Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘შობა’

ღამის ორი საათია. გაზზე ჩემი ლამაზი და ფერადი სუპი დუღს, მინდა ხვალ დიდხანს გამოვიძინო და საჭმელიც გამზადებული იყოს.

ბიჭებმა დაიძინეს. ერთი კვირაა დავდივართ, ხან სად და ხან სად, სახლში არ გავჩერებულვართ, ანდრიაც ყველგან დაგვყავს, გახარებულია და ბედნიერი, როგორც კი სახლის კარს გამოვიხურავთ და კიბეზე დავეშვებით თავის ენაზე გახარებული იწყებს ჭყლოპინს. მასთან ერთად მეც მიხარია, უტასაც უხარია და მახსენებს ჩემს ძველ საყვედურებს “არ გიყვარს ჩვენთან ერთად სიარული”-ო, ხოდა ყველა ასეთი საყვედური უკან მიმაქვს 🙂 სიარულისგანაც და ამდენი დღესასწაულისგანაც დავიღალე და ხვალიდან უკვე მშვიდად და ყველა ადრინდელი რიტუალის დაცვით ჩავეფლობი იმ “მოსაწყენ” რუტინაში, აქამდე რომ მოვთქვამდი მასზე მწარედ.

ჰოდა, მომენატრა რუტინა, დილის ათზე გაღვიძება, ანდრიასთვის ფაფის გამზადება, მერე გასეირნება, მერე შუადღის ძილი, ჩემი ცხელი ყავა და სასუსნავები, ჩემი ორი, წმიდათა წმიდა  საათი, რომელსაც ეგზომ რუდუნებით ვუფრთხილდები და თუ ვინმე გაბედავს და კარზე ხმაურით დააკაკუნებს, მერე ჰოი როგორ ვბრაზდები. ხანდახან, მინდა ვინმეს ავუხსნა როგორი წმიდათაწმიდაა ეს ორი საათი ჩემთვის, ტავისუფლად ამოსუნთქვის, ისეთი ამოსუნთქვის უცებ ფილტვები რომ აგტკივდება, ატკიებული ხერხემლის და წელის სავარძელში ჩაშვების და ჩაკვდომის ორი საათი, ფეხებსაც იქვე სავარძლის ძირას მიყრი წინდებივით და ისვენებ, თვალებს ხუჭავ და მშვიდად სვამ ცხელ, რძიან ყავას და ნატრობ, არასდროს გათავდეს ეს ცხელი ყავა და არ გაცივდეს, ფიქრობ  რომ უკეთესი გახდები, უფრო გალამაზდები, ადამიანებს უკეთ მოექცევი, მართლა ჰუმანური იქნები და არა მოჩვენებითად, უფრო მეტს ისწავლი, უკეთ დაწერ, მოძალებულ ნაოჭებს რამეს უშველი, ზეითუნის ზეთს იყიდი და წაისმევ თვალის უპეებთან და ფეხებზეც წაისმევ და დარბილდები, გაკარგსუნიანდები და ამისთანა ყოფით რამეებს. ნეტა იცოდეთ ეს წუთები ჩემთვის რა არის, ჰოდა არ მოხვიდეთ ასეთ დროს, ან თუ მოხვალთ არ დააკაკუნოთ ბრახუნით, მერე ანდრია გაიღვიძებს და ღამის ორ საათამდე არაფრით არ დაიძინებს 🙂 აი, ასეთი ცუდი მასპინძელი ვარ, რა ვქნა უბრალოდ სხვანაირად არ შემიძლია.

შობის წინა დღეს “ტირამისუ” გავაკეთე, უცებ სპონტანურად, წესებიც დავარღვიე , მაგრამ მაინც გემრიელი გამოვიდა. მერე , თავისუფალ დროს მოვიჭრიდი ამ ჩემს ტირამისუს, მოვიდგამდი მასთან ერთად ცხელ ყავას და ვათვალიერებდი ფბ-ის ნიუსფიდს, ხოდა ვფიქრობდი რომ ყველაზე კარგი რასაც ვაკეთებდი იმ წუთას ცხელი ყავის სმა და ამ იტალიური დესერტის მირთმევა იყო, რადგან გაუგებარი მიზეზების გამო ყველა იკრულებოდა, ზოგს “ბრწყინვალე შობა ” უშლიდა ნერვებს, ზოგს კიდევ მისალოცი სურათები, რომელბზეც თაგავდნენ. ვიცი, რომ ჩვენ ყველას გვეშლება ნერვები, ჩვენ ყველა მართლა, ძააალიან გადაღლილები ვართ, ძალიან ბევრს ვმუშაობთ, მაგრამ თუ ასე გავაგრძელებთ არც არავინ არაფერს მოგვილოცავს და არც ინბოქსში გაგზავნილ წერილებს უპასუხებენ. ისე კი რა  მნიშვნელობა აქვს შობაა “ბრწყინვალე” თუ აღდგომა, ეს ტერმინები რას ცვლის ამ გაღიზიანებული ადამიანებისთვის, რომლებიც ასე იცოფებიან, იქნება შობაც ბრწყინვალეა ჩემთვის და აღდგომაც და სწორედ ამიტომ მიხარია მისი სხვებისთვის ან შენთვის გაზიარება. მე დიდიხანია ოჯახის წევრების გარდა არავის არაფერს ვულოცავ, მართლა დავიღალე ამ ახირებული ხალხით, რომელთაც მუდმივად კოჭი უნდა უგორო და პატარა ბავშვებივით ჭირვეულობენ, მიუხედავად იმისა რომ კარგა ხანია გადაცდნენ საყმაწვილო ასაკს 🙂

შობა როგორი იყო? შობა ყოველთვის კარგია და შობის ანგელოზებიც სულ სხვანაირი არიან ამ დღეს. მე ფარდები დავრეცხე, საშინლად ჭუჭყიანი ფარდები, მერე სახლი დავალაგე, დავაწკრიალე, ტონა სარეცხი გავრეცხე და გავფინე, დღეს ალილოზე წავიყვანეთ ანდრია, მერე თავის ნათლიასთან და ჩემს დეიდასთან, მერე კიდევ სადღაც გავიარეთ, ცოტა ვჭამეთ და წამოვედით სახლში. ახლა მათ სძინავთ და ცოტა ხანში წავალ და მეც მათ ჩავეხუტები.

პომადა ვიყიდე, იასამნისფერი. ზუსტად ისეთი არ არის, როგორიც მინდოდა, მაგრამ წავისვამ ხოლმე და ასე ვერთობი, ზოგჯერ მომწონს ზოგჯერ არ მომწონს, დღესაც წავისვი და დავდიოდი გაბრწყინებული ჩემი იასამნისფერი ტუჩებით :დ  თუ არ მიხდება მერე რა, მთავარია რომ მე მიხარია.

გილოცავთ შობას. ასე მგონია შობის დღე გადამწყვეტი დღეა, სურვილების ახდენისთვის. თავისუფალ დროს უნდა ჩამოვწერო სურვილები, ბევრია, ძალიან ბევრი,მაგრამ  მათ შორის კი ყველაზე განსაკუთრებული ერთმანეთის ჯანმრთელობა და სიკეთეა.

 

 

Read Full Post »

ბედიანში საღამოს შვიდისთვის ჩავედით, ყველაფერი ჩაბნელებული იყო , რამდენიმე სახლიდან ბჟუტავდა სინათლე. ვერაფრით დავიჯერე, სანამ არ დამიდასტურეს, რომ ეკონომიურობის გამო იყო ასე ძალიან ჩაბნელებული სოფელი. სამ სართულიანი კორპუსის წინ სიბნელეში ისევ ძველებურად იდგნენ სოფლის ბიჭები, მე რამდენიმე მათგანი ვიცი საქულიკა, გურგენა, კოპა და ა.შ, მაგრამ თავს ვერ დავდებ, რომ ზუსტად ისინი იდგნენ იმ კიბეებზე.

მანამდე კი ,გზაში  ისეთი განწყობა მქონდა, თითქოს ახალი შეყვარებულები ვიყავით და საყვარელი ბიჭი მანქანით მასეირნებდა  ლამაზ ადგილებში, სადაც სხეულის არაფიზიკურ ნაწილში ყველაფერი სხვანაირად აღიქმება. რატომღაც, სულ ასეთი განწყობა მაქვს, როცა ბედიანში მივდივარ. წელს პირველად თოვლი ამ გზაზე ვნახე და რაც შემეძლო, ყველაფერს ვიღებდი მობილურით , ძირითადად გაბლანდულ ფოტოებს და ვიდეოებს, მაგრამ ყველაფერი მაინც ძალიან სასიამოვნო იყო.

პირველი სასიამოვნო გაკვირვება ის იყო, რომ ბედიანში ბილაინმა დაიჭირა და ამისთვის უდიდესი მადლობა ამ ქსელს, შემდეგ კი თავისუფლად შევძელი, ჩემი თოვლიანი ფოტო ბოროტული კმაყოფილებით ამეტვირთა ფეისბუქზე:) .მთელი გზა უტას საყვარელ სიმღერებს ვუსმენდით, მანდატურებზეც ჩამოვარდა საუბარი და მე მთელი გზის განმავლობაში დედა შუშანიკის ნაჩუქარი ფსკვნილი არ გამიშვია ხელიდან. საოცარი შეგრძნებაა, როცა იმ ადამიანზე ლოცულობ, რომელიც გვერდით გიზის, მაგრამ მაინც აკეთებ ამას. არ მაინტერესებს, არავის შეხედულებები და ირონიული გადახვევები, უბრალოდ თუ გრძნობ, რომ რაღაც კარგს აკეთებ , ეს გრძნობა არასოდეს მოგატყუებს. საკუთარი გულები არასდროს მოგვატყუებენ, ამაში ყველაზე მეტად ვარ დარწმუნებული.

როგორ, მიყვარს აჯაჯულ–დაჯაჯული (ჩაცმულობას ვგულისხმობ) სოფლის ბავშვების დანახვა, ხელები და სახე ერთიანად, რომ გასწითლებიათ, ხელები გაუხეშებული აქვთ და მაინც ისე საყვარლად დააბოტებენ ტალახში.

დედა შუშანიკმაც, პატარა სიურპრიზი მოგვიწყო, უტას სახლში ჩამოვიდა, ღუმელი დაგვინთო და ცხელი ჩაი დაგვახვედრა. შობის ღამეს ყველაზე კარგად ბედიანში ვგრძნობ თავს და ეს ტრადიცია, არც ამჯერად დაგვირღვევია. შობის ღამისთევაზე კი ყველაფერი ტრადიციულად ხდება, 11–საათამდე ვისვენებთ, მერე ავდივართ ტაძარში, სადაც ბედიანის მონასტრის დედები ტაძარს ლიტურგიისთვის რთავენ, ღუმელს ანთებენ და ასევე ტრადიციულია ისიც, რომ შობის ღამეს, როგორც კი ჩამოვჯდები პატარა ხის მორზე, ცოტა ჩამეძინება და რამდენიმე წუთში უტაც ჩამიკაკუნებს და ავტომატურად ვფხიზლდები.ტრადიცია ისიც, რომ ლიტურგიის დაწყებამდე, დედა შუშანიკის კელიაში უნდა ავიდე და ცოტა ხანს უნდა ველაპარაკო. ადრე, როცა მარტო ვიყავი და ბედიანის დედათა მონასტერში ჩავდიოდი, ამ პაწაწუნა კელიაში მე მომიჩენდნენ ადგილს. ღამის ოთხზე ლოცვაზე ყოველთვის მიჭირდა ადგომა, მაგრამ ხან დედა აგნია და ხან დედა ანტონინა მაღვიძებდნენ და მერე ყველაფერი, მარტივად ხდებოდა. დიდ შალებში გახვეული მონაზვნები და სხვა სტუმრები ჩადიოდნენ ტაძარში.

ეს ცალთვალდათხრილი თოჯინა, მეორე დილით სახლის ქვემოთ მირანდამ იპოვა, ვფიქრობ რომ ჩამოვაყვანინო ვინმეს, თვალიც მივაკერო, ის ძუნძგლიანი ტანსაცმელი გახადო და ახალი ჩავაცვა. დიდი კაცივითაა, თოჯინის დაძახება მასზე შეურაცხყოფაც კია.

ბედიანში, რომ არ წავსულიყავით რა მოხდებოდა? ვერ ვნახავდი თოვლს, ვერც ამ თვალდათხრილ კაცუნას, არც უტა ჩამიკაკუნებდა მხრებზე, არც თმებს გადამიწევდა თვალებიდან, არც არავინ დაგვინთებდა ღუმელს და ვერც უტა შეჭამდა, გადანახულ ჩირებს,არც წამოსვლის დროს, გზაში ვიყიდიდით ყველს. ნეტა აქაც მოთოვოს, რა მოხდება?

Read Full Post »

ეხლა, თითქმის ყველა ბლოგერი წერს წლის შემაჯამებელ პოსტს, ზოგ მათგანს უკვე დაწერილი აქვს ალბათ, მე კი როგორც ყოველთვის ასე გვიან შემოვიტოვებ. ორ დღეში, ახალი წელი მოვა, მზად ვარ ჩემი ვეფხვის წელიწადი გავაცილო და ყველაფერი ცუდი მას გავატანო და ისევ სუფთა ფურცლით დავიწყო ახალი წელი. მომაბეზრებელი სიტყვებია, მეც ვხვდები ისედაც. რამდენიმე მნიშვნელოვან მოვლენას გავიხსენებ, რაც 2010 წელს მოხდა ჩემს ცხოვრებაში.

ამ წელს, დავანებე  რადიოში მუშაობას თავი და სხვა სამსახური ვიშოვე, სადაც მე ვფიქრობ ჩემი მრავალწლიანი შემოქმედებითმა უძრაობამ დნობა დაიწყო და მეც ბევრი რამის სწავლა და კეთება მომიწია, მიუხედავად იმისა, რომ ეს სულ რაღაც 2 თვე გაგრძელდა, ჩემი ცხოვრების ერთ–ერთ მნიშვნელოვან ეტაპად იქცა, როგორც შემოქმედებითი თვალსაზრისით ისე მორალურადაც. მერე ისიც დავკარგე და მერე გავთხოვდი.

გათხოვების მიუხედავად, მაინც ვერ შევეჩვიე სიტყვებს “გათხოვება”, “მეუღლე”, “ქმარი” და “ჩემი ოჯახი”, ზუსტად ამის გამო მე არ მყავს არც დედამთილი და არც მამამთილი, მული და მაზლები, ნუ კი მყავს მაგრამ, ისინი უტას დები და ძმები და მშობლები არიან, არც მე არ ვარ რძალი, არც უტა არ არის სიძე, არც მას ჰყავს სიდედრი და სიმამრი და ა.შ. მოკლედ, მე მაინც მგონია, რომ ქართული ტრადიცული რძალ–დედამთილობის  და სიძე–სიდედრობის ეს  გაუკუღმართებული ინსტიტუტი (დამახინჯებულ ურთიერთობებს ვგულისხმობ, მარტო) განსაკუთრებით მახინჯდება სამეტყველო ურთიერთობის დამახინჯების შემდგომ. მიუხედავად იმისა, რომ ზემოთ ბრჭყალებში მოცემული სიტყვები, ჩვეულებრივი ლინგვისტური ფორმალური თავისებურებებია, რომლებიც დროთა განმავლობაში ძალიან  გაიცვითა და დღევანდელ ისტორიულ დროსთან, უკვე არაადექვატურად  და ნეგატიურ კონტექსტში გამოიყურება , მაინც მგონია, რომ ეს სხვადასხვა დროს გაჩენილი საზოგადოებრივი მეტყველების წარმონაქმნები,დღეს  უკვე გადასაფასებელია და დროა დამდგარი, ახალი ენობრივი ურთიერთობის დასაწყისისათვის.

ამ წლის და კიდე წინა ორი წლის ჩემი ბექგრაუნდი უტაა და ძირითადად, ყველაფერი მასზეა დაშენებული, ამ პოსტში არ მოვყვები, თუ როგორ მიყვარს, რატო მიყვარს, რას წარმოადგენს და რამდენად სასიცოცხლო მნიშვნელობისაა ჩემთვის, რომ რამე ვაკეთო, რამე მინდოდეს, ყველაფერი მას უკავშირდება ისედაც, ჩემი გეგმები და ჩემი სურვილები, ჩემი ამბიციები და ჩემი დაუკმაყოფილებელი პატივმოყვარეობა, ამიტომ ეხლა ჩემს წარუმატებლობებზე გადავალ.

“უფხო” ნიშნავს თევზს, რომელსაც ფხა არ აქვს და ასეთი თევზის წარმოდგენა ალბათ არავის გაუჭირდება, როგორ საცოდავად სცდილობს, მოიქნიოს თავისი უფხო სხეული. უფხო ვარ მეც, ბებიაჩემიც ესე მეძახდა,” უფხო და უცხვირპირო” და “ოჯახში არშესაშვები” და კიდევ ბევრი რამეს მეუბნებოდა, ხოდა მე მაშინ სულაც არ ვბრაზობდი, როცა არც ქათმის და არც თევზის გამოშიგვნას ვსწავლობდი მის გვერდით. ხოდა უფხო არ ვარ, როცა ქათამს თავის კუჭიანად მოხარშავ, ხორცის სოუსს ჩაწვავ და ნახშირად აქცევ, ღომს უნიტაზში ჩაასხამ, ერთ დღეში ლობიოს ისე აამჟავებ, რომ თავსაც მოიწამლავ და ქმარსაც მოწამლავ? მოკლედ, კულინარიულ შეცდომებსაც 2010 წელს ვატან:)

ფინანსური თვალსაზრისით, თეთრი ვეფხვის წელიწადი ჩემთვის წარმატებული სულაც არ ყოფილა. ვეფხვი ჩემი წლის ნიშანია და  მისგან განსაკუთრებულად, ფინანსურ დივიდენდებს ველოდებოდი, მაგრამ არა უშავს,სარგებლის მოტანის თვალსაზრისით პოტენციურად 2011–იც შეიძლება იყოს.

ჩემს ერთ–ერთ სურვილად, ჩემი ბლოგის გე – დომენზე გადაყვანაც მოიაზრება, მაგრამ ჯერჯერობით თავს ვიკავებ, რადგან ყველაფერი ისევ  ფინანსებთანაა კავშირში და არც ჩემი ბლოგი არაა ისეთი, რომ მისგან ფიდბექებს ვიღებდე ფინანსური თვალსაზრისით, ამიტომ სანამ ბლოგები არ გახდება გაყიდვადი, მეც მგონია, რომ იქამდე თავს შევიკავებ, თან  ვორდპრეს.ქომი–ც ჯერჯერობით ღირსეულად და ერთგულად  მემსახურება.

ამ წელს მქონდა, რამდენიმე ლიტერატურული აღმოჩენა და  რამდენიმე ლიტერატურული ჩავარდნა და ეხლა არცერთზე არ ვაპირებ ეხლა წერას.

სხვა რა დავწერო არ ვიცი. მინდა ჩემმა ბლოგმა იმდენხანს იარსებოს, რომ მერე ჩემმა შვილიშვილებმა და შვილებმა იკითხონ, თუ რათქმაუნდა თოვლის ბაბუა მომიყვანს ერთ შვილს:)

ყველას ბედნიერ შობა–ახალ წელს გისურვებთ.

პ.ს ადრე შობის ღამეს, მაგიდის ქვეშ ვძვრებოდი და იქ წიგნებს ვკითხულობდი. ასე გამიგია, ეგრე საშობაო სურვილები სრულდებაო.

Read Full Post »

დარწმუნებული ვარ ამ წელს, მუდმივად კოცნის განწყობაზე ვიქნები, რადგან 2010-ში ჰერპესები დამებედა.ჰერპესები ჩემთვის რასაც ნიშნავს, ეს დიდი და გრძელი თემაა, ამიტომ ჩემს ჰერპესებს მომავალში პოსტს მივუძღვნი. მანამდე კი ვიცი ჩემი ვეფხვუნიები ამ წელს ჩემი ბედნიერებისთვის იზრუნებენ:)

ყველას ვულოცავ ვინც მომილოცა და ვინც ვერ მომილოცა. მე მართლა მჯერა, რომ ყოველ წელს ადამიანის ცხოვრებაში ახალი სასწაულები ხდება, რომელსაც ჩვენ ხანდახან სასწაულად ვერ აღვიქვამთ. ამიტომაც ვარ დარწმუნებული, რომ წელსაც შეიძლება ბევრი რამ მოხდეს. ჰერპესებიდან დაწყებული, დანტისტთან ვიზიტებით და ნაოჭებით დამთავრებული. მაგრამ ალბათ როცა ცხოვრებაში გზა ნაპოვნი გაქვს, რაზეც გინდა ბევრი ბედნიერებები დააშენო, გაცილებით იოლია სასწაულების მოხდენა.

გისურვებთ სასწაულებს!

წინასწარ არ ვიცი რითი იქნება ეს წელი გამორჩეული? რა მოხდება ან მე რას მოვახდენ, თმებს გავიზრდი თუ ისევ შევიჭრი. იქნება ისტორიული გადაწყვეტილებაც მივიღო და  შევიღებო. ოღონდ სასიამოვნო ქერად. ამ წელს ლაქებიც უნდა მოვიშორო სახიდან და ამ წელს გადაწყვეტილი მაქვს ყველაზე მეტად გავშავდე, სირბილის დაწყებასაც ვაპირებ და იქნებ ცუდ რაღაცეებსაც გადავეჩვიო.

რასაც ვერ გადავეჩვევი უტაა და უკვე მეორე წელია ეს ჩემი მონაპოვარია. ახლა აღარც ურთიერთობის თვეებს ვითვლი და არც ის მახსოვს რამდენი ხანია ერთად ვართ. (გილოცავ. მიყვარხარ)

უცნაურად თბილი ამინდებია. ძირითადად ქუთაისი-თბილისის სამარშრუტო ტაქსში მახსენდება ჩემი თავი. იმაზე ვფიქრობ ძაან ბევრს, რომ ხალხი საშინლად არის გადაღლილი აგრესიით, ამიტომ შევეცდები ეს ჩემი აგრესია თავზე არავის მოვახვიო. საახალწლო ოფლაინი მქონდა. გაიარა თითქმის ამ დღეებმა. ჩემი სასწაული ახალ წელს ჩემთან ერთად იყო. როგორ მიყვარს მისი წვერები.

ზეგ ისევ გავქრები. საშობაოდ მივდივარ დედა შუშანიკთან. უტაც მოდის ჩემთან ერთად. მერე ისე მოვალ და ვიტყვი, უუუჰ როგორ მიყვარს ის ბიჭითქო. ძაან ლამაზი შობა იქნება, უამრავ სანთლიანი და კარგ სუნიანი. იქ მართლა დავწერ დღიურებს, იქ სულ მეწერინება, სადაც გაიხედავ ყველგან ტყეა და ყველგან თოვლი მოგინდება. წარმოუდგენელია, შობას ბედიანში არ მოთოვოს. დედა შუშანიკმა რაღაც ახალი მარშუტკა დანიშნესო, უფრო კომფორტულიო და კარგად იმგზავრებთო. ამიტომ კი დავიქადნე თუ ეს ჰერპესები არ გადამივლის არ წამოვალთქო, მაგრამ ახლა ვიცი ამ შანსს ხელიდან ვერ გავუშვებ. ამიტომ ზეგიდან ისევ უნდა გავქრე. მერე ისევ მოვალ, არეული და ქაოსური და დავიწყებ ჩვეულ ბლა-ბლა-ბლას. ნეტა მამუკა მწვადებს შეწვავდეს ან კიდე მამუკა თუ არ იქნება ვინმე სხვა იყოს, ოღონდ მწვადები იყოს და…

სითბოა სახლში, გარეთაც, გულშიდაც და ყველგანაც. ტკბილი სუნები, რომ არ დამხვდა სახლში მესიამოვნა.

ერთადერთი რისი ძალაც შემრჩა, ლოგინამდე მიფორთხება და დაძინებაა. რთულია სამარშრუტო ტაქსებით გადაადგილება, მაგრამ მე გამიმართლა, რიკოთზე არ გაუჩერებიათ. ყველას ეჩქარებოდა.

ოჰ ეს ჰერპესები. ჰერპესები. ჰერპესები.

Read Full Post »

ცეკვა მომენატრა. არ ვიცი მარა ძაან მინდა, არაყით რომ გამოვთვრე, სარწყევად რომ დავრბოდე ტუალეტში, მარა მაინც რომ ვიცეკვო. თან ზაფხული, რომ იყოს და მეც არაფერი მავალდებულებდეს. ზამთარი ვალდებულებების სეზონიათქო მგონია. რომ მკითხოთ რატომო, ვერ გეტყვით. დიახ მე ჩემს თავს ვერ ვუღრმავდები, ასე მსაყვედურობენ, შეიძლება არც ისეთი ღრმა ვარ და მაგიტო არ გამომდის ეს ჩაღრმავებები. ძაან დაბალია ეს სულიერი ჭა. ჩემი სოფლის ჭა გამახსენდა, არც ის არის ღრმა, მაგრამ საშინლად მიყვარს. ადრე ლეღვის ხე ადგა თავზე  და ზაფხულში ყველაზე გრილი ადგილი იქ იყო. ჭის ახლოს ბიძაჩემი და მამაჩემი რგავდნენ თუთუნს და მახსოვს ძაან უფრთხილდებოდნენ. წყალსაც უსხამდენენ. გული მწყდება თუთუნის შეხვევა, რომ ვერ ვისწავლე. იქ გაყვითლებულ გაზეთებში ახვევევნ თუთუნს და თან ძაან ოსტატურად და სწრაფად. მე კიდე ვერასდროს ვერ მოვახერხე ეს გამეკეთებინა ლაზათიანად. სამაგიეროდ ყანებში ვტოვებდი კვალს სიგარეტის ნამწვავებით.  ხო ჭაზე ვყვებოდი, ბავშვობაში მეგონა შიგნით აუცილებლად დავიხრჩობოდი, მერე წამოვიზარდე და მივხვდი არც ისე დიდია, რომ დამახრჩოს. დედაჩემს არ უყვარდა ჩემი სოფლის ჭა და კიდევ ბევრს არ უყვარს ჭის წყალი, მარილიანიაო, ზედმეტად მლაშეაო, ამ დროს სულ შეურაცხყოფილად ვგრძნობდი თავს, რადგან ჩემია ალბათ ამიტომ არ მოწონთთქო.

საშობაო ღელვების ისტერიკა მაქვს. ველოდები, ველოდები და ველოდები. არაფერს არ ვაკეთებ ამ ლოდინის პერიოდში. არც სახლს ვალაგებ, თუ არ ჩავთვლით რომ ხანდახან იძულებული ვარ ჭურჭელი დავრეცხო, სამაგიეროდ იმხელა მოლოდინი მაქვს ყველაფერს გადაფარავს,რადგან ამ ლოდინის დროს ისე ძაან ვიღლები, ასე არცერთი საქმე არ დამღლიდა. კიდევ სიზმრები მესიზმრება ღორის გრიპზე, ჩემს სიზმრებში პანდემიის ბოლო ფაზაა, ადამიანები სამარშრუტო გაჩერებებთან ინფიცრდებიან და მარშუტკამდეც კი ვერ აღწევენ. დილას მესიზმრებოდა, დედაჩემს ხელებს და ფეხებს ვუკრავდი, მეთქი გარეთ არ გახვიდეთქო. საშინელი სანახავი იყო ჩემი სიზმარი, დახოცილი ჩემი უბნელების გვამები ქუჩაში ეყარა.და ასეეთ დროს გამოვხიზლდი და დიდხანს ვარწმუნებდი, რომ ასეთი საშინელი მდგომარეობა ჯერ მართლა არ გვქონდა:)რომ გადაღლილობის და უძილობის ბრალია, იმისი რომ ძვლივს უტას ღამის სამამდე ელაპარაკე სკაიპით და თან რა კაი რაღაცეებზე ელაპარაკეთქო. ჰოდა გადამიარა.

ამ კვირაში, ყოველდღე 6-ზე მიწევს ადგომა, ვდგები და გამოვრბივარ. მერე მოვდივარ და ვიწყებ მუშაობას და თუ ამ დროს, ჩემი რადიო სამარშრუტო ტაქსებში აქვთ ჩართული, მგონია რომ იქ მყოფ ხალხს მაგრად ვუჭედავ ტვინებს, რაღაცეებს ვაძალებ, სიყალბეებს,”კარგი განწყობის” ტერმინს ამოფარებული, ვხერხავ ჩემი ბოდვებით დილას. არადა ვის სჭირდება ეს ყველაფერი. ამ ხალხს ხომ, თავისი გასაჭირი ეყოფათ, დილის 6ზე გარბიან ბაზრებში, მაღაზიებში. არადა ამ დროს ძილი ხომ ყველას ურჩევნია და მე კიდე ვაგრძელებ, რომ დილით ადრე გაღვიძება თურმე ძაან სასიამოვნოა, არადა მე თვითონ შემიძლია შუადღემდე ვიძინო. ვის სჭირდება ახლა ეს დადგმული სპექტაკლები? არც არავის. ვის სჭირდება სასარგებლო რჩევები, რომელსაც მე ვაწვდი და რომელსაც მე თვითონაც არასდროს ვითვალისწინებ, ჩემი ცუდი მეხსიერების გამო, ვის სჭირდება იმის ცოდნა, რომ სექსი ვირუსის და გრიპის პრევენცია, ჰოდა რადგან საჭირო არ არის, არც მე ვილაპარაკე დღეს ამ თემაზე. არადა ყველაზე სასიამოვნო პრევენციაა, უამრავი საშიში ვირუსისგან თავის დასაცავად. ხანდახან დავფიქრდები, ვინ არის ჩემი აუდიტორია, მსმენელების აუდიტორია. რადგან დილით, ძაან ადრიანად რადიოს სამარშრუტო ტაქსებში და მანქანებში უსმენენ, ვფიქრობ მსმენელთა აუდიტორია, სწორედ ის ხალხია, დილის 7-ზე ბაზარში დასადგომად რომ მიდის, რომელსაც შეიძლება წელიწადზე მეტია სექსი  არ ჰქონიათ, ხოდა ხომ გაღიზიანდებიან? ხოდა რათ მინდა გაგიჟებულმა, სექსუალურად დაუკმაყოფილებელმა ქალმა დამირეკოს და მწყევლოს. რათ მინდა ასეთი ფიდბექი? არაფერში არ მჭირდება, ჰოდა ღირსები არიან, რომ არ მოვუყევი.

უტა ამბობს, რომ უზრდელი ვარ. რათ უნდა ამას თქმა, ისედაც აშკარად ჩანს. რა ვქნა უზრდელი ვარ, არც სინანულის ცრემლები მომდის ხშირად, ამ ბოლო დროს ხომ მთლად გამოვხმი და გამოვჩირდი. რო მკითხოთ კარგი რა გაქვსო, ვერც ამას გეტყვით. არაფერი მაქვს კარგი თქვენი მოსაწონი, მაგრამ მე ჩემი თავი მაინც მომწონს. ყოველდღე ვახარებ ჩემს ქალურ ეგოს, ძირითადად უტა მიხარებს ამ ეგოს:) მაგრამ სულაც არ მინდა, ეს სავალდებულო გახდეს მისთვის და ხასიათში გადაუვიდეს, მაგრამ რა ვქნა ძაან მომწონს.

დედაჩემთან მძინავს კაი ხანია. არადა დედაჩემთან მარი უნდა იძინებდეს, ასე ფიქრობს დედაჩემი. მარი მთელი ღამე ბოდავს, ამ ბოლო დროს უფრო გარკვევით ეჩხუბება თავის ბოდვებში თავის შეყვარებულს და ზუსტად ისეაა როგორც მე ვეჩხუბები უტას, აბა ეხა ვის წერდი სკაიპში, აბა ეხა ასე თუა მაშინ ისე რატო არ მოიქეცი და მოკლედ ხო მიმიხვდით ბოდვა ბოდვაა. დედაჩემი კი ფიქრობს დედის სითბო, მარის ბოდვას მოაშლევინებს. ამაზე თავისებური აზრები აქვს.

გუშინ დავფიქრდი, დავჯექი, სკამზე შემოვაწყვე ფეხები და თავს დავაძალე, მიდი ჩემო კარგო საკუთარ ეგოს ჩაუღმავდითქო, შენი ათვლის წერტილი იპოვე შენს გონებაში მეთქი, მაგრამ ჩაი მომინდა და შევეშვი. ბავშვებმა, რომ იციან თავის ტკივილის მომიზეზება როცა გაკვეთილების სწავლა ეზარებათ, მეც ეგრე მომინდა ჩაის დალევა. რომელიც სულაც არ ამიდუღებია.

მოკლედ ალბათ ისევ შემოვაწყობ სკამზე ფეხებზე, საკუთარ თავში სულიერი ჭის მოძებნას შევეცდები, მერე შიგნით ჩახედვას და ჩაღრმავებას, რაღაცეებს მოვნახავ და ალბათ ამით სხვებიც გახდებიან ბედნიერი, მანამდე კი ვფიქრობ შობაზე, უტაზე, მასაჟებზე, მალინისფერ პალტოზე, წმინდა ნიკოლოზზე, ღორის გრიპზე და ჩემებურ ბედნიერებებზე.

იქნება ამასობაში ის ჭაც ვიპოვო

Read Full Post »

გუშინწინაც რადიოში ვიყავი,გუშინ დილითაც,გუშინ საღამოსაც,მერე აქ დავრჩი,ახლაც აქა ვარ. დილაა და მე ისევ ვლაპარაკობ. მოლაპარაკე მაიმუნად გადავიქეცი. ამდენი მიმიკური მანჭვა -გრეხვის შემდეგ ჭკვიანი ადამიანები აღმოაჩენენ, რომ ყალბი იყო ყველა ის მიმიკა, ინტონაციებიც აშკარად ყალბი იყო, როდესაც ვიღაცეებს კარგი განწყობისკენ მოვუწოდებდი. აქცენტებიც არასწორად დასმული. დედაჩემი მეუბნება ხოლმე, საერთოდ რა ენაზე მეტყველებთ და საიდან მოიტანეთ ეს არაქართული აქცენტებიო. ახლა მის ნათქვამს ვიმეორებ, მე არასწორი აქცენტი საერთოდ არ შემიმჩნევია.

თუ დღეს გადავრჩი, მაშინ დიდხანს ვიცოცხლებ.  მთელი ღამე მეგონა აიიი ახლა ვკვდებითქო და მთელი ღამე ვცდილობდი ზურგზე ვწოლილიყავი. პრინციპში რა მთელი ღამე. სულ რაღაც 2 საათი და რაღაც წუთები მეძინა, მაგრამ რა საშიში ყოფილა როცა ის არ გყავს გვერდით ვინც ძაან გინდა და როცა ფიქრობ სადაცაა შეუერთდები მარადისობას. მოკლედ ისე დამაშინეს ამ ვირუსით, ფსიქოლოგიურად ისე განვიცადე ღორის გრიპით დაინფიცირებული ბავშვების ბედი, იგივე სიმპტომები დამეწყო. გულის რევის შეგრძნება. ამ შიშებით შეპყრობილმა, რამდენიმე გრძელი წერილი დავწერე და გავაგზავნე. სადაც ვწერდი თუ რას ვაკეთებდი შობის ღამეს,როგორ ვინახავდი ხაჭაპურის ნაჭერს ბალიშის ქვეშ, სურვილების ასახდენად და როგორ მოუხდებოდა ერთ გოგოს  წითელი პომადა, რომელიც მე ვერაფრით მოვიხდინე. ხოდა ასე წერილების წერაში გართულმა ვიგრძენი, რომ გულის რევის შეგრძნებამ გადამიარა. მორჩა ვიღაც ჩემს მუცელში ბოდიალს. მერე რადგან ისევ აქტიურად წამოვიწყე ფიქრი ამ საშინელ ვირუსზე, ისე გაცოცხლდა ჩემში ის კაცი:) და ისევ მოჰყვა ბოდიალს ჩემს მუცელში. სანამ არ ჩამეძინა არ გაჩერებულა.

რაღაცნაირად მოწოდებების ხასიათზე დავდექი დილიდან, თავი რომ ცოცხალი აღმოვაჩინე, თან ზედმეტად ცოცხალი და სიცოცხლის უნარიანი, ეგრევე რომ წამოხტა მაღვიძარას ხმაზე, მივხვდი რომ სწორი რეაქციე მივეცი. არა რა მოწოდებების, უბრალოდ ჩემს თავს მინდა შევძახო, ცოტა გამოიბერტყე ყურებითქო. საუკუნეა კარგი მაკიაჟი არ გამიკეთებია, ხოდა ამასაც შევძახებ. ცოტა ხალისიანი გოგო, რომ ვიყო წითელ პომადასაც წავისვამდი, რომელიც საშინლად არ მიხდება, მაგრამ აი ასე მაქვს ამოჩემებები, რომ არ მიხდება მინდა მომიხდეს, უფრო ხალისიანი გოგო რომ ვიყო, ბიუსჰალტერის გარეშე ვივლიდი და რამდენიმე დღით სადმე გავქრებოდი, სადაც ღორის გრიპზე არ ილაპარაკებდნენ. ახლა დავფიქრდი ნეტა თუ არის ასეთი ადგილი სადმე ახლოს, სადაც ინფორმაცია არ აღწევდეს, მოკლედ აღარ მინდა ინფორმაციები.

რას გავაკეთებ დღეეს? კარგად უნდა გამოიძინო. ერთი-ორი სასიყვარულო წერილი დავწერო, ძველი თაბახის ნაწერები უნდა გადავქექო და დავაკვირდე სად უფრო ვიყავი ”ჩემებური”. რამდენიმე წუთის წინ მისაყვედურეს, სწორი კუთხით გჭირდება საკუთარი თავის დანახვაო, მიდრეკილი ხარ ამაოებისკენ და წარმავალისაკენო. ისეთმა მისაყვედურა ამის უფლება, რომ აქვს. ამის თქმის უფლება. ყველას არ აქვს იმის უფლება საკუთარ თავში ჩაღრმავებისკენ მომიწოდოს.ზედმეტად ”ნაგლი” ვარ დილისთვის:) დილაა ქუთაისში, ამ ფოტოებში რომ ჩანს აი ისეთი დილა, 7 გრადუსია გარეთ. მარტოც წავიდოდი ახლა და სადმე რამე კარგ ყავას დავლევდი, მაგრამ კიდევ ერთი საათი დამრჩა. არადა ერთ საათში ისე გათენდება, ეს განწყობაც გამიქრება. ხალხიც მოიმატებს ქუჩებში და ფერებიც უფრო მკვეთრი გახდება. მე კიდე მინდა ჩამონისლიანდეს და სადმე მივეგდო მარტო. ასე მგონია სანამ პარიზში არ მოვხვდები, მანამდე წითელ პომადას ვერ მოვიხდენთქო.

Read Full Post »

დროზე გაიღვიძე,შობამდე რამდენიმე დღეა დარჩენილი,ვიღაცეებს დღეები გადავუნაცვლე და ახლა შენ გელოდები,ამ ყინვაში,ღორის გრიპისგან დახოცილ და დაცარიელებულ ქალაქში. დროზე მინდა გაიღვიძო,რომ თოვლი დაგახვედრო შენი სახლის გარეთ..გამოხვიდე და გაოცებისგან პირი დააღო,როცა თოვლით აჭრელებულ გარემოს დაინახავ. თოვლზე დაინახო ჩემი ხელით გამოყვანილი სიტყვები :”მიყვარხარ კუკლიბაქა”…და ისე გამოშტერდე,თოვლიც გადაივიწყო. მინდა დროზე ადრე გაიღვიძო,თუ გინდა ბანაობაც მოასწრო და ნაბანავები თავით გამოხვიდე გარეთ.ნუ გეშინია,არაფრით არ გაგაცივებ.

ნეტა დროზე გაიღვიძო,ჩემი გამომცხვარი,სურნელოვანი კრუასანებით უნდა გასაუზმო,აქ პირდაპირ ამ შუა ქუჩაში,ამ საშინელი ვირუსით დაცარიელებულ ქალაქში.
ნეტა დროზე გაგეღვიძოს,პირდაპირ აქ,ტროტუარზე ჩამომსხდარი,პალტოს შიგნით ჩათბილული,ერთი ფინჯანი სარქველი რძით და ფრანგული წარმომავლობის ჩემი გამომცხვარი კრუასანით.
დროზე გაგეღვიძოს ნეტავ,სანამ მთელი გულით ვაცხელებ ამ ერთ ფინჯან რძეს გულის სარქველებში.
მიდი დროზე გაგეღვიძოს რა..ისე მოიმატა თოვამ,ცოტახანში საერთოდ აღარ გამოვჩნდები.
მიდი გამოძვერი დროზე საწოლიდან,მე შენთვის დავაზამთრე ასე,გამოდი და ცხვირი ჩამიყავი პალტოს შიგნითრძის სუნი ჩაისუნთქე და შენი სურდო გადამადე. მიდი ასე მოიქეცი და ნახავ რა უცებ გაგივლის გაციება. მე კი მთელი სიცოცხლე გამოვიზოგებ ამ სურდოს,იმისთვის რომ ხანდახან შენ ცხვირი მომწმინდო. მთელი სიცოცხლე მეყოფა შენი სურდო,მოახლოებული დღეების მოლოდინი შობისკენ და შენი სიტყვები:”ისე ვარ,უკვე ლექსსაც კი დაგიწერ.”
შენი საყვარელი სეზონი,სურნელოვანი კრუასანები,ცხელი რძე გულის სარქველებში და ჩვენთვის სამყოფი ზამთარი მოგიმზადე,ამ დილა უთენია.
გრიგორიანული კალენდრით რამდენიმე კვირა კიდევ დარჩა ვანილისსუნიან და სარკმელთან ანთებულ კელაპტრიან შობამდე.
დღეებს ვითვლი,გრიგორიანული კალენდრით.

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: