Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘შაბათი’

დღეს პირველამდე გვეძინა. მერე ანდრია წამოდგა და მატყუარას სროლა დაიწყო, ეს იმის  ნიშანი იყო, რომ უნდა წამოვმხტარიყავი  და საჭმელი მომემზადებინა. ხანდახან, უტა უმზადებს ფაფას  და ტანსაცმელსაც აცმევს, ის 5-10 წუთი კი , რომელსაც მარტო დარჩენილი ვატარებ ჩემთვის ისე სასიამოვნოდ იწელება, მგონი ყველაზე ნაყოფიერი ძილით მაგ დროს მძინავს.

ახალი წელი მოდის, მინდა ერთი დღე სადმე გავიდე და საჩუქრები შევარჩიო, საკუთარი თავისთვის, ანდრიასთვის და უტასთვის. ანდრიასთან ერთად ეს ყველაფერი არ გამოდის, მზადაა ყველაფერს ეცეს,  ძირს გადმოყაროს და ნივთები მიისაკუთროს.

მივხვდი რომ ყავის და ჩაის ჭიქები არასდროს დამტოვებენ გულგრილად, მაგრამ მათ მაშინ შევიძენ როცა საკუთარი, თეთრი სამზარეულო მექნება, სადაც ჩამოვჯდები მშვიდად და ქვევრივით ჭიქაში ყავას დავისხამ, შევხედავ თეთრი კაფელის კედლებს, სუფთა იატაკს, სადა ინტერიერს და ყოფიერების აუტანელი სიმსუბუქით დავტკბები (გუშინ კუნდერა დავამთავრე:). ღმერთო, რა ნეტარებაა მომავალ (?) საკუტარ სახლზე ლაპარაკი, ყველა ნივთს , რომელსაც ვხედავ ამ სახლისთვის ვიგულებ. არ ვიცი მექნება თუ არა, მაგრამ ხანდახან ჩემი სურვილებიც ხდება და იმედია ესეც ახდენას ექვემდებარება.

იწურება დეკემბერიც. ჩემი თავით კი მაინც უკმაყოფილო ვარ, უფრო მეტი უნდა გამეკეთებინა, უფრო მეტი ღამე უნდა გამეთენებინა,უფრო მეტი მესწავლა, უფრო მეტი მეფიქრა, ჩემი ქმარი კი იძახის, რომ არასდროს ვკმაყოფილდები და სულ უფრო მეტი მინდა. მართალია. ძალიან მინდა ბევრ საქმეს ვაკეთებდე, კარგი ანაზღაურება მქონდეს, ბავშვსაც ყურადღებას ვაქცევდე და საერთოდაც “იდეალური ” გოგო ვიყო, მგონი ყველაფერი ერთად არ გამოდის, მაგრამ ამ ახალ წელს ძალიან შევეცდები მაქსიმუმის გაკეთებას, იმ პირობებში რაც მექნება და არასდროს დავყრი ფარ-ხმალს და უაზროდ არ ვიწუწუნებ. წუწუნზე უსარგებლო რამ ცხოვრებაში არ გამიგია 🙂

ზამთარსაც გადავიტან და ანდრიას ბაღში მივიყვან, ასე ვგეგმავ და შემდეგ მე სამსახურს ვიშოვი და მუშაობას დავიწყებ, წარბებს დავიწვრილებ, ფრჩხილებს სამაგალითოდ მოვუვლი და აი ისე მოვიქცევი “შემდგარი” დედები რომ იქცევიან 🙂 ვხუმრობ რა თქმა უნდა, უბრალოდ ძალიან მომენატრა “შემდგარი” ქალი-დედასავით გამოწყობა, გამოპრანჭვა, მაღალ ქუსლიანებზე აფოლხვა და სადმე წაკუსკუსება. კინოში რამდენი ხანია არ ვყოფილვარ აღარ მახსოვს, ბოლოს რაღაც ანიმაცია ვნახე და მას შემდეგ არ ვყოფილვართ, არც “მანდარინები” მინახავს და არც “გრძელი, ნათელი დღეები”, ამის გამო კი არ ვგრძნობ თავს ფრუსტრირებულად უბრალოდ ხანდახან კარგია განმარტოება იმ ბიჭთან ვინც გიყვარს და ვინც ძალიან გენატრება, ხელში თუ ჩაიგდე, მძინარესაც ისე ელაპარაკები სისულელეებს, როგორც ფილმებში ხდება, ტან გძინავს და თან ლაპარაკობ, ის მდგომარეობაა როცა ერთს არ ესმის რას ეუბნებიან და მეორე ვერ ხვდება რას ლაპარაკობს 🙂 მინდა მომავალ წელს, უფრო მეტი დრო გვქონდეს ერთმანეთისთის მოსასმენად და ერთმანეთს ძილ-ღვიძილში არ ველაპარაკებოდეთ გაბრუებულები.

ჰო, მეორე წელს მინდა მარტენსები, ჰანტერის ბოტები და მგონი მეტი არაფერი. რა მოხდა ჯერ კიდევ გოგო ვარ და საკუტარი თავიც არ უნდა დავივიწყო 🙂

საახალწლოდ კი ღამის ნათურას თუ მაჩუქებს ვინმე ამისთვისაც მადლიერი ვიქნები.

საღამოვდება. ანდრიას ძინავს. ქაცვის ჩაით ვიჭყიპები. მას როცა ძინავს ისეთი ძალების მოზღვავებას ვგრძნობ, თითქოს შემიძლია მთები გადავაბრუნო. გაიღვიძებს და მისი კაპრიზების შემსრულებელი გავხდები და უცებ დამიმონავებს ❤

ბედნიერ შაბათს და კვირას გისურვებთ.

პ.ს არ ვიცი კითხულობთ თუ არა ჩემს ბლოგებს მასწავლებელი.ჯიზე, მაგრამ მაინც შემოგთავაზებთ ბოლო  ბლოგს, წინა საშობაო განწყობებზე და ყველაზე წითელ ქუდიან და კარტუზ ჩამოფხატულ ბიჭზე, რომელიც ისე ძალიან მიყვარს, რომ ყოველ წელს დეკემბრის შუა კვირაში მის ამბებს გადავიკითხავ და მერე ისეთი ბედნიერი ვარ, თითქოს მე ვიყო ის ბიჭი, ცოტა თავქარიანი და ყველაზე გულწრფელი.

http://mastsavlebeli.ge/?action=page&p_id=15&id=94

 

Advertisements

Read Full Post »

რიჟა თეონას ეძახდნენ სკოლაში,წითური იყო და უმრავ ბიჭთან მეგობრობდა ,რატომღაც ყველას შურდა მისი და ყველა ეჭვიანობდა მასზე.დედასთან და მამინაცვალთან ერთად ცხოვრობდა და ფიცრით ამოშენებული აივანი მწვანედ ჰქონდათ გაღებილი.მწუხრის ლოცვაზე ვნახე ამ საღამოს,ჩემს გვერდით დადგა,გათხოვილა ალბათ,რადგან ლამაზი მუცელი ჰქონდა და იმ წამსვე,მე როგორც ორსულობის და ორსულების ფობიით შეპყრობილმა,სხვა ადგილზე გადავინაცვლე და კედელს მივეყუდე,აღარ მინდოდა მისი მუცლისთვის მეცქირა.ისევ მაღალქუსლიანებზე იდგა,რაღაც სქელლანჩიანი ფეხსაცმელი ეცვა,კისერზე შევხედე,სულ არ ეტყობოდა რომ ორსულად იყო და თუ გათხოვდა,მერე ხელებზე შევხედე,ასეთი პატარა ხელები და თითები თუ ექნებოდა არც ეს  მეგონა.მახსოვს,სკოლაში ხან მეგობრობდენენ მასთან ხან არა,რაღაც ცვალებადი ტენდენცია იყო მასთან დაკავშირებით,რატომღაც არ მოწონდათ,როცა უნდოდათ მაშინ მეგობრობდნენ,მგონი უფრო ბიჭებს უყვარდა,მაგრამ აქაც წინააღმდეგობაში მოდიოდა რაღაც,ეს ბიჭები თავიანთ სხვა დაქალებს თეონასთან მეგობრობას უკრძალავდნენ:”მაგასთან გავლილი არ დაგინახოო” აი ასეთი სიტუაციაა იყო.თეონა ჩემი პარალელკლასელი იყო,მოკლე კაბებს იცვამდა და თეთრი პუტკუნა ფეხები ჰქონდა,საშინლად არ მომწონდა მისი პუტკუნა თეთრი ფეხები.

მე კი მოკლე კაბებს საერთოდ არ ვიცვამდი,ისე არ მიყვარდა ჩემი ფეხები,რო მათი დანახვა არ მინდოდა.თეონას ფეხები იმიტო გამახსენდა,რომ დღეს ვნახე,ისე კი ალბათ საუკუნე,რომ მეცხოვრა ვერაფრით გავიხსენებდი.

3 საათი გაგრძელდა ლოცვა,აღსარება ჩავაბარე,ფრთხილად იყავიო მამა პავლემ და ამ სიტყვებზე მივხვდი,რომ ჩემი ცოდვები ამჯერად ძალიან  გამაღიზიანებლად არ გამოიყურებოდა:):) და არც ისე არ აუხედავს და დაუხედავს ცოდვების ფურცლისთვის,როგორც საერთოდ აკეთებს ხოლმე:)ჰოდა ხვალ ვეზიარები.ხვალაც ადრე მომიწევს ადგომა,ეს ცოტათი კი მთრგუნავს,მაგრამ საბოლოო ჯამში ალბათ ხვალ კარგი დღე მექნება,მგონი კარგი ამინდიც უნდა იყოს და ეს წინასწარ დიდ იმედებს იწვევს ჩემში.დღეს ძაან გადავიღალე,დილიდან ვრეცხ,ვწმენდ და ვასუფთავებ.მომინდა რამე საკითხავი,მუცლით რო წამოვუწვე და ვიკითხო:)რა კაია ნებიერად კითხვა.

ლოცვაზე ის გამახსენდა,მე-9 კლასში სიყვარული,რომ მეთაკილებოდა,წარბშეკრული რომ დავდიოდი,ისეთი სახით როცა ყველაზე მეტად ვგავარ მამაჩემს.აბა ასეთ სახიანს ვინ შემიყვარებდა?:)ვიღაცეებს ვუყვარდი მგონი…ერთ ელამს:)რომელმაც პირველმა აღმომაჩინა,რომ ჩემი შეყვარება შეიძლება თურმე,ამის მერე ვიღაც პუშკინა იყო,სუ მანამდე კი ოთარის ვუყვარდი,მე-8 კლასში ვიყავი,გამხმარი ფეხები მქონდა და თითქმის სულ ელასტიკებით დავდიოდი.სიტყვა მუტანტზე სულ ოთარი მახსენდებოდა,რეზინის კაცი მეგონა და მისი მაგრად მეშინოდა,მაშინ გოგოებს პანტა-პუნტით იტაცებდნენ და მეც მაგის შიშით ორ კორპუსს შემოვუვლიდი და ასე მივდიოდი სკოლაში,მეშინოდა ამ უბანში არ მომიწიოს ჩალპობა-მეთქი,დიადი გეგმები და ძვირფასი ოცნებები მქონდა:)აივანზე ვსწავლობდი გაკვეთილებს,ყავასაც იქ ვსვამდი,იქ ვირუჯებოდი.მერე ცოლად თავისი დაქალი მოიყვანა,რომელიც მე მთხოვდა დაელაპარაკე ცუდი ბიჭი არ არისო:)ახლა უკვე შვილი ჰყავთ,ულამაზესი ბავშვი,გოგოა მგონი:)ერთხელ დავინახე  და მაგრად გამიკვირდა ასეთი ლამაზი ბავშვი როგორ ეყოლათ-მეთქი…საშინლად არ მიყვარდა და არ მომწონდა მსუქანი ბიჭები:)თან,რაღაცნაირად უშნოდ და ულაზათოდ რომ დადიოდნენ,ხელებს რომ აქნევდნენ სიარულის დროს და თან  სიმელოტისთვის რომ მკურნალობდნენ.ცოლი,რომ მოიყვანა მერეც იხედებოდა ჩემი აივნისკენ,მგონი შარშან ამოიხედა თუ შარშანწინ ზუსტად აღარ მახსოვს,მაგრამ კაი ხანია რო არ ამოუხედავს ეს ვიცი.

მე ახლაც აივანზე ვკითხულობ წიგნებს,ხან ვწერ,როცა მზე არის და წინა წელს აივანზე ვსვამდი ყავებს.ამ წელს მაინც იშვიათად გავატარე დრო აივანზე,როცა ვიღვიძებდი,მზე უკვე უკან იყო გადასული.ეს აივანი არის იმაში დამნაშავე,რომ ლაქებიანი დავდივარ.ყველაზე დალაქულ სახიანი გოგო ვარ მთელს მსოფლიოში,მე ასე მგონია,მარა ზოგი იძახის არაფერი არ გეტყობა მაგ სახეზეო.მოკლედ მაინც უნდა მივიდე კოსმეტოლოგთან და იქნება ისევ ჩემი ძველი სახის კანი დავიბრუნო,მერე კი საერთოდ აღარ მივიკარებ მზეს სახის სიახლოვეს.

შაბათი როა ყველაფერზე მეტყობა,მგონი მეც შაბათი ვარ.ყველაზე მეტად კვირის ამ ერთ დღეს ვგავარ.ხვალ კიდე კვირაა,მაგრამ ვიცი ორშაბათიდან ყველაფერი ჩინებულად იქნება.ბევრი სიხარულები ჩამომივა,ჩემი ულამაზესი 2 სიხარული.

წავედი.ვეღარ ვარ ხასიათში:(

1ce131878

სადმე მჭირდება წასვლა,გასეირნება,მუდმივად სახლში დება კარგ შედეგებს ვერ მომიტანს.აკომ მომწერა დღეს ასე : “უფ აკოს უყვარხარ დაო…”  გამიხარდა,რომ ვახსოვდი.

Read Full Post »

%d bloggers like this: