Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ჯოკერი’

მინდა ზღაპრების წერის ნიჭი მქონდეს.

ამ დღეებში, ხშირად მახსენდება ჩემი ძველი მეზობელი. დარეჯანი ერქვა. თავის შვილებს რეზინის ჩუსტებით სცემდა, ხშირად შევსწრებივარ ასეთ სცენებს. სადარბაზოში, რამდენჯერმე გაჰკიდებია კიბეებზე თავის გოგოებს და რეზინის ჩუსტებით ზურგს უჭრელებდა.

მერე მაგათი სახლი ჩვენ ვიყიდეთ და მერვე სართულზე ავცხოვრდით. კედლები გაფასუფთავეთ და ჩვენი სუნი დავაყენეთ სახლში.

ჩემი მეზობელი ქალები ხშირად თამაშობდნენ ჯოკერს, სვამდნენ ყავას, უყურებდნენ ინდურ ფილმებს და ქეიფების დროს მღეროდნენ ასე:”ნაირაააა, დარეჯააან, ზუბი, ზუბი, ზუბიიიიიი” და ა.შ

Advertisements

Read Full Post »

ალბათ, არც გაგიკვირდებათ, თუ ვიტყვი, რომ სულაც ვერ ვგრძნობ ახალი წლის მოახლოებას, მგონი ყველა ასეა. გუშინ, სხვისი ნაძვის ხე გავაწყვეთ სხვის სახლში, სხვისი სათამაშოები დავკიდეთ ნაძვის ხეზე, ფერად “წვიმებს” რომ ვუყურებდი, ჩემი ბავშვობის ოცნებები მახსენდებოდა, რომელსაც ეხლა ცოტა სხვანაირად განვახორციელებდი. მოკლედ, არც სხვისი ნაძვის ხე და არც სხვისი სათამაშოები, არ არის გასაკვირი და საერთოდაც არაფერი მიკვირს ამ ბოლო დროს.

გარდა იმისა, რომ მთელი კვირა დღე უტამ ჩემთან ერთად, სახლში გაატარა, იჯდა კომპიუტერთან და რაღაც, მინიკლიპებს თამაშობდა, მე კიდევ ვიჯექი მასთან ახლოს და თბილ შალში გახვეული, ჩემს წიგნებს ვკითხულობდი, თან ვუყურებოდი როგორ აღებდა პირს, როცა ვინმე უგებდა ან თითონ უგებდა. რაც, შეეხება თამაშებს, ვერ ვარ ღირსეული პარტნიორი , არ ვიცი კომპიუტერული თამაშები, არც სურვილი მაქვს ცოდნის, არ ვიცი ასევე კარტის თამაში, ერთი ეგ ვიცი, რომ “ჯოკერი და კოზირი” უპირატესია და “ტუზის” დაცემა, ყველა “პონტში” ცუდი პონტია:)

კიდევ, ერთი ესეს წერა დავიწყე, ეს ყველაფერი კი მზიან ფანჯარასთან გატარებული დღეების პროდუქტია. რამდენიმე, სქელტანიან წიგნს ვკითხულობ ერთდროულად და დავასკვენი, აუცილებელი რამაა სწორედ, რომ სქელტანიანი წიგნების კითხვა.

არ მაქვს ფული, არცერთი თეთრი და ლარი, ამის გახსენებაზე კი ეს ეკონომიკური დეპრესია უფრო და უფრო მიმძაფრდება, არადა როგორ მინდა ახალი წლის დილით საჩუქარი დავახვედრო  ნაძის ხესთან (აქ არ არის შეცდომა). ჩემს საყვარელ ადამიანებს, საშობაო საჩუქრები შევურჩიო და ა.შ და ა.შ

დღეს კიდევ, ერთხელ დავიგრუზე საკუთარი თავის გამო და ასევე საკუთარ თავს პირობა მივეცი, რომ აღარვის აღარ მოვიხსენიებ ცუდად, ყოველშემთხვევაში ძალიან შევეცდები, აღარც ის მაინტერესებს ვინ კონფორმისტია და ვინ ნონკონფორმისტი, ამის გამო არავის განვსჯი და საერთოდაც ყველას შევეშვები, რადგან სხვისი განსჯა ჩემი საქმე არაა და სხვებმა გააგრძელონ გადაუმოწმებლად ტალახის სროლა “დამნაშავეებისთვის”.

დღეს, კიდევ ერთხელ დავასკვენი, რომ ხშირად უნდა დაუჯერო საყვარელ ბიჭს, აი მაგალითად თუ ის გეუბნება, რომ ჭურჭლის სარეცხი ხელთათმანები L ზომა უნდა იყიდო, შენ არ უნდა იწუწუნო, რომ  M ზომა უფრო უკეთესია, რადგან ხელზე კარგად გაქვს მომდგარი და არც გძვრება, რა იცი რა დროს გამოგადგება ეს L ზომა, განსაკუთრებით, მაშინ თუ ცოლი პროფესორობს და ჭურჭლის რეცხვა თქვენ მოგიწევთ.

მოკლედ, გავყიდი სექსუალურ ფანტაზიებს, საახალწლოდ ერთი საჩუქრის ფული მაინც, რომ მოვაგროვო, სხვა გასაყიდი არაფერი გამაჩნია!!!

Read Full Post »

გუშინ მარიმ მითხრა:”გახსოვს პურის რიგებში რომ ვიდექით დილით,სკოლაში წასვლის წინო?” გამიკვირდა,ეს რომ ახსოვდა.მარი ჩემზე 3 წლით უმცროსია და ყოველთვის მგონია,ალბათ ბევრი რამ დაავიწყდათქო.მე ვერაფერი გავიხსენე,იმ ზოგადი მძიმე სოციალური ფონის გარდა,რაც კარგა ხანს იყო საქართველოში.მერე დიდხანს ვფიქრობდი,მე რატომ არ მახსოვს პურის რიგში “დგომები” მეთქი და გავიხსენე.

გავიხსენე,თუ როგორ ვიდექი პურის რიგში.მგონი მარტო ვიყავი,სხვა არავინ მახსოვს ჩემს გვერდით,ერთი მეზობელი ქალის გარდა,რომელიც თავის ბავშვებს რეზინის ჩუსტებს ურტყამდა წელზე და თვითონ მუდმივად მეზობელ ქალებთან ჯოკერს თამაშობდა.ეს ქალი იდგა ჩემს წინ ჭყლეტაში და ცხვირზე ჟღვინტმოცხებული,მახსოვს რამდენჯერმე შევეცადე თვალი ამერიდებინა,მაგრამ მაინც მას ვხედავდი.ხუჭუჭთმიანს და ცხვირზე ჟღვინტმოცხებულს.ალბათ პატარა ვიქნებოდი.ესეც კი არ მახსოვს.უბრალოდ მახსოვს ის განცდა,რომ რამდენჯერმე დავაპირე მეთქვა ცხვირი მოიწმინდეთ დარეჯან დეიდათქო,მაგრამ ბევრჯერ შევყოვნდი.ვიცოდი ვერ გამიგებდა.შეიძლება ეთქვა შე უზრდელო,შენს ჟღვინტებს მიხედეოო.შეიძლება ვერ ეთქვა,რადგან ის ვერ წარმოიდგენდნენ როგორ უნდა იყოს მწერალი ცოლ-ქმარის შვილი უზრდელი.მახსოვს სხვა მეზობლებიც იყვნენ იქ,მაგრამ არავის უთქვამს მისთვის ცხვირი მოიწმინდეო.ვერაფრით ვაშორებდი თვალს.წვიმიანი დღე იყო,აი ასეთი ნოემბრისეული,ახლა რომაა და საერთოდ ვერ ვიხსენებ,მივაღწიე თუ არა იმ ბოლო რიგამდე და ავიღე თუ არა პური.ეს საერთოდ არ მახსოვს და ამიტომ ვუთხარი მარის, მე საერთოდ დავიწყებული მაქვს პურის რიგებში თუ ვიდექითთქო.

ბავშვობიდან,რომ მეზიზღება პური ალბათ მაგიტომ არ მახსოვდა.ან კიდევ იმის გამო,რომ ცუდი მეხსიერება მაქვს და ყველაფერი მალე მავიწყდება,რისი დავიწყებაც მინდა.

ახლა ვფიქრობ,რატომ არავინ  უთხრა დარეჯან დეიდას ცხვირი მოიწმინდეო?არადა იმის გვერდით ის მეზობლები იდგნენ,ვისთანაც ჯოკერს თამაშობდა,ვისთანაც კარტს არიგებდა.არავის არაფერი უთქვამს და მე ვინ მეკითხებოდა, რამე მეთქვა  მის ჟღვინტებზე.ახლა ვიხსენებ,რომ არასდროს მისარგებლია იმით,რომ პატარა ვიყავი და რიგში არ გავმძვრალვარ.დიდები უფრო იქცეოდნენ ასე,ყველაფერზე მიდიოდნენ,ოღონდ სწრაფად აეღოთ პური.მე კი დღესაც ასე ვარ,მშვიდად ველოდები ჩემს რიგს.

ნოემბერი და მოქუფრული ამინდი როა მაგიტო გამახსენდა ქალების კარტით თამაში,ხმამაღალი სიცილი,”გახვიშტვა”,”შეტენვა”,”არიგე” და ა.შ. მერვე,მეშვიდე,მეცხრე,მეექვსე,მეხუთე,მეოთხე,მესამე,მეორე,პირველი სართულის ქალები ყველა თამშობდა ჯოკერს.დედაჩემს არ ეცალა არასოდეს,რომც ჰქონოდა თავისუფალი დრო  იმათთან ერთად არ დაჯდებოდა სათამაშოდ.და მე მრცხვენოდა,რომ დედაჩემი მწერალი იყო,ლექსებს წერდა და მთელს სამეზობლოს ეგონა, მწერალთა სახლში მუშაობდა.და მეც ვფიქრობდი,რომ ჩვენ მიუხედავად იმისა,რომ მეშვიდე სართულზე ვცხოვრობდით,მეზობელი სოციუმისგან გარიყული ფენა ვიყავით. ჯოკერის თამაში,რომ ვერ ვისწავლე ეს დედაჩემის დამსახურებაა. ეს ,დღეს ძალიან ბევრს არ სჯერა და ხშირად მეუბნებიან,იაპონური მაინც გეცოდინება,მაშინ ბურა ვითამაშოთ.

არც ესენი არ ვიცოდი,კარტით მარტო “ტუალეტობანა” მქონდა ნათამაშარი და ისიც,სულ წარუმატებლად,მუდმივად ტუალეტში ვვარდებოდი.ეს ძალიან ადრე ხდებოდა,ბაღდათში,მაშინ როცა არც დედა შუშანიკი არ იყო დედა შუშანიკი და არც დედა მაკრინე დედა მაკრინე.მათთან ერთად ვთამაშობდი ბუხრის ოთახში.სადაც თბილოდა,იდგა დიდი მრგვალი მაგიდა და ჩვენ ირგვლივ ვიყავით შემომსხდარნი.იყო ნოემბერივით წუნწკლიანი ამინდი და ჩემს გვერდით დედა შუშანიკი,რომელიც მაშინაც ეგოისტურად მიყვარდა.

მარის უყვარს ისეთი რაღაცეების თქმა,რაც მე დიდიხანია დავიწყებული მაქვს და არაფრის დიდებით არ მინდა მისი გახსენება.მერე ყოველთვის ვხუჭავ ზედმეტი ემოციურობისგან თვალებს და შევთხოვ,გაჩუმდი მე აღარ მახსოვსმეთქი.ასე იყო გუშინ,ვერაფრით რომ ვერ გავიხსენე პურის რიგები.გუშინ კარგი ამინდი იყო,დღეს წვიმს.ნოემბერია.მადლობა ღმერთს,პურს აღარ ვჭამ და რომც ვჭამდე,პურის რიგის გარეშეც იოლად ვიყიდი.ჩემი მეზობელი ქალები დღეს ჯოკერს აღარ თამაშობენ,ყველა სადღაც სადღაც მუშაობს,ზოგი მწვანილს ყიდის,ზოგი წისქვილში დგას,ზოგი კიდევ  სად და ზოგი კიდევ სად.დარეჯან დეიდა ჩვენი უბნიდან გადავიდა,პატარა ნაკვეთი და პატარა სახლი იყიდა,გოგოებიც გაათხოვა,აი ისინი რეზინის ჩუსტებს რომ ურტყამდა,ახლა შვილიშვილებიც ეყოლება უკვე.ნიკა,უმცროსი შვილი ცოლსაც მოიყვანდა.

ჩვენ მისი სახლი ვიყიდეთ და მერვე სართულზე ამოვიწიეთ მეშვიდედან(მაშინ ძაან იაფი ღირდა ბინები,ერთოთახიანი 600-700 ლარი,დღეს საშინლად გაძვირდა.ფულის შოვნა,კი დღესაც იმნაირად ჭირს).ცას მივუახლოვდით.აქ უფრო კარგია ჰაერი.

Read Full Post »

%d bloggers like this: