლია ჩემი დახმარება”. ისიც ჯდება ჩემს გვერდით გაყინულ სავარძელზე და მარტოობის შეგრძნებაც გადამდის. თქვენთვის რა მნიშვნელობა აქვს ვინ იღებს სამგზავროს?

რამდენიმე დღის წინ ზღვის ფოტოებს ვათვალიერებდი. უამრავი ფოტოებია,აუცილებლად უნდა დავწერო დიდი და სურათებით დახუნძლული პოსტი. უამრავი კარგი რამე მოხდა ამ ზაფხულში ზღვაზე. 23 ივლისი კი არასოდეს დამავიწყდება, როცა გადამწვარი და გადაწითლებული კანით ბათუმში გავრბოდით მე და აკო. მადლობა აკოს, ის რომ არა იმ დღეს ვეგდებოდი ქობულეთში გულდათუთქული:).

გუშინ უტამ მითხრა არაფერი დაწეროო ბლოგზე ინტიმურიო. თავიდან ძაან მიკვირს როცა რაღაცას მეუბნება, ვეწინააღმდეგები, თავს ვიგიჟიანებ და ვიცოფიანებ და მერე ვხვდები, რომ იგი მაინც მართალია.  მაგრამ სანამ მივხვდები, რომ მართალია, მანამდე ერთ შოუს გამართვას მაინც ვასწრებ. ხანდახან ვეუბნები, ერთი დღე იქნება და დიდ რომანს დავწერ, ყველაფერს დავწერთქო ვეუბნები, მაგრამ აბა მე რისი დამწერი ვარ. თან რომანის? მოკლედ მანამდე იმ “ერთ” დღეზე ვიოცნებებ:)

მაკას გამოგზავნილი გრძელი წინდები მაცვია. თბილისიდან გამომიგზავნა შარშან, დიდი თეთრი კონვერტით, წერილიც იყო შიგნით, ამ ბოლო დროს ის წერილი ვეძიე და ვერ მივაგენი. დარწმუნებული ვარ, რომელიმე წიგნში მაქვს ჩარჩენილი და მაგიტომ ვერ ვპოულობ.

რამდენიმე წუთის წინ მეზობლის პატარა ბავშვმა მითხრა,თოვდაო. ჯერ თოვლი ვერ წარმომიდგენია, თუმცა საშობაო სიმღერა მაინც დავაყენე გუშინ რინგტონად. ვტკბები მოახლოებული შობის იდილიით. მგონი 35 დღე დარჩა და მინდება დათვივით დავიძინო იმ დღემდე, თითი ჩავიდო პირში და უცებ დადგეს შობა. არადა ვერ ვიტან დათვებს. დედაჩემის ერთმა მეგობარმა ერთხელ ფსიქოლოგიური ტესტი გამაკეთებინა, რაღაც უნდა დამეწერა. რამდენიმე სიტყვა იყო ჩამოწერილი და იმაზე სიუჟეტი უნდა ამეგო, დათვი ბოროტ სულად გამოვიყვანე, და ჩინური გასაღებით ცხრაკლიტულში ჩავკეტე. ჰოდა იმ კაცმა მითხრა, კაცების მიმართ შიში გაქვსო და მათ მტრად აღიქვამო. რამდენად მეშინია მათი, ამაზე არ მიფიქრია.

ძველი ქალაქი ჩაირთო ინტერნეტში. მგონი მსმენელებმაც მოიმატეს. კი ნამდვილად მოიმატა:) რამაც უფრო მეტად გამიძლიერა პასუხისმგებლობის გრძნობა. სხვა ისეთი არაფერი ხდება საინტერესო. ველოდები შობას, კიდე კრუასანები მომინდა, ერთი პერიოდი ძაან შემიყვარდა და მერე ისევ შემზიზღდა, როგორც ყველანაირი ტკბილეული. ყოველდღიურად არის ცვლილებები. თუ გინდა კრუასანების სიყვარული იყოს. ამ კვირაში გიჟურად მინდოდა შამპანური, არადა ადრე დასანახად ვერ ვიტანდი. რა კარგია ცვლილებები,თუნდაც ასე უმნიშვნელო.

ამ ბოლო დღეებში კიინს ვუსმენ გადაჭარბებულად. ხანდახან რაღაცეებს გადაჭარბებულად ვაკეთებ.

Advertisements

Read Full Post »

”ნიკო ნერგაძემ გაგაცნოთ ახალი ამბები,ლაპარაკობს რადიო თავისუფლება”.ეს დროა,ანუ როცა მე მუშაობას დროებით ვწყვეტ და რადიო ”თავისუფლება” გვერთვება პარტნიორ რადიოებს და მეც ამ დროს გავდივარ,ვიდუღებ ყავას,მერე ისევ შემოვდივარ სტუდიაში და ვხსნი ნიუ პოსტის ფანჯარას.ამას მარტო ამ დროს ვახერხებ,როცა ვმუშაობ.უთბილესად ვარ სტუდიაში,ელექტრო ღუმელი მაქვს ფეხებთან მორთხმული და ვფიქრობ იმაზე,როგორ უხარისხოდ ვატარებ შაბათ-კვირას ჩემს ცხოვრებაში.უხარისხობასთან ერთად შაბათ-კვირას,უინტერნეტობაც უნდა დავამატო,რადგან ყოველ ვიქენდზე ეს ტრადიციად ჩამოყალიბდა.შაბათ შუადღეზე გაითიშება და ორშაბათამდე ინტერნეტ სამყაროს ვემშვიდობები.ეს ქუთაისური ინტერნეტის დამახასიათებელი თავისებურებანია.უტამაც ასე მითხრა,ეს რაღაც ახალი ქუთაისური მოვლენააო.ჰო ზუსტად ასე ხდება.ვერ ვიტყვი,ინტერნეტი რომ მქონოდა ბლოგს გადავაკვდებოდი და პოსტების წერაში გავატარებდი დღეებსთქო,მაგრამ ძალიან ბევრი საქმის გაკეთბას რომ ვერ შევძლებდი ეს უკვე ვიცი.ვიდებოდი კომპთან და ამტკივდებოდა ხერხემალი და წელი,რომელიც ამ ბოლო დროს შესამჩნევად მაწუხებს.ზუსტად არ ვიცი,რომელი მაწუხებს უფრო მეტად,მაგრამ ეგ კია,რომ ძალიან მალე მეღლება წელი.

ასე რომ მადლობა  ”ახალ ქსელებს”,რადგან შევძელი ამ შაბათ-კვირას დამეწერა გადაცემის პროექტი,რომელსაც სახელი ვერაფრით ვერ დავარქვი.მთელი თვეა სახელს ვუტრიალებ და ვერაფერს ვიფიქრებ საინტერესოს.აბა,მართლა ”მიკროტალღურ ღუმელს” ხომ არ დავარქმევ? არ ვიცი რა ვქნა,აკო გამებუტა,ყოველშემთხვევაში,სახლში დაგირეკავო და აღარ დაურეკია,არადა მასაც ჩემნაირად აქვს ამ პროექტზე უფლებები და ვალდებულებები.ასე რომ,დღეს კიდევ ერთხელ მომიწევს შეძახება,რომ მესტუმროს და გადაცემის სახელი მოვიფიქროთ.მარტო ეს დარჩა.არადა რა კარგი იყო ”ფორთოხალი”,რა მარტივი და რა კარგად დასამახსოვრებელი…:(

ეს დღეებია ბედნიერი ვარ,არა წელიწად ნახევარია ყოველდღე ბედნიერი ვარ,მაგრამ ამ წელიწად ნახევრის მანძილზე,ყოველ თვეში,იმ ავად სახსენებელი კრიტიკული დღეების დროს,მეც მივადგები კარს ჩუმად და ვტირი,სხვამ რომ არ გაიგონოს.არადა ჩუმად ტირილს არანაირი მუღამი აქვს.მე ხმამაღლა ტირილები მევასება,ღრიალში რომ გადამდის.ამ დღეების მანძილზე,კიდევ უარესად შემიყვარდა უტა,კიდევ თავ- პირს ვიმტვრევ მასზე ფიქრის დროს,ათასნაირ რომანტიკულ მელოდრამებს ვდგამ,უამრავს ვკოცნი და მისი სუნიდან ვერ ამოვდივარ,ანუ კისრიდან,ანუ ყელიდან.მოკლედ უსაშინლესად კარგად ვარ,რომ არა ეს საშინელი პმს-ი.ანუ სულ რომ მეღრიალება და სულ რომ მეღნავილება.ყველა წინადადებაზე,რომ მეტირებინება…დედა მაკრინეს ნაჩუქარ წიგნს ვკითხულობ,დაბადების დღეზე მაჩუქა,ანტონ სუროჟელის ინტერვიუებია,რომელიც  ბიბისის ეთერში გადიოდა.ქართულად კი გამომცემლობა ”სიესტამ” დაბეჭდა. ვკითხულობ და ისეთი კაია,მინდა ყველამ წაიკითხოს.მარიმ მინდა წაიკითხოს ძაან,დედაჩემმა,მირანდამაც მინდა,მაგრამ მირანდა ამჯერად ჰარი პოტერს კითხულობს და თავის დიდ დროს ”თვითშთაგონებას” უთმობს,არ სვამს ჩიყვის თუ რაღაცის საწინააღმდეგო წამლებს და გონია,რომ ეს თვითშთაგონება სიბნელეში,განკურნავს ჩიყვისგან.კიდე ვინ მინდა,რომ წაიკითხოს ეს წიგნი?რავიცი,მამაჩემი ასეთ სულიერ ლიტერატურას არ კითხულობს. მე კიდე უტას მინდა წავუკითხო,თითონაც წაიკითხავს,მე რომ დავამთავრებ მაგრამ რა ვქნა მე მინდა რომ ვუკითხო,ჩემი ხმით,მისი თავი რო მედოს კალთაში და რო მისმენდეს.რა გამოუსწორებელი რომანტიკოსი ვარ..ჰიიჰ..ერთ დროს მე ვკითხულობდი მამა ელიზბარს მარკ ტვენის ტომ სოიერის თავგადასავალს და უფლისწულს და მათხოვარს და მიკვირდა როგორ შეიძლება,სხვისი წაკითხულიდან გაიგო რამეთქო.(მამა ელიზბარი მომენატრა:()

დღეს ბერლინის კედლის დაცემის 20 წლისთავს  იზეიმებენ გერმანიაში.დიდი ქვეყნის ლიდერები დღეს ბერლინში მოიყრიან თავს,და ამ დღეს ვისღა ახსოვს ედუარდ შევარდნაძე:)ისე ბავშვობაში  არაფრით  მჯეროდა,რომ შევარდნაძეს რამის დანგრევა შეეძლო.დიდი დრეა გერმანელებისთვის მოკლედ.

მე რა მინდა დღეს? უსაქმური ვარ და მინდა არაფერი ვაკეთო,მაგრამ დღეს ჩემი სიზარმაცის 23 წლის კედელთან ბრძოლას ვიწყებ და იქნებ მეც შევძლო,ამ კედლის დანგრევა:)მორჩა ნახევარი დღეებით ცხოვრება და თავის გაფრთხილებაზე ზრუნვა.დღეიდან თავდაუზოგავობაზე გადავდივარ.მე ჩემი მაქსიმუმი უნდა გავაკეთო. ვაიმე რამხელა დემაგოგობაა ასე დილადრიან…:(

ადრე ვყვებოდი მენაგვეებზე,ტომ სვიპზე და მოხუც მენაგვე ქალზე,ისე ვყვებოდი უბრალოდ,ცოტათი კი მეცოდებოდნენ,მაგრამ რა საწყლები არიან ეს კარგად არ მიგრძვნია.დილით,როცა რადიოში ადრიანად გამოვდივარ,სულ ვაკვირდები იმ სიბნელეებს გარეთ რაც არის,ხან კიდევ ასე დილადრიან სიგარეტის სუნი მაღიზიანებს,ხან ხმამაღლად ჩართული სიმღერები,რომლებიც მარშუტკებიდან მოისმის,მერე საცხობს გავხედავ,ის აბეზარი კაცი ხომ არ ზის იმ პურის მარშუტკაში,თავიანთ  საძაგელ გამოუმცხვარ პურს რომ დაატარებს აქეთ-იქით და ყველას თვალს,რომ აყოლებს.ჯოხმა რომ ჩაიაროს კაბიანმა,იმასაც გააყოლებს თვალს.ვერ ვიტან ასეთ კაცებს,გულს მირევენ და ყოველთვის ვაგინებ,ანდა შემიგინებია ხოლმე:)არც ეს მეპურე არის გამონაკლისი,ამასაც დაატყდა ჩემი რისხვა,თავისი მოურიდებელი მზერებისთვის.(თუ კითხულობ,არ იეჭვიანო,გთხოვ:)ჰოდა იმას ვყვებოდი,რომ დილიდან უამრავი ადამიანი თავიანთ საქმეზე მიეშურება,რაღაცას აკეთებს,ან კარგად ან ცუდად,ზოგი მძღოლია,ზოგი გამყიდველი,ზოგიც რადიოწამყვანი,ზოგიც მენაგვე. ჰოდა სიბნელეში,ნაგვით გაძეძგილ ტომრებთან თუ ტომრებში იჯდა,ის მენაგვე ქალი,მოხუცი და მიჭუჭკნული და მე აღმომხდა ”უფალოოო”.ასეთი რაღაც პირველად ვთქვი,არც ვიცოდი ღმერთისგან რას მოვითხოვდი,ან რას ვერჩოდი.მგონი უფრო ვერჩოდი დილიდან და ნაწყენი,საყვედურნარევი და სასოწარკვეთილი ტონით ვადანაშაულებდი რაღაცაში. ვერჩოდი იმის გამო,რომ ეს მოხუცი და გადამწლეული,დამჭკნარ ხელებიანი მოხუცი,თავის ნაგვის ტომრებში იყო მიკუჭნული. რატოა ასეთქო ამას ვეკითხებოდი საყვედურნარევი ხმით. თან პირველად მივმართე ასე: ”უფალო”.

ამ ბოლო დროს აღარ მაწუხებს სამარშრუტო ტაქსებში სიგარეტის სუნი…მარის დაუწერია სადღაც,ყველას რომ ჩემი დისნაირი  შეყვარებული ჰყავდესო,მწეველი გოგოები აღარ იქნებოდაო:):):)

”ნიკო ნერგაძემ გადახედა პრესის ამბებს.ბოლო ერთი საათის განმავლობაში ისმენდით რადიო თავისუფლების და მისი პარტნიორი რადიოების დილის პროგრამას ”დღეს დილით”,ლაპარაკობს რადიო თავისუფლებას.

გადაცემას  უნდა მივხედო.

Read Full Post »

გუშინ რამდენიმე ვერსია შევიმუშავე იმაზე ,თუ როგორ დამსჯის ღმერთი თუ  არ შემიყვარდებიან ორსულები.ვერსიები ჩემთვის ძალიან მძიმე იყო,მაგრამ ამაზე ყოველთვის მიფიქრია და მაინც დამიშვია გონებაში,რომ შეიძლება ერთ დღეს ისეთი რამე მოხდეს ჩემს ცხოვრებაში,რაზეც არასდროს მიოცნებია და ამიტომ წინასწარ შეგუებული ვიქნები.უფროსწორად სანამ რამე საშინელება მოხდება,მე ჩემი გეგმა მექნება თუ როგორ უნდა დავაღწიო თავი ამ საშინელებებს.

არ ვიცი ორსულები ხვდებიან,იმას რომ მე მათი მეშინია და სპეციალურად ტრიალებენ ჩემს სიახლოვეს,თუ რა არის არ ვიცი,მაგრამ ისინი სულ ჩემს სიახლოვეს ტრიალებენ.ისე მეც მათთან არაფერი არ მაქვს საწინაარმდეგო,მაგრამ არის რამდენიმე დეტალი რასაც ჭკუიდან გადავყავარ და მივქრი მერე სასოწარკვეთილებისაკენ.

პირველი დეტალი:მკვეთრად მომატებული რამდენიმე ათი კილოგრამი

მეორე დეტალი :ასევე უცნაური და თითქმის შეშუპებულობამდე მისული სახეები,რაშიც შედის ტუჩები,ცხვირი და ლოყები

მესამე უკვე ნამშობიარები ქალები,რომლებიც ისევ ისე გამოიყურებიან როგორც ორსულობის დროს.

და სასტიკი რეალობა,რომელიც ჩემს თვალწინ იხატება, მაფიქრებინებს,რომ ბავშვი რომელიც ჯერ არ დაბადებულა და კაი ხანს არ დაიბადება,სიცოცხლეს გამიმწარებს.

რადგან ჩასახვის დღიდან უამრავ პრობლემას შემიქმნის,უამრავ საჭმელს მომთხოვს,იქნება უზრუნველად 9 თვე ჩემს მუცელში,როცა მოუნდება მაშინ მომიკაკუნებს,როცა მოუნდება მაშინ მოიმიზეზებს რაღაცეებს,გამიზრდის მუცელს და ფეხებზე ვენები დამასკდება,უამრავ რაღაცას მომთხოვს,სიმძიმე წელში გამზნიქავს და ძვლივს ვივლი,იმდენს შეჭამს,მერე გამოძვრომა გაუჭირდება და კარგა ხანს სიცოცხლეს გამიმწარებს მომატებული კილოგრამებით.

რადგან ეს მომენტი ყველა ქალის ცხოვრებაში დგება,აჯობებს წინასწარ შევაგუო თავი იმას,რომ ერთ დღეს ჩემი სახის და ტანის დანახვა სარკეში ,ისე შემაშფოთებს  პირველად თვითმკვლელობაზე გავიფიქრებ და მერე უკვე გადავეშვები მწუხარების მორევში.მაგრამ სანამ ეს საშინელი განცდა რეალურად დამეუფლებოდეს,მანამდე რამდენიმე ვერსია შევიმუშავე,თუ როგორ შეიძლება განვითარდეს მოვლენები,მას შემდეგ რაც ოდესმე შვილს გავაჩენ.

1)პირველი ვერსიით,რადგან ამ ყველაფერზე ასეთი გაუგონარი სისასტიკით ვლაპარაკობ და ნერვები მეშლება  ორსულ ქალებზე,ღმერთი დამსჯის და ვერ დავფეხმძიმდები. თავიდან მე და უტა  ბედნიერები ვიქნებით უშვილოდაც,იგი ისევ მეტყვის,რომ ჩემთან ბავშვის გამო არ არის,რომ ვუყვარვარ და მე არა ვარ რეპროდუქციული ქარხანა,ბავშვები დავყარო და მარტო ამის გამო შემიყვაროს  და ა.შ. მაგრამ ცხოვრების რაღაც ეტაპზე დადგება მომენტი,როცა შვილი აუცილებლობა გახდება და მეც გამახსენდება,თუ რა სისულელეს ვწერდი ბლოგზე და ღმერთს შევთხოვ,თუ გინდა 100 კილო მოვიმატო,ოღონდ შვილი მაჩუქეთქო.ჩავიტარებ რამდენიმემე რეპროდუქციულ გამოკვლევას,რეპროდუქციული ორგანოები მექნება წესრიგში,უტაც მთლიანად ჯანმრთელი,მაგრამ მაინც ვერ დავფეხმძიმდები. და უტა იტყვის,რომ ღმერთი გვსჯის ჩვენი ცოდვებისთვის.შევეცდებით ცოდვები გამოვისყიდოთ და რამე კეთილს საქმეს გავაკეთებთ,ისეთს მაგალითად:ეკლესიაში ცხვრის შემოტარება რო იციან “ვიღაცის სახელზე” აი  და მერე მღვდელს რომ ჩუქნიან,აი მაგდაგვარს,ან ცალ-ცალკე წავალთ ცოტახნით მონასტრებში.მე გამახსენდება,ძაან ადრე უშვილო ქალების საუბარი ვიღაც ასკეტ ბერზე,რომელიც ბოლნისში ცხოვრობს და უშვილობას კურნავს,ჰოდა დავადგებით ბოლნისის გზას.ბოლნისიდან ჩამოსული,ერთ კვირაში უეცრად დილით ვიგრძნობ,რომ მუცელში რაღაცამ ხვლიკივით გამირბინა და თურმეე….

2)აი ეს საშინლად არ მომწონს,რო გათხოვდებიან და დაიწყებენ ერთად ცხოვრებას,არიან ულამაზესები,ყველგან უბედნიერესები ჩანან და უცებ პირველივე თვეში,რომ დაორსულდება ცოლი.მერე ისევ დადიან,ქმარი ულამაზესია,ცოლი ივსება და ივსება გვერდებში,ტანსაცმელში ვეღარ ეტევა,მისი ზომა ტანსაცმელი აღარ იშოვება.მის ქმარს ქუჩაში ყველა უყურებს,მას კი არცერთი  წესიერი კაცი გვერდიდანაც კი არ შეხედავს.ის კი ივსება და ივსება,სექსი აღარ აქვთ,ქმარი მარტო სექსუალური ფანტაზიებით კმაყოფილდება ან ყველაზე საშინელი ქმარი,სადმე მიდის და ვიღაც ჭუჭყიანთან და გაუბერავ მდედრთან იკმაყოფილებს თავს.ჩემს შემთხვევაში, და მეორე ყველაზე ცუდ შემთხვევაში,პირველივე თვეებში ვფეხმძიმდები,ვსივდები უაზროდ და რადგან ჩემს სიცოცხლეს,მშობიარობის შემდეგ აზრი არ ექნება,ბავშვის დაბადებას შევეწირები.იბადება ჩემი თვალებიანი და უტას თმებიანი და მისი სახიანი ბიჭი,რომელსაც დაარქმევს,იმ სახელს,რომელიც მე სიცოცხლეში მინდოდა დამერქმია ჩემი შვილისთვის.ამ ვერსიის მიხედვით,კიდევ ბევრი რამე უნდა მოხდეს,რაშიც შედის ახალგაზრდა ლამაზი ძიძა,რომელსაც უტა დაუქირავებს ჩვენს ბავშვს,მერე სამსახურიდან დაბრუნებული უტა აღმოაჩენს,რომ ძიძას,თავისი შვილიჳით შეუყვარდა,ჩემი სიმწრით და კივილით გაჩენილი ბავშვი და უეცრად რაღაც გრძნობა ჩნდება…

3)ამ ვერსიით,ექიმები მომატყუებენ და მეტყვიან,რომ ჩემი შვილი გარდაიცვალა.ჩემს ჯანმრთელ ბავშვს კი წაიყვანენ და მაგარ ფულს იშოვიან,ან კომპრაჩიკოსებს მიყიდიან ან კიდევ რამე სხვა გზები ექნებათ დიდი ფულის შოვნის და იმას დაადგებიან.

4)ამ ვერსიით,რადგან ყველაფერი ხდება ამ ქვეყანაზე,რატომ არ შეიძლება მეც იგივე დამემართოს?ეს ყველაზე ძალიან არ მინდა,მაგრამ სწორედ ამ პრინციპის გამო ამაზეც უნდა ვისაუბრო.უპრობლემოდ ვფეხმძიმდები,უპრობლემოდ ვაჩენ შვილს და აღმოჩნდება,რომ ექიმმა არასწორი დიაგნოზი დასვა და ბავშვი,სულაც არ აღმოჩნდა ჯანმრთელი,როგორსაც ველოდი.საშინელი დიაგნოზი,ცერემბრალური დამბლა და კიდევ უამრავი სისასტიკე.რეაქციების გამომზეურება ამ დროს საჭირო არ არის.შოკში ვარ,სწორად ვერ ვაზროვნებ,უტას ვუმალავ რომ შვილი ასეთი გაჩნდა და ვეუბნები,რომ ბავშვი გარდაიცვალა.ბავშვს ვაძლევ უშვილო ექთანს,რომელიც მას ან იშვილებს,ან სადმე ჩააბარებს ან კიდე მშიერი რო მივა სახლში,წაიღებს ამ ჩემს ბავშვს და  მისგან გემრიელ ბულიონს მოაზადებს. ძაან დიდი დრო გავა,იმის შიშით აღარ დავფეხმძიმდები,რომ კიდევ ერთი წინასნაირი ბავშვი არ გავაჩინო,მაგრამ ერთ დღეს,ჩემში სინანული იჩქეფებს და დავიწყებ ამ ბავშვის ძებნას,ერთ საღამოს,როცა შემთხვევით გადავრთავ რუსთავი2-ზე და შემთხვევით მოვკრავ თვალს გადაცემა “პროფილს”უეცრად ნაცნობ მზერას და სახეს აღმოვაჩენ,ბავშვი,რომელიც მე და უტას საოცრად გვგავს და მეორე გადაცემაში მე აღმოვჩნდები იმ დედების რანგში,მაია ასათიანის გადაცემაში,რომლებმაც შვილები მიატოვეს და მაია ისაუბრებს “უცნაური დედაშვილობის” ამბავზე და დამისვამს ძალიან “მძიმე” შეკითხვებს.მთელი საქართველოს მასშტაბით,ყველა შვილსგადაყოლილი დედა ჩემსკენ გამოიშვერს ხელს და უსაბუთო წყევლით,”ჩამდებს მიწაში”,მერე ამას ცოდვებში მოინანიებენ და მღვდელი,იმ ცნობილ იგავს გაახსენებთ,მარიამ მაგდალინელზე,აბა ვინც უცოდველია იმან ესროლოს პირველად ქვაო(მგონი ეხლა მე მეშლება ეს იგავი:-).მე თავიდან თავის გამართლებას შევეცდები,ყველაფერს მშობიარობის შოკს დავაბრალებ და თავს გავიმართლებ იმით,რომ ზუსტად არ ვიცოდი,სად უნდა მეძია ჩემი შვილი,რადგან დარწმუნებული არ ვიყავი მედდა ამ ბავშვისგან ბულიონს მოამზადებდა იმ საღამოს,თუ სადმე უპატრონო ბავშვთა სახლში მიიყვანდა.

5)მთელი ამ ტრაღედიული ვერსიების,ბოლო და იმედიანი ვერსია,თან იდეალური ვერსია და ისეთი ვერსია,სადაც ღმერთის არსებობის ყველაზე მეტად მჯერა,მასზე ვარ ჩამოკიდებული ბრელოკივით  და ვამბობ: “ღმერთი მოწყალეა,ყველაფერი კარგადაა” არის ესეთი:როცა მოგვინდება შვილი მე და უტას,მაშინ ვაჩენ შვილს,თან ბიჭს,ძაან ლამაზს,უტასნაირს,ძაან დახატულს,უტასნაირს,ძაან ლამაზთვალებას,უტასთვალებას,ძაან ლამაზ კისრიანს,უტასკისრიანს,ძაან ლამაზ ტანიანს უტასტანიანს.მიყვარს ეს ბავშვი,მიყვარს უტა და მიყვარს ჩემი თავი.მომწონს ჩემი თავი და ისევ ძველებურად მაგზნებს საკუთარი სხეული.დიდად არაფერი შეცვლილა,ისევ დავიწყებ მიზიდვებს და პრესებს და ყველაფერს გამოვასწორებ.ისევ იმ ტანსაცმელს ჩავიცვამ,რასაც ადრე ვიცვამდი,ისევ უზომოდ გავირუჯები და ისევ ძველებურად ვიქნები შეყვარებული უტაზე.

პ.ს აბსოლიტურად აპოლიტიკური განცხადება: ნომერი 5.ამ ვერსიას ვირჩევ და დარწმუნებული ვარ:)

Read Full Post »

%d bloggers like this: